http://leor.123.is/ Setjum okkur í stellingar, látum hugann reika og styðjum fingrum á lyklaborðið. Finnum okkur í hugsuninni og látum skrýtnu táknin streyma frá okkur sem mynda orðin á skjánum, við notum til að tjá okkur með og höfum lært að skilja allt frá barnæsku. is Tue, 09 Jun 2026 00:00:00 GMT Tue, 09 Jun 2026 07:51:13 GMT www.123.is http://leor.123.is/blog/record/754497/ Þegar poppöldin hélt innreið sína í síldarbæinn. Bítlið nemur land á Siglufirði. Þegar Bítlarnir komu fram í byrjun sjöunda áratugsins voru dagar rokkkónsins Elvis auðvitað ekki taldir, en hann þurfti að sætta sig við að lifa að einhverju leyti í skugga þeirra næsta áratuginn. Alla vega hérna megin Atlandsála. Það hafði verið gerð tónlistarleg hallarbylting um veröld víða og áhrifin birtust alls staðar. Meira að segja í litlu sjávarþorpi norður undir Dumbshafi þar sem stórkostlegt ævintýri sem var kennt við silfraðan fisk hafði hafist sextíu árum áður, en var nú á fallanda fæti. Þar fór líka allt á fleygiferð. Einhver sagði; "það voru starfandi fjórar hljómsveitir bara í fjórða bekk og á sama tíma". Kannski voru þetta einhverjar ýkjur og kannski voru sömu strákar í nokkrum hljómsveitanna. Ég skal ekki segja um það, en gróskan var gríðarleg, svo mikið er víst. En það voru auðvitað ekki bara Bítlarnir sem voru ábyrgir fyrir öllu hafaríinu sem gerði allt vitlaust þó þeir væru vissulega forsprakkarnir. Það komu líka Stones og Kinks, og Mannfred Mann og Hermann Hermits og, og, og... heil skriða af frambærilegum hljómsveitum með frambærilega tónlist. En þegar áratugurinn var liðinn, höfðu ungir tónlistarunnendur skipt um gír og slegið allt annan og öðruvísi tón. Elvis var kominn af léttasta skeiði í orðsins fyllstu merkingu og Bítlarnir voru hættir, en byltingin lifði. Grunnurinn og grasrótin. Við skulum kíkja aðeins á þessi upphafsár nýrra tónlistartíma á Sigló. Það voru auðvitað fyrir hljómsveitir og tónlistarmenn sem héldu áfram að starfa á sínum forsendum. En við ætlum ekki að sinni að fjalla um Gautlandsbræður, Þórð og Bjarka eða marga þá ágætu menn sem voru samtíða þessum köppum. Heldur um hina nýju kynslóð sem var að stíga fram og vildi fara aðrar leiðir. En tímarnir eiga það til að tengjast með undarlegum hætti. Margir af þeim sem mörkuðu ný upphafsspor upp úr 1960 stigu sín fyrstu tónlistarskref í Lúðrasveit Siglufjarðar sem verður að teljast frekar mikil fortíðarmúsik. En hún var sannarlega menntastofnun og gott veganesti til framtíðar. Gerhard Schmidt var líka kominn í bæinn og það breytti nú ekki svo litlu. En tölum aðeins um lúðrasveitina sem var eiginlega svolítið þreföld í roðinu. Eina var fyrir styttra komna, önnur fyrir lengra komna en svo var Skálmhornasveitin. Hún var sérstök sveit og ólík öllum öðrum lúðrasveitum. Kristján Sigtryggs stjórnaði henni og þar var eingöngu leikið á hljóðfæri sem flutt höfðu verið inn frá Austur-Þýskalandi eða Rússlandi. Þessi hljóðfæri voru afar sérstök að ýmsu leyti. Tónsvið þeirra spannaði aðeins eina áttund og öll lög þurftu að vera í F-dúr. Þeir annmarkar takmörkuðu því lagavalið verulega mikið. Þau voru líka miklu háværari en flest önnur blásturshljóðfæri og áttu því litla samleið með þeim sem hefðbundnari töldust. Einn af hinum árvissu viðburðum Skálmhornasveitarinnar ár hvert voru tónleikar á Sumardaginn fyrsta. Þá var setið uppi á vörubílspalli og spilað lagið "Nú er vetur úr bæ," en sú laglína rúmast einmitt innan einnaráttundarmarkanna. Undanfarar í græjuleit. Magnús Guðbrandsson var einn af ungu mönnunum sem hafði fengið sitt uppeldi í lúðrasveitinni og verður að teljast