Blogg
18.7.2010
Kjarnakonan hún Nanna Franklín
640. Ég er lengi búinn að reyna að ná mynd af Hallfríði Nönnu Fanklín þegar hún leggur leið sína um bæinn á vélfáki sínum, en henni hefur til þessa alltaf tekist að smjúga úr skotlínu myndavélarinnar áður en ég hef náð að athafna mig. En það kom að því að ætlunarverkið heppnaðist og Nanna er núna komin í albúm. Ég sá hvar hún kom akandi á móti mér eftir Túngötunni og var stödd á móts við Hólakot þegar ég var í þann mund að fara fram hjá Iðjuhúsinu sem ég kalla reyndar ennþá Bólsturgerðina. Ég renndi mér inn á stæðið og smellti af þegar hún ók hjá og kinkaði í leiðinni kolli til mín með bros á vör.
Nanna hefur verið fastur punktur af tilverunni og bæjarlífinu áratugum saman, eða hvað mig snertir í u.þ.b. hálfa öld.
Mín fyrsta minning henni tengd, var þegar ég fékk að sitja í Wolksvagen bjöllunni hennar sem hún átti á árunum um og upp úr 1960. Þá var ferðinni heitið í réttirnar, sem í eina tíð var bæði mikil og merkileg samkunda á haustin. Fyrir þá sem ekki muna eða vita, þá voru þær fyrir ofan núverandi hesthúsasvæði og standa þar enn uppi leifar mannvirkjanna sem minna á þessa liðnu tíð. Kannski hef ég fengið bílfarið út á tengslin við hana í gegn um föðurfólkið mitt, en Nanna er Strandamaður eins og það.
Þá man ég eftir henni þar sem hún afgreiddi í mjólkurbúðinni á Hafnarhæðinni þar sem Óli Geir rak nýlenduvöruverslun í hálfu húsnæðinu, en Dúddi Eggerts löngu síðar videoleigu. Núna er húsið nýtt sem frístundahús eftir því sem ég best veit.
Á unglingsárum nínum rak hún svo sjoppu í kjallaranum á Túngötunni þar sem hún bjó. Þar var oftar en ekki komið við annað hvort á leið í eða úr sundtíma og brást það ekki að Nanna var með prjónana í höndunum þegar við krakkarnir rákum nefið inn hjá henni.
Á þessum árum gengu fáir um bæinn eftir að kólna tók, örðu vísi en með "Franklínhúfu" á höfði og breytti þá litlu hvort þar fóru ungir eða gamlir. Það var með ólíkindum hversu vel húfurnar hennar Nönnu náðu að verða hvort tveggja í senn, tískuflík og skynsamlegt svar við áreiti kuldabola sem vildi klípa í eyrun.
Og Nanna er síður en svo hætt að prjóna. Um síðustu áramót var hafist handa að prjóna 17 km. langan trefil sem tengja skyldi saman þéttbýliskjarnana Siglufjörð og Ólafsfjörð um Héðinsfjarðargöng og stefnt að því að hann verði tilbúinn við opnun þeirra.
Óskað var eftir liðsinni velunnara bæjanna við prjónaskapinn og brást fjöldi fólks bæði hérlendis og erlendis vel við kallinu. Nanna lét að sjálfsögðu ekki sitt eftir liggja og þegar búið var að prjóna u.þ.b. 5 kílómetra af treflinum í síðasta mánuði, hafði hún ein prjónað 300 metra eða um 6% af þeim hluta sem lokið var. Það verður að teljast vel af sér vikið hjá kjarnorkukonunni Nönnu sem er nú á 94. aldursári.
18.7.2010
Sem lindin tær
(Helgi Björnsson og Guðmundur Ó. Þorláksson)
639. Það hefur varla farið fram hjá neinum sem á annað borð sem hlustar eitthvað á útvarp að "Sem lindin tær" hefur gengið í endurnýjun lífdaga undanfarið og það svo um munar. Það hefur verið spilað eins og sagt er "sundur og saman" fyrst á Bylgjunni, en síðan einnig á Rás 2 og jafnvel eru þess dæmi að það hafi verið spilað tvisvar í einum og sama þættinum sem er eflaust frekar fátítt.
(Bjarki Árnason textahöfundur - kroppað úr Ljósmyndasafni Siglufjarðar)
Ekki eru þó allir alveg sáttir við framtak Helga því óhætt er að segja að þetta lag sé svolítið heilagt í hugum margra Siglfirðinga síðan Guðmundur Ó. Þorláksson söng það fyrir meira en 40 árum með karlakórnum Vísi. Helgi ásamt hljómsveit sinni "Reiðmönnum vindanna" hafi eiginlega "stolið" því og reyni nú að selja það sem hestalag. Útsetningin sé með lágreistara móti, framleiðslan beri það með sér að vera af ódýrasta tagi og að öllu leyti lítið í lagt. Þess utan sé farið vitlaust með textann á a.m.k. tveim stöðum, og í viðtali á Rás 2 á dögunum hafi söngvarinn ekki einu sinni vitað eftir hvern hann er.
Þegar hlustað er eftir, heyrist Helgi vissulega syngja um hundrað strengi í stað undrastengja og hann lætur lindina líka glettast ögn við lítinn fót en ekki blóm eins og Bjarki Árnason lét hana gera í þá góðu gömlu daga.
Þetta og ýmislegt fleira hefur heyrst á götubylgjunni nyrðra og virðist a.m.k. eitthvað af því sem sagt hefur verið eiga við einhver rök að styðjast. Ítalska lagið sem Engilbert Humperdink söng einnig á sjöunda áratugnum er sem sagt orðið svo rammsiglfirskt að einn þeirra sem ég átti svolítið spjall við á dögunum um nefndi gjörninginn "Helgi-spöll" hvorki meira né minna.
En burt séð frá því hvað okkur Siglfirðingum kann að vera þóknanlegt og hvað ekki, er alla vega sá ljósi punktur í málinu staðreynd, að "Sem Lindin tær" í flutningi Guðmundar Gauta hefur fyrir vikið fengið að hljóma nokkrum sinnum í útvarpi allra landsmanna og er það vel.
En Helgi má hins vegar alveg eiga það að hann er afburðamaður á sviði markaðssetningar, því það sjá allir sem þekkja eithvað til svona mála að vinsældirnar eru tilbúnar ef þannig mætti að orði komast, þ.e. lagið er látið verða vinsælt og hann á greinilega marga góða vini meðal dagskrárgerðarmanna.
Guðrún Gunnarsdóttir og Hlöðver Sigurðsson hafa einnig sungið þetta sama lag inn á disk á undanförnum árum og ekki gert því síðri skil, en það dugar skammt ef öflugt tengslanet er ekki fyrir hendi.
17.7.2010
Tiltekt á síðunni
638. Það er búið að standa til í talsverðan tíma að taka til í tenglasafninu. Margir þeirra sem áður áttu ágæta spretti, hafa í raun yfirgefið bloggheima og snúið sér að "fésinu" eða þá einhverjum allt öðrum áhugamálum. Mánuðum saman er ég búinn að smella á sömu tenglana og sjá sömu "síðustu" færslurnar eða jafnvel tómar og lokaðar síður. Það er því alveg kominn timi á svolitla tiltekt og jafnvel þó fyrr hefði verið. Ég held þó lengi vel í þá veiku von að einhverjir átti sig á villu síns vegar og hrökkvi aftur í gírinn. Þess vegna set ég mörkin nokkuð rúm (að mínu mati) og miða við að ef ekkert hefur gerst sl. 12 mánuði tel ég síðuna af og skiptir þá engu hver á í hlut.
Það eru þó ekki allt í mínus og allir á hröðu undanhaldi, því fáeinir nýjir hafa líka bæst við. Nú síðast sérann á Sigló (Sigurður Ægisson) með nýja og spennandi síðu, svo og Jón Grunnvíkingur sem ég hef lengi ætlað mér að festa link við. Ég skil reyndar alls ekki af hverju ég var ekki búinn að því fyrir löngu síðan því hann er að gera mjög fína hluti, bæði í bloggheimum svo og auðvitað fyrir vestan á henni Ramónu sem stundum hefur líka komið við á Sigló.
Svo eru auðvitað allar ábendingar vel þegnar.
12.7.2010
Meira jójó
637. Í seinni tíð, ýmist á norður eða suðurleið er oftar en ekki staldrað við á Flugumýri, heilsað upp á kýrnar í fjósinu og mannfólkið inni í bænum. Þegar ég var þar á ferðinni á dögunum lagði ég vinnubílnum "Bláusi" fyrir aftan dráttarvélina sem renndi í hlað rétt á undan mér. Ég rölti til bæjar en leit um öxl um það leyti sem ég kom í hús og sá þá ekki betur en þarna á hlaðinu gæti að líta "drög að myndefni". Eins og sjá má er sá stutti svolítið siginn að aftan, en það er vegna þess að hann fékk það hlutverk að þessu sinni að flytja búslóð (að vísu af minni gerðinni) á milli landshluta. Sætin fyrir bílstjóra og farþega voru færð fram, aftursæti lögð niður og síðan var staflað og raðað af eins mikilli útsjónarsemi og menn áttu til, þar til ekki var lengur pláss fyrir svo mikið sem haldapoka.
Það var óvenju gestkvæmt meðan ég staldraði síðast við á Sigló sem var ekkert nema skemmtilegt. Einn af þeim sem áttu leið um og heiðraði mig með nærveru sinni var Ásgeir bakari, en hann hafði með sér amerískan og þýskan hveitibjór sem eru talsvert ólíkir flestu öðru sem ég hef kynnst í þeim efnum. Hann hefur verið á mjög sérstöku námskeiði undanfarið sem hann sagði mér frá um leið og við smjöttuðum á innihaldi glerílátanna. Þegar hann minntist á "bjórnámskeið" datt mér fyrst í hug að það væri auðvitað yfirskin til að komast frá uppvaskinu og bleyjuskiptunum heima fyrir eitt kvöld í viku eða svo, en því var ekki þannig farið. Námskeiðið var á fræðilega sviðinu, farið var yfir sögu bjórsins og þróun síðustu árhundruðin, uppbyggingu, framleiðsluaðferðir og mismunandi efnasamsetningu, mismunandi neyslumynstur og markaðssetningu og svo mætti lengi telja. - Í ALVÖRU.
E.S. Hver er annars munurinn á ölgeri opg pressugeri?
Eitt af því sem pirrar mig mjög mikið í umferðinni á þjóðvegunum, svo og eflaust marga fleiri, er algjörlega tilgangslaus og stórhættulegur framúrakstur ökumanna sem eru annað hvort yfir sig stressaðir eða einhverjir heilalausir gerfitöffarar.
Það var einmitt ein slík uppákoma sem gerði mig fúlann (ég verð það víst stundum) á leiðinni niður Norðurárdalinn rétt fyrir ofan Bifröst. Umferðin var nokkuð þétt og ég var aftastur í langri lest sem liðaðist í suðurátt á 80 km. hraða. Umferð var líka nokkur á móti og það var nú einmitt meinið í þetta skiptið. Ég sá í baksýnisspeglinum hvar silfurlitaður jeppi nálgaðist hratt og það skipti engum togum að þegar hann var kominn fast að mér, skellti hann sér fram úr í sama mund og annar bill var rétt um það bil að mæta okkur. Mér dauðbrá því á þessu átti ég ekki von og mín ósjálfráðu viðbrögð voru að nauðhemla. Það var líklega eins gott því að hægra afturbretti jeppans var ekkert mjög marga sentimetra frá vinstra framstuðarahorni mínu þegar hann snöggsveigði fyrir mig og inn á réttan vegarhelming. Honum hefur líklega eitthvað verið brugðið sjálfum því talsverð stund leið áður en hann ók fram úr næsta bíl, og síðan þar næsta, eftir það þar, þar næsta o.s.frv. Ég hugsaði honum þegjandi þörfina og bölvaði í hljóði, en staðan bauð ekki upp á aðrar aðgerðir en skot í gegn um linsuop.