til þeirra sem ruddu poppbrautina, en hann segir svo frá: "Það var farið að spila um leið og sest var á skólabekk í Gagganum. Ég var þá enn ekki nema tólf ára því ég er ekki fæddur fyrr en í desember. Í fyrstu hljómsveitinni voru ásamt mér þeir Baldi Júll, Tommi Hertervig og Jósep Blöndal. Þarna í upphafinu var hljóðfærakosturinn ekki upp á marga fiska. Hann samanstóð af einni sneriltrommu sem var lögð ofan á eldhúskoll úr tré þannig að gormarnir snéru upp. Á neðri hluta af nótnastatífi var svo komið fyrir lausum botni úr kökuformi sem átti að virka eins og diskur, en hann þoldi illa meðferðina og entist því ekki sérlega vel. Ég keypti plötugítar af Steingrími Lilliendahl sem hafði áður keypt hann af Ragnari Páli. Þessi gítar hafði verið smíðaður inni á Akureyri í hljóðfærasmiðjunni Streng, en gekk alltaf undir nafninu Saltfiskurinn og ég man að ég borgaði heilar 300 krónur fyrir gripinn. Ég keypti síðan Framus pickup á hann í hljóðfæraverslun Sigríðar Helgadóttir. Þá var útvarpið á kennarastofunni fengið að láni og spilað í gegn um það. Jóhann skólastjóri var svolítið smeykur um útvarpið í höndunum á okkar og leit einu sinni við á æfingu. Hann spurði hvort það væri nú alveg öruggt að ekki væri hægt að spila á gítarinn útvarpslaust, en við neituðum því alveg afdráttarlaust. Fyrsta söngkerfið var svo risastórt Grundig eða Telefunken segulbandstæki sem skólinn átti og var tengt einum stórum hátalara. Því fylgdi líka mikrófónn og hægt var að kveikja á öllu saman án þess að stillt væri á upptöku. En hljóðið í þessu tæki var hins vegar alveg skelfilega vont og líkast því sem stundum hefur verið kallað veðurstofusánd. En nokkru síðar var Tommi kominn með sex strengja gítarbassa og við hinir með Höfner gítara alveg eins og Bítlarnir. Við eignuðumst svakalega flotta Vox magnara, en hljóðkerfið var samtíningur úr ýmsum áttum. Við fundum m.a. lampamagnara og eitthvað fleira í Alþýðuhúsinu eða Stúkuhúsinu sem einhverjir eldri og reyndari voru búnir að leggja og fórum með þetta dót til Kristins í Bíó. Honum tókst að fá hljóð úr þessu, við tengdum það við hátalara sem við tókum úr gömlum útvörpum, komum fyrir í pappakassa og þetta var síðan notað í einhvern tíma". Hljómsveitin Gipson 1963. Elías Þorvalds, Maggi Guðbrands, Bald Júll og Tommi Hertervig. Í byrjun spilaði Baldi Júll yfirleitt á trommur, en stundum stóð hann upp frá þeim og söng. Okkar skoðun var nefnilega sú á þessum tíma að það væri ekki endilega neitt atriði að vera alltaf að spila á trommur í öllum lögum. En þetta breyttist þegar við fórum að spila á skátafundum. Þannig var að Jón Dýrfjörð og Magga systir hans voru mjög drífandi í skátahreyfingunni og það voru haldnir fundir eða skemmtikvöld á mánudagskvöldum í Alþýðuhúsinu sem var svo alltaf slúttað með kakói og kringlum. Við tókum að okkur að spila þarna nokkrum sinnum, en þar sem þetta voru skátasamkomur þótti rétt að gera okkur að meðlimum og Stebbi Jóhanns var settur yfir okkur sem flokksforingi. Deildin fékk nafnið Þrestir og við fengum sérstakan fána með mynd af skógarþresti. Í beinu framhaldi gerðum við Stebba að trommuleikara, en hann hafði áður spilað á klarinett með lúðrasveitinni. Hann tók þetta nýja hlutverk mjög alvarlega og keypti sér flott trommusett hjá Gesti Fanndal, en einnig allar þær Shadowsplötur sem hann náði í. Hann lagðist síðan yfir þær og stúderaði hvert trommuslag og hvert breik hjá Brian Bennett trommara sem hafði þá nýlega verið kosinn besti trommari í heimi í Melody Maker eða einhverju slíku poppriti. Stebbi varð síðan á undrastuttum tíma afburða trommari, en fór