Síðustu Siglufjarðarlotu lauk annars s.l. föstudag, menn því komnir suður fyrir fjöll og heilmikið búið að vera að gerast um helgina. Ber þar hæst að ég eignaðist nafna, því sveinbarni Svandísar M. E. Leósdóttur og Jóhanns Waage var gefið nafn að sið ásatrúarmanna. Sá kornungi maður fæddist þ. 3. júní s.l. og heitir Ólafur Leó Waage.
Og þar sem eitt og annað smálegt liggur fyrir hér syðra sem þarf að sinna næstu daga, þykir ekki vera inni í myndinni að aka norður fyrr en eftir komandi helgi, því það stendur til að "skralla" á Catalinu 16. og 17. júlí n.k. Eftir helgina verður svo brunað norður og dvalið þar eitthvað fram í ágúst við endurbætur á húsinu uppi á Hafnarhæðinni.
28.6.2010
Höfrungur III
636. Rakst á þessa mynd á skemmtilegri og mjög svo fjölsóttri vestfiskri skipasíðu http://golli.123.is/ og staldraði auðvitað strax við hana þar sem hún var frá Siglufirði.
Með henni fylgdi eftirfarandi texti: Hér sjáum við Höfrung lll sigla smekkfullann af síld inn til Siglufjarðar á þjóðhátíðardaginn 17 júni 1966. Þarna er hann tveggja ára gamall en hann var smíðaður í Noregi 1964. Ekki veit ég hvar hann er niðukominn í dag en síðast hét hann Hafnarröst og var gerður út við strendur Afríku. Myndin er úr 70 ára afmælissögu HB&CO.
Við fyrstu sýn virðist manni hleðsla skipsins vera í meira lagi glannaleg svo ekki sé meira sagt. En þegar hugurinn leitar til þeirra liðnu ára þegar síld var enn söltuð á plönum upp á gamla mátann, rifjast það upp að þetta var í raun algeng sjón. Stundum mátti sjá mörg skip koma siglandi inn fjörðinn sama daginn, þannig að aðeins stýrishús, möstur og hvalbakur virtust vera ofansjávar.
28.6.2010
Auglýsingin í sjoppunni hjá Matta
635. Hér kemur svolítil upprifjun á gamalli færslu sem er núna talsvert aukin og endurbætt, auk þess sem Steingrímur fann mynd í fórum sínum sem hann tók af herlegheitunum.
Við strákarnir vorum að spila flestar helgar þetta sumar þó svo að eftirtekjan væri ekki alltaf í samræmi við fyrirhöfnina. Hljómsveitin hét Frum og hún starfaði frá því sein á árinu 1971 og lítillega fram á 1974. Ég, Biggi Inga, Gummi Ingólfs, Viddi Bö, Guðni Sveins, Gummi Ragnars og Tóti Ben áttum að vísu svolítið mislanga dvöl í bandinu en einhverju sinni eftir æfingu stóðum við inni í Pósthússkotinu og horfðum á sveitunga okkar sækja Moggann sinn í sjoppuna til Matta. "Af hverju setjum við ekki ballauglýsingar þarna?" Biggi trommari og auglýsingagúrú spurði bæði sjálfan sig og okkur, en við sem minna vissum um auglýsingar og markaðssetningu áttum svo sem engin svör. Þetta var eiginlega alfarið deildin hans Bigga. Við vorum bókaðir á Ketilásnum næstu helgi og nú var komin miðvikudagur, það var því hvort sem er orðið tímabært að láta vita af sínum fyrirætlunum. Biggi rölti yfir Grundargötuna og við horfðum á eftir honum fara inn til Matta og sáum að þeir tóku tal saman. Eftir svolitla stund kom hann til baka og sagði okkur að Matti vildi alveg hengja upp auglýsingu frá okkur um Ketilásballið. "Ég sagði bara hverra manna ég var og þá var allt í lagi" sagði Biggi en það hefur eflaust ekki skemmt fyrir að Ingi Bald hefur greinilega verið metinn réttu megin í pólitíkinni að mati Matta því sonurinn var þá ekki kominn með aldur til að kjósa. Við fylgdumst síðan Bigga meðan hann gerði auglýsinguna.
"Þetta verður alls staðar bannað" sagði ég þegar útlínurnar myndarinnar tóku að skýrast á blaðinu.
"Sjáum til" sagði hann og kláraði myndina og textann á ótrúlega stuttum tíma. Síðan var beðið eftir að einhver leysti Matta af og þá var farið inn með auglýsinguna inn og hún hengd upp. Mótmæli afleysingamannsinns voru kæfð í fæðingu.
"Matti var búinn að lofa okkur þessu og sagði að þetta væri í góðu lagi."
Auglýsingin var gerð á breiðan renning af umbúðapappír og var vel á annan metir á hæðina svo varð hreinlega dimmt inni í sjoppunni, en af einhverjum ástæðum lét Matti þetta yfir sig ganga. Hann vissi auðvitað að menn áttu að standa við loforð sín, en fannst eflaust að hann hafi verið plataður svona pínulítið. Myndin á auglýsingunni var af bakhluta einhvers sem var með allt niður um sig og stutt skilaboð voru dreifð út um allt. Textinn var: "Hver er þetta? Komið á ballið og fræðist". Síðan var minnt á dagsetninguna sexta maí og að sjálfsögðu var minnt á sætaferðirnar.
Það var svo Jóhannes lögga en ekki Matti sem bað okkur að taka auglýsinguna niður því hann taldi að hún gæti hugsanlega legið vitlausu megin við þá hárfínu línu sem skilur að velsæmi og siðferðisskort. Biggi varð við beiðni yfirvaldsins og tók auglýsinguna niður en setti aðra minni í staðin. Tilgangnum var náð því hún hafði þá þegar vakið talsverða athygli í bænum og það voru hvort sem er flestir búnir að sjá hana, og nú gat sólin farið að skína aftur inn í sjoppuna til Matta.
28.6.2010
Davíð og stóra skipið
634. Ég rakst nýlega á þessa mynd í húsi á Siglufirði þar sem hún hékk uppi á vegg. Mér varð strax ljóst að ekki var um að ræða neinn fjölskyldumeðlim og einnig að einhverjir húmoristar höfðu fiktað "lítillega" í henni.
Ég varð auðvitað að negla hana í flögu...
Ég átti leið í Örfirisey á dögunum og sá þá þetta skip liggja þar við bryggju. Eðlislæg forvitni mín varð til þess að ég las það sem ég taldi vera nafn skipsins og blasti við öllum þeim sem áttu leið hjá. Nokkur andartök liðu og mér fannst eitthvað ekki ganga alveg upp svo ég leit aftur á "nafnið" og áttaði mig þá á að þarna gat að líta eitt af stærri "skiltum" sem ég hefi alla vega séð þar sem varað var við reykingum.
25.6.2010
Tryggvi Hubner á Catalinu
Tryggvi Hubner
633. Þá er enn ein Siglufjarðarferðin á enda og skríbentinn kominn á suðvesturhornið á ný, m.a. til að spila á Catalinu um helgina. Illa horfði þó um tíma með spilamennskuna, því meðspilarann og gítarleikarann Birgir Jóhann forfallaðist. Það var þá þegar hafin leit að staðgengli hans sem bar árangur eftir allmörg símtöl og talsverðar spegulasjónir. Sá heitir Tryggvi Hubner og er ekki af verri endanum svo ekki sé dýpra í árina tekið. Hann hefur á sínum ferli komið víða við t.d. leikið með hljómsveitunum: Mátturinn og dýrðin, Stofnþel, Cabaret, Eik, Friðryk, Mannakornum, Geimsteini, Súld, Rokksveit Rúnna Júl, Pops, ásamt því að hafa spilað mikið með Bubba Mortens og meðal annars inn á fjölmargar plötur hans.
Þá má það alveg fylgja með að hann spilaði gítar inn á flest lög "Svona var á Sigló" diskanna hérna um árið.
Hann stundaði nám í klassískum gítarleik ofl. við Tónlistaskóla Kópavogs, Tónskóla Sigursveins, og Tónlistarskólann í Reykjavík. Eftir það fór hann til frekara gítarnáms á Spáni.
Hann rekur nú Gítarskóla Íslands (GÍS) ásamt Torfa Ólafsyni ásamt því að starfa sem tónmenntakennari í Garðabæ.
Það er því nokkuð ljóst að notkun vinnukonugripa verður með allra minnsta móti um helgina, en því meira um flott lick, riff og inprovisjóneraða sólkafla.
4.6.2010
Að heiman og aftur heim
632. Þetta verður síðasta færslan næstu tvær vikurnar eða svo, því enn á ný liggur leiðin á heimaslóðir. Þaðan verður svo haldið á ættarmót í Svarfaðardal þ. 18-20, en eftir það til baka á Sigló og að síðustu suður þ. 24. júní.
Hann var ekkert sérlega glæsilegur skúrinn sem nú hýsir veitingastaðinn Hannes boy. "Rauðkugengið" hefur hér lyft enn einu Grettistakinu í okkar kæra bæ og eiga þeir fyrir það ómædar þakkir skilið.
Þessi mynd er tekin þ. 16. maí og farið að styttast verulega í opnun sem fyrirhuguð var á afmælisdegi bæjarins þ. 20. maí. En menn höfðu á orði að talsverð vinna væri ennþá eftir innandyra og langur vegur væri frá því að það gæti tekist.
Það skeikaði þó ekki miklu því laugardaginn þ. 22. var opnað með pompi og prakt í Siglfiskri sumarblíðu eins og hún gerist best. Til hamingju starfsfólk og eigendur Rauðku.
Á rölti mínu um nýja kirkjugarðinn heilsaði ég svo upp á Hannes "boy" og fleiri góða og gengna Siglfirðinga. Þeir félagar hans sem sáu til þess að merkja leiði hans eins vel og smekklega og hér má sjá eiga líka heilmikinn heiður skilið.
Ekki veit ég hvort hér er um að ræða svokallaðan Spánarsnigil því ég er alls ekki fróður um snigla, en þessum mætti ég á "förnum vegi" á Sigló í síðustu ferð og hann er u.þ.b. 4-5 cm. á lengd.
Það var á Hvítasunnudag að við Maggi Guðbrands brugðum okkur í svolítinn göngutúr. Það hafði verið ákveðið deginum áður og við vonuðumst auðvitað til þess að sæmilega viðraði. Valið stóð milli Dalaskarðs og Skollaskálar sem varð sá kostur sem tekinn var vegna þess að bjartara virtist vera yfir austurfjöllunum. Eins og sést á myndinni hér að ofan, var gengið svolítið lengra en bara upp í skálina. Sennilega hefði verið farið enn ofar og jafnvel alveg upp á brún en þokuslæðingur hefði ekki raskað þeim ferðapælingum.
Það var mjög lágsjávað og flakið af Skoger stóð að mestu leyti upp úr sjó, en annað flak litlu norðar gægðist líka örlítið upp fyrir sjólínuna. Það gerir það stundum þegar stórstreymt er en líður manni úr minni þess á milli. Miðað við lögun að útlit gæti þarna vel verið steinprammi líkur þeim sem stóðu sem lengst á sandbotninum á Leirunum áður en landið þar stækkaði.
Það er "skolli" gott útsýni úr henni Skollaskál yfir bæinn og reyndar allan austurhluta fjarðarins. Þetta er því frábær staður til myndatöku.
Við gengum upp úr skálinni og áleiðis upp brattar brekkur Staðarhólshnjúks í björtu og góðu veðri.
En skyndilega kom þokuruðningur æðandi yfir melinn fyrir norðan okkur.
Við hættum við að hækka okkur meira, gengum til suðurs yfir snævi þaktar skriðurnar talsvert fyrir ofan skálina og yfir nokkrar litlar snjóspýjur.
Þegar að klettabrúninni kom sem er sunnan megin og undir Hestskarðshnjúknum urðu þessar rjúpur á vegi okkar. Þær voru hinar spökustu og leyfðu okur að mynda sig.
Síðan lá leiðin niður öxlina undir hnjúknum og fljótlega fór þokan að þynnast. Við gengum niður á svipuðum stað og við fórum upp, túrinn tók tæpar fjórar stundir og því má svo bæta við að ekki reyndist erfitt að sofna um kvöldið.
Það getur orðið verulega ófriðlegt fyrir ofan kollinn á manni ef maður ætlar að forvitnast um hvernig kríuvarpið gengur á manngerðu eyrinni sunnan við Suðurtangann þar sem Langeyrarvegur tekur við af Snorragötu. Því komst þessi ungi maður að þegar hann vildi kynna sér aðsetur þessa fima fluggarps sem tók heimsókninni ekki sérlega vinsamlega. Það var því ekki margt annað til ráða en að snúa við og reyna að komast sem fyrst af svæðinu baða út öllum öngum og beina priki upp í loft sér til varnar.
-
Það er að öllum líkindum óhætt að draga þá ályktun af uppákomuni sem átti sér stað í síðustu viku á Suðurgötunni, að kettir á Siglufirði séu almennt vel aldir og þurfi lítið að sjá sjálfir um að afla sér lífsviðurværis.
Það var orðið verulega áliðið því kvöldið og nóttin runnu saman algerlega samskeytalaus, ég hafði ílengst við vinnu mína sem gerist stundum þegar nóttin er jafn björt og veðrið eins frábært og það var að þessu sinni. Við slíkar aðstæður á tímaskynið það til að skerðast verulega, þó svo að ekki bætist við að mér var mjög í mun að ljúka því verki sem ég var að fást við þá stundina.
Til að byrja með tók ég ekki eftir neinu nema fuglasöngnum sem ómaði eins og torræð en mikilfengleg sinfónía úr görðunum í kring, eða eins konar tónlistargörningur sem mannfólkið ber vissulega bæði misjafnlega mikið skynbragð á eða hefur skemmtun af. En þegar á leið fór að bera meira á einni röddinni sem skar sig nokkuð úr kórnum. Ég hugsaði með mér að hér væri nú stiginn fram einsöngvari sem með þanið brjóst og sperrt stél, teldi sig eflaust hafa meira til málanna að leggja en meðaljóninn, þ.e.a.s. ef hægt er að nefna einhvern fugl Jón. Ég leit upp og sá hvar fuglinn með stóru röddina virtist vera að halda einkatónleika fyrir kött nágrannans sem var þó undarlega áhugalítill og virtist helst vilja komast sem lengst frá þessum hávaðasegg.
Hefur þessi fugl orðið fyrir alvarlegri vitröskun og úthýst allri gagnrýnni hugsun í sínum fiðraða kolli hugsaði ég með mér, eða er hann kannski eitthvað skyldur þeim skötuhjúum Monthana og Vindænu? Kannski er hann að koma úr einhverju hanastéli svona í morgunsárið bæði sólhýr og svipléttur í lund og fasi. En þrátt fyrir að líta út fyrir að vera jafn óvanalega venjulegur og virtist, þá má einnig vera alveg dagljóst að hann trampaði ekki í vitinu. Eða hefur þessi fugl e.t.v. afsalað sér dómgreindinni, veruleikafirringin þannig orðið ofan á, hann haldinn áráttukenndri þráhyggju um eigið ágæti rétt eins og pólitíkus viku fyrir kosningar, telur sig spakari að viti en aðra fugla, fjölfróðan og jafnvel kraftaskáld svo nokkuð sé nefnt. Hann hlýtur að hafa étið eitthvað sem var farið að gerjast.
En kötturinn þrýsi sér bara upp að hurðinni og vildi fyrir alla muni komast inn.
Svo getur líka verið að hin afar skammsýna skynjun fuglsins á hugsanleg viðbrögð kattardýra yfirleitt og skáldlegt eðli söngvarans á handriðinu, veki þá hugmyndafræði í hugarheimi hans að honum sé ætlað það hlutverk öðrum fremur að skemmta kettinum eins og þeim sem veit að engin synd stærri en sú að vera leiðinlegur.
Engu er líkara að viðbrögð kisa sem virðast minni en engin, hafi mjög pirrandi áhrif á hinn fiðraða félaga sem lætur dæluna ganga. Hann bætir heldur í eins og sá sem veit að betra er að fara á kostum en taugum og mér rennur í grun að ef hann heldur svona áfram verði hann fljótlega blár í framan af áreynslu. Tónninn breytist og það sem áður gat alveg hljómað eins og áferðarfallegt en innihaldslaust orðaglamur í eyrum kattarins, virðist nú líkara háværum óbótaskömmum gargandi vargfugls sem vill hafa siðbætandi áhrif á þann ferfætta með góðu eða illu. Stígandinn í orðræðu þess vængjaða bendir til þess að fyrst hafi hann lagt upp með leiðbeinandi umvandanir, þá fortölur og ofanígjöf, en að síðustu skammir og hótanir.
En ekki veit ég fyrir hvaða sakir því ég skil því miður ekki fuglamál.
En kisi snéri sér að hurðarkarminum hægra megin og klóraði hikandi í lakkaðan harðviðinn eins og hann vildi komast bæði sem fyrst og sem lengst frá þessum leiðinda kjaftaski.
Og enn bætti sá vængjaði í raddstyrkinn og það var engu líkara en "Bíbí" væri nú farinn að gagga. Grái kötturinn með hvítu loppurnar sýndi áhugaleysi sitt og óvirðingu á málatilbúnaðinum með því að færa sig um set og sýna ræðumanni bakhlutann. Sá stélfagri tók því illa og færði sig líka um set svo undan átölum hans yrði síður komist.
Ég fylgdist forvitinn með framvindunni en var eiginlega hætt að lítast á blikuna fyrir hönd fuglsins sem var ekki að gera neitt annað en að áreita köttinn.
Veit hann ekki að innan í hvítum silkihönskunum leynast klærnar, endurspeglar framkoma hans ekki vanþekkingu á eðli kattardýra, veit hann ekki að sá sem við er að etja stendur mörgum þrepum ofar í fæðukeðjunni og veit hann ekki að það er ekki skynsamlegt að veifa hráu kjöti framan í ljón?
Og veit hann ekki að hann gæti setið eftir með "súrt eplið" og loppufar á kinn eða jafnvel eitthvað ennþá örlagaríkara ef hann lætur ekki af eineltinu.
En það var engu líkara en hin gömlu eyru "Grána" væru búin að heyra svo margt í gegn um tíðina og þetta áreiti næturinnar væri svo sem ekkert til að gera veður út af. Ætli hér sé kannski fundið stökkbreytt eintak af ketti sem þróast hefur frá villimennsku til úrkynjunar í einu vetfangi þar sem veiðieðlið virðist ekki vera lengur fyrir "hendi" eða eigum við kannski að segja loppu?
Eða er hann kannski orðinn gamall og það færi honum og hans virðulega fasi því best að verða sér úti um einglyrni og nefklemmugleraugu.
Um hvað skyldi kötturinn annars vera að hugsa?
Kannski langar hann mest til að setja dúsu upp í hr. Garg-gogg eða gefa honum kex með sultu til að hann finni sér eitthvað annað til dundurs en að rífa kjaft og verði þá kannski loksins til friðs.
Eftir góðan hálftíma var kettinum var þó nóg boðið og hann brást við eins og gömul kerling í niðursetu sem er bæði skapstygg og ófrýnileg, en sem kann engu að síður eitt og annað fyrir sér.
Kisi reis stirðlega upp og þrammaði virðulega en þó ákveðið yfir pallinn þar sem þessi leiðinda fiðurfénaður hélt sig, en "Bíbí" skaust þá út á götu og hélt uppteknum hætti þaðan sem hann stóð nú á malbikinu.
"Gráni" elti og fór nú öllu hraðar yfir, en "Bíbí" leiðindaskjóða hvarf þá fyrir húshornið, e.t.v. af "heilsufarsástæðum" að eigin mati.
Kötturinn kom sér þá aftur makindalega fyrir við dyrnar og beið þess að mannfólkið vaknaði og hurðin opnaðist...
Þegar ég átti leið um Ráðhústorgið gekk ég fram á þessa virðulegu Saab bifreið sem er greinilega orðin með "ráðsettari" ökutækjum eins og sjá má. Ekki treysti ég mér samt til að greina aldur hennar því ég er ekki mjög glöggur á slíkt, en það mætti eflaust finna út úr því með kolefnisprófi eins og fornleifafræðingar gera gjarnan. En að öllu gríni slepptu má eigandinn alveg vera stoltur af þessari eðalkerru.
Þegar ég lagði af stað frá Siglufirði að þessu sinni var dagur kominn að kvöldi þess 4. júní. Klukkan var langt gengin í tíu svo nú þýddi ekkert slór. Þó gaf ég mér tíma til að staldra við í Fljótunum og smella á þessa fjölskyldu sem stillti sér svona skemmtilega upp fyrir manninn með myndavélina.
Og þegar ég var loksins kominn á suðvesturhornið var farið að styttast í að morgnaði af næsta degi og himininn fyrir ofan Esjuna stóð í björtu báli miðnætursólarinnar.
18.5.2010
Og fjöllin eru ennþá flekkótt
631. Það er ekki alltaf rauður himinn um nætur eða bjartir og skínandi dagar þennan fyrri hluta maímánaðar sem ég staldraði við á heimaslóðum. Stundum sest þokan utan í fjöllin og hangir þar eins og hún sé límd við þau, einn daginn sást aðeins malarfjaran austan fjarðarins við Evangerrústirnar og mér varð starsýnt á allstóran snjóskafl rétt fyrir ofan fjöruborðið. Ég fékk mér svolítinn bíltúr fram að Hóli og sá að tæpast yrði spilaður bolti þar alveg allra næstu daga.
Ég sá að Tóti var að bera timbur inn í gamla Videoval, eða á ég kannski að segja Verslun Guðrúnar Rögnvalds frá því í denn. Ég sem er talsvert forvitinn að eðlisfari þurfti auðvitað að athuga hvaða framkvæmdir væru þarna í gangi og gaf mig á tal við Bíldælinginn geðþekka.
Jú, það er stefnt að því að opna ljóðasetur eigi síðar en í júlí nk.
Ég fór inn og skoðaði húsnæðið, en talsvert hefur greinilega breyst þarna inni upp á síðkastið.
"Og svo koma nokkrir Kiwanismenn og ætla að hjálpa mér um helgina" bætti Tóti við.
Vonandi gengur honum allt í haginn.
-
En nú er sá sem þetta ritar enn og aftur á norðurleið þar sem staldrað verður við fram yfir Hvítasunnu.
14.5.2010
Himnalitir
630. Himinninn var skrautlegur á leiðinni á heimaslóðir í byrjun mánaðarins. Þar voru áberandi bæði bláir og rauðir tónar, en einnig var í senn bæði bjart til hininsins og dimmt til jarðarinnar.
Myndin var tekin á móts við bæinn "Fjall" skammt fyrir ofan Varmahlíð.
"Kvöldroðinn bætir, morgunroðinn vætir" segir gamalt máltæki. En hvort sem hér er um að ræða síðbúinn kvöldroða, eða morgunroða sem hefur tekið daginn snemma skal ósagt látið. Myndin er tekin að lokinn svolítilli steypuvinnu um fjögurleytið þ. 11. maí sl.
14.5.2010
Fjölskyldudagur og Siglfirðingaball
629. Eins og venja er til um helgina sem næst liggur afnælisdegi Siglufjarðar þ. 20. maí, mun Siglfirðingafélagið standa fyrir hinum árvissa fjölskyldudegi í Grafarvogskirkju.
Og eins og tvö síðastliðin ár stendur hópur burtfluttra Siglfirðinga sem búsettir eru á suðvesturhorninu, fyrir Siglfirðingaballi á Catalinu þessa sömu helgi.
Dúóið Vanir Menn mun leika fyrir dansi ásamt hinu nýstofnaða bílskúrsbandi sem nú mun stíga sín fyrstu spor á palli og leika Siglfirska slagara í bland við annað efni. Hún er að mestu skipuð tiltölulega þroskuðum sveitungum vorum sem hafa sett mark sitt á hina Siglfirsku poppsögu á umliðnum árum.
Og rétt er að benda á að til að gera daginn enn skemmtilegri leggur Café Catalina einnig sitt af mörkum og býður upp á stórglæsilegan matseðil á alveg einstöku tilboði.
Smjörsteiktur skötuselur með kartöflu, grænmeti og hvítvínssósu kr. 1.550.-
Nautasteik með bakaðri kartöflu, grænmeti og bernessósu kr. 1.900.-
Lambasteik með bakaðri kartöflu, grænmeti og sveppasósu kr. 1.900.-
Sjáfarréttasúpa með nýbökuðu heimagerðu brauði kr. 1.250.-
Matargestir geta pantað borð í síma 554-2166 en opnað verður inn í danssal kl. 23.00.
Rétt er að taka það fram að aldurstakmark er 20 ár og frítt er inn á ballið.
30.4.2010
Kiddi, Pétur og sólarlagið
628. Þessa ágætu drengi hitti ég þar sem þeir hímdu undir vegg í "smoke time". Ég mundaði vélina og þeir tóku sér pós-stöðu með það sama.
Að vísu gerðu þeir svolitla athugasemd við útlit mitt sem var reyndar fullkomlega réttmæt, en við skulum ekkert vera að fara neitt nánar út í það núna.
Þetta var góður puntur hjá ykkur strákar, ég ætla að skoða hvað hægt er að gera...
Og meðan staldrað var við á suðvesturhorninu var m.a. prílað upp á Melahnjúk sem er svolítið uppi í Esjuni fyrir ofan þar sem Hvalfjarðargöngin opnast að sunnanverðu. Þegar komið var aftur niður af fjalli var sólin einmitt að setjast beint ofan á kollinn á Snæfellsjökli.
En nú skal haldið norður á bóginn enn ag aftur og er næsta suðurferð áætluð þann 11. maí nk. Hafið það gott á meðan.
27.4.2010
Portúgali, Tíðaskarð, Saurbær og önnur skrýtin bæjarnöfn, ofureldavél og bæjarfjallið Hólshyrnan...
627. Þegar ég var á leiðinni norður á Sigló fyrir fáeinum dögum, kom ég við hjá Hrólfi á Nýbýlaveginum því það var alveg kominn tími á klippingu og þó fyrr hefði verið. Það er ekki hægt að segja að það hafi myndast langar og vandræðalegar þagnir meðan staldrað var við því það var meira en nóg að spjalla um. En áður en ég fór, sýndi hann mér Portúgalann sem hann notar gjarnan þegar við á.
Þetta er akkúrat nákvæmlega sami Portúgali og Gylfi Ægis orti um í "Minning um mann" forðum.
"Hann Portúgalann teygaði það gerði ekkert til,
það tókst með honum yl í sig að fá."
Þar segir frá Gölla Valda sem þótti í meira lagi drykkfelldur og einn af hans uppáhalds drykkjum var Portúgalinn sem að sjálf sögðu var ekki ætlaður til drykkjar. En það er nú stundum þannig að ekkert er meira spennandi og skemmtilegra en að stelast til að gera það sem er bannað, og þar á eftir kemur að reyna að drekka það sem merkt er "óhæft til drykkjar".
Einum stórnotanda og dyggum áhanganda Portúgalans var einu sinni bent á áletrun á miðanum og sagt að það sem þarna stæði þýddi "hristist fyrir notkun".
"Ja hérna, eins gott að kynna sér notkunarreglurnar" svaraði hann og eftir það hristi hann glasið alltaf duglega áður en hann fékk sér einn gráan. Eftir heimsóknina til Hrólfs var haldið út úr bænum. Þegar við Ingvar sem var samferða mér norður, vorum rétt komnir að Hvalfjarðargöngunum fékk ég þá flugu í höfuðið að sveiga lítillega af leið. Það er orðið langt síðan þessi beygja hefur verið tekin sem er reyndar hið versta mál, því það er virkilega gaman að aka Hvalfjörðinn á góðum degi. "Veistu hvað þetta litla skarð heitir"? Ég spurði en Ingvar var ekki með svarið og spurði á móti eins og hann efastist um að ég vissi það heldur. "Tíðaskarð" svaraði ég að bragði, en síðan upphófust nokkrar umræður um af hverju nafnið væri dregið. Það er reyndar ekkert tvírætt við upprunann þó að oft verið ýað að því, og óneitanlega hljómar nafnið í þá veruna. Tvær ástæður hafa verið nefndar sem líklegastar. Um Tíðaskarð gæti hafa legið fjölfarin reiðgata sem fara þurfti um þegar tíðir voru sóttar. Önnur þekkt skýring er sú að veðurskil hafi oft verið við skarðið þannig að tíðin hafi e.t.v. sjaldan verið sú sama beggja vegna þess.
Frá Hvalfjarðarveginum sem nú er ekki lengur sama þjóðbraut og áður er afleggjari niður að Saurbæ og Saurbæjarkirkju. Hann hefur að mestu verið aflagður eftir að vegurinn færðist neðar með tilkomu Hvalfjarðarganganna. 
Skiltið með bæjarnafninu er fallið og lá í grasinu við vegkantinn. Við skoðuðum það aðeins og fram kom sú hugmynd að nema það á brott og nýta á hurðina heima þar sem nú er lítið merki með mynd af krökkum að pissa í kopp. Óneitanlega meira afgerandi merking, en frá því var samt horfið.
Við ræddum um bæjarnöfn til sveita á leið okkar upp Borgarfjörðinn og hve oft væri bæði strembið og skondið að þýða þau t.d. yfir á engilsaxneska tungu. Stundum vegna þess að merkingin væri mjög óljós eða þá skilningur okkar e.t.v. takmarkaður, en stundum vegna þess að þýðingin hljómaði mjög svo hjákátlega svo ekki væri meira sagt.
Hér fara á eftir nokkur dæmi:
Saurar
Botn
Dæli
Hurðarbak
Ok
Sælingsdalur
Vola
Ból
Þambárvellir
Krumshólar
Beigaldi
Þursstaðir
Jarðlangsstaðir
Stóri-kroppur
Amsturdamm
Snartartunga
Einfætingsgil
Skriðinsenni
Grindill
Þrömur o.s.frv...
Eftir að norður var komið var nóg að gera. Ég gaf mér þó tíma til að skoða þessa forláta eldavél sem mér hafði nú áskotnast, en vissi samt ekki alveg hvað ég ætti að gera við. Þetta hefur vafalaust verið stórglæsilegur gripur fyrir 50-60 árum, en er tæpast alveg að virka við Ikea innréttingar nútímans.
Ég veitti athygli gormahellunum og pottlokinu vinstra megin og innan við.
Ég tók lokið af "pottinum" og viti menn, hvað var þarna undir?
Þetta þurfti meiri athugunar við og enn blasti við eitthvað sem ég átti ekki von á. Ég spurðist fyrir um þetta "apparat" sem mér skilst að sé innbyggður gufusuðupottur!
Ég gægðist inn í ofninn og enn er þetta galdratæki að koma mér á óvart. Nokkuð ljóst að hann hefur ALDREI verið notaður. Og ekki bara það, heldur lágu "owners manuel" pappírarnir þarna nánast eins og nýkomnir úr prentsmiðjunni.
Og eftir nokkurra daga viðdvöl í heimabænum leið að brottför eins og gengur. Menn tóku saman pjönkur sínar, settu bensín á bílinn og horfðu á bæjarfjallið Hólshyrnuna minnka og síðan hverfa í baksýnisspeglinum meðan ekið var út ströndina.
19.4.2010
Gummi Ingólfs og Botnssúlur
626. Síðasta Siglóferð sem var sú fjórða í röð undanfarið upp á fáeina daga og flesta virka, endaði með suðurferð sl. laugardag. Sú fimmta hefst í dag mánudag upp úr hádegi við annan mann og til stendur að vera næst á suðurleið nk. fimmtudagskvöld.
En að öðru...
Flestir kannast við að þegar farið er á milli staða, skapast stundum svolítið vandamál sem vissulega er reynt að leysa með ýmsum ráðum og eflaust misgóðum. Þarna er ég að tala um matarafgangana í ísskápnum sem maður tímir ekki að henda þega líður að brottför. Oftast er um að ræða einhverja smáskammta frá deginum áður, en einnig ýmis konar álegg og brauðmeti. Auðvitað er yfirleitt hægt að skutla þessu í frystinn, en stundum er bara búið að fylla þann kvóta og því ekkert pláss eftir á þeim ágæta stað. Svo er líka hægt að pakka öllu saman niður og taka með sér, en einhverra hluta vegna hef ég oftast nær orðið var við verulega takmarkaðan áhuga á slíkum sendingum á heimaslóðum. Ég prófaði því alveg splunkunýja aðferð að þessu sinni sem reyndist afar vel.
Ég hringdi í Guðmund Ingólfsson rafvirkja og bauð honum í kaffi og afgangavandamálið var þar með úr sögunni.
(Birt með góðfúslegu leyfi umrædds rafvirkja).
Á leiðinni suður sá ég Botnssúlur í alveg nýju ljósi þrátt fyrir að þær hafi auðvitað alltaf verið á sínum stað þegar ég hef ekið um Melasveitina, en þaðan er myndin tekin.
Það eru líklega birtuskilyrðin, litirnir og andstæðurnar sem spila saman lítið lag og opnuðu augu mín í þetta skipti.
Mér finnst þær alla vega óvenju flottar þarna...