snemma suður og var einn af stofnendum hljómsveitarinnar Dáta. Hljómsveitin Omo 1964: Magnús, Elías, Guðmundur Hafliða og, Hallvarður á bak við. Hljómsveitinni Omo fór eina helgina sumarið 1964 í mikinn leiðangur. Hann hófst á föstudagskvöldinu í Alþýðuhúsinu á Akureyri, síðan var spilað í Hlöðufelli á Húsavík á laugardagskvöldinu og svo aftur í Alþýðuhúsinu í bakaleiðinni á sunnudagskvöldinu. Hljómsveitarbíllinn var Austin Gypsy Jeppi og Símon Gests var bílstjórinn. Inn í hann fór öll hljómsveitin og öll hljóðfærin nema trommusettið sem var rækilega bundið niður á toppinn. Nafnið á hljómsveitinni var málað á rúmfjöl sem var svo fest á toppgrindina. Ferðalagið gekk reyndar alveg ljómandi vel nema kannski sunnudagskvöldið, en þá munu hafa verið komin veruleg þreytumerki á bæði gesti og spilara. Auk þeirra sem á myndinni eru, mun Hólmgeir bróðir Hallvarðs hafa spilað með Omo, alla vega um tíma. Hljómsveitin Pólar á Hótel Höfn: Theodór, Siggi Bald, Gaui Gústa og Maggi Guðbrands. Margir til kallaðir og það voru líka margir útvaldir. Tónlistarlífið á Sigló var eins og risastór suðupottur og frjór jarðvegur fyrir þá sem vildu vera eitthvað og gera eitthvað. Sumir notfærðu sér það til hins ítrasta bæði vel og lengi, en aðrir hrifust tímabundið með straumnum, döðruðu svolítið við tónlistargyðjuna um stundarsakir og höfðu gagn og/eða gaman af. Og það komu ótrúlega margir við poppsöguna í bænum þessi fyrstu ár og einhverjir eru jafnvel enn að. Þessi nöfn koma upp í hugann: Baldi Júll, Siggi Bald, Gaui Gústa, Maggi Guðbrands, Theodór Júlíusson, Jósep Blöndal, bræðurnir Karl og Steingrímur Lilliendahl, Gestur Guðna, Guðmundur Hafliðason, Guðmundur Víðir Eggertsson, Valgeir Sigurðsson, bræðurnir Hallvarður og Hólmgeir S. Óskarssynir, Elías Þorvalds, Ómar Hauks, Tommi Hertervig, Fribbi Björns, Gísli Blöndal, Guðmundur Víðir (Ói), Mummi Þóroddar, Gísli Blöndal, Stebbi Jóhanns, Árni Jör, Rúnar (Lilli) Egils, Stjáni (Splitt) Jóhannsson, Hjalli Jóns, Magnús Þormar, Þorvaldur Halldórs, Nonni Baddi, Sturlaugur Kristjáns, Gunnar Trausti, Jóhann Skarp, Gummi Ingólfs,Ingvar Björns, Kristján Elíasar, Siggi Hólmsteins, Gummi Ragnars, Sverrir Elefsen, Jónas Halldórs, Bjössi Birgis, Stjáni Hauks, Rabbi Erlends, Óli Ægis... Gleymi ég ekki einhverjum? Það hlýtur að vera. Bætum þeim þá bara við í næsta blaði. Og ef ein hlómsveit var fullskipuð, var bara stofnuð önnur. Eða var það ekki annars? Omo, Los Brilleros, Gibson, Pólar, Kanton, Gipson, Trixon, Jöklar, Los Banditos, Stormar, Hrím, Max, Enterprise og Líza, o.fl. o.fl... Þessa mynd tók Óli Ragnars í Hvanneyrarkróknum fyrir Alþýðublaðið af hljómsveitinni Pólum sem þarna hafa verið settir á ís. Upphaflega skipuðu hljómsveitina Jökla þeir Sverrir Elefsen bassi, Guðmundur Ingólfsson gítar, Guðmundur Víðir einnig á gítar, Kristján Elíasson trommur og Jónas Halldórsson söngur. Kristján hafði á þessum tíma ekki fest kaup á trommusetti og kom Rafn Erlends inn í stað hans fljótlega. Svipað var með Jónas sem lagði ekki í kaup á söngkerfi og dró sig út úr bandinu, en Guðmundur Víðir flutti úr bænum. Jöklarnir voru þó að spila af og til í einhver misseri en leystist síðan upp eins og gengur. Eftir eitthvert hlé fóru Rabbi og Sverrir í Max, en Gummi í Hólaskóla í búfræðinám. Þegar hann kom aftur stofnaði hann Enterprise með Jóhanni Skarp á bassa, Kristjáni Elíasar sem nú var kominn með alvöru trommsett, og Bjössa Birgis sem einnig spilaði á gítar. Það var frá þeirri hljómsveit sem bragurinn um Önnu Láru, Bryndísi og Báru sló upphaflega rækilega í gegn og lifir enn góðu lífi. Bandittar í Gaggó bregða á leik. Það má kannski segja að það hafi verið svolítið annað teymi sem stóð að stofnun hljómsveitarinnar Los Banditos 1963, eða eigum við kannski að segja önnur klíka? Nei það voru auðvitað engar klíkumyndanir í gangi. Menn stofnuðu bara eina hljómsveit og í hana völdust einhverir einstaklingar því það var ekki alltaf pláss fyrir alla á sama stað á sama tíma. Til að byrja með breytti það heilmiklu hvort menn voru árinu eldri eða yngri, en fáeinum árum síðar skipti örlítill aldursmunur engu máli. Svo hættu sumir en aðrir héldu áfram, en á þessum upphafsárum var nóg framboð af kandídötum. Los Banditos kom fyrst fram á bekkjarskemmtum í Gagganum sem nafnlaust númer. Árni Jör sem var formaður skemmtinefndarinnar og Stjáni Splitt gerðu auglýsingaplakatið og vildu setja eitthvað nafn á auglýsinguna. Los Banditos var þá ákveðið af þeim tveimur meðan á auglýsingagerðinni stóð og af hljómsveitarmeðlimunum forspurðum, sem líkaði það greinilega ekkert illa því þeir héldu sig síðan við það. Ómar Huks Gestur Guðna, Hljómsveitin Los Banditos. Ómar Hauks, Gestur Guðna, Rabbi Erlends, Friðbjörn Björns og Theodór Júlíusson. Ég man eftir að hafa farið á skemmtun í Sjómannaheimilinu líklega 1963, en þar voru Gautarnir kjölfestunúmerið. Júlli Júll kynnti þar Los Banditos sem splunkunýja og efnilega pilta, en það voru þeir Rabbi Erlends, Daddi Júll, Gestur Guðna og Ómar Hauks. Júlli gerði það með svolítið sérstökum áherslum. "Los - band - i - dos" heyrðist mér hann segja og var þá alveg viss um að þýðingin á nafninu hlyti að vera "Laust band í dós" og fannst það frábært nafn og stórsniðugt. Hljómsveitin Stormar 1966: Þarna eru Hallvarður S. Óskarsson trommur, Theodór Júlíusson söngur, Gestur Guðnason gítar, Ómar Hauksson bassi og Árni Jörgensen gítar. Stormar (Lengst af þeir Hallvarður, Theodór, Gestur, Árni, Ómar og Friðbjörn Björns) voru svo stofnaðir upp úr Los Banditos og varð fljótlega ein af vinsælustu unglingahljómsveitum á Norðurlandi. Það má eflaust ekki síst þakka góðri og öflugri markaðssetningu umboðsmannsins Björns Jónassonar síðar Sparisjóðsstjóra. Einnig áttu eftir að koma við sögu hennar þeir Rúnar Egilsson og Rafn Erlendsson á trommur, en einnig Jósep Blöndal á pianó. Sagt er að hljómsveitrir hætti aldrei, heldur hvíli sig bara mislengi. Á það líklega betur við um þessa hljómsveit ef eitthvað er en margar aðrar, því nokkrum áratugum síðar hrukku Stormar aftur í gírinn um nokkurra ára bil þó þeir séu í hvíld um þær mundir sem þetta er skrifað. Hljómsveitin rekur líka menningarfélagið Storma sem fær í sinn hlut allar þær greiðslur sem koma til vegna tónlistarflutnings hin síðari ár. Fé þessu er síðan ráðstafað til ýmissa velferðarmála og annarra góðra málefna í Fjallabyggð skv. ákvörðun stjórnar hverju sinni. Hljómsveitin Hrím: Magnús, Rúnar, Gestur, Kristján og Árni Hrím var að hluta til stofnuð upp úr Stormum. Gestur og Árni höfðu verið þar lengst af og Rúnar einnig dágóðan tíma. Kristján og Magnús Þormar höfðu hins vegar aldrei verið í neinum hljómsveitum áður. Kristján sagði mér að þegar Gestur hefði beðið sig að koma í hljómsveitina, hefði hann haft miklar efasemdir um að það gengi. Hann vissi ekkert um hvort hann gæti yfirleitt eitthvað spilað og svo átti hann heldur engin hljóðfæri. Hann fékk þó lánaðan bassa og prófaði, þetta lukkaðist merkilega vel og þar með var hann orðinn hljómsveitarmeðlimur. Hrím æfði fyrst í stað í húsnæði verkalýðsfélagsins Vöku við Gránugötu, en síðar meir í Allanum þar sem þeir spiluðu mikið. Æfingarnar voru vel skipulagðar, t.d. æfðu gítararnir fyrst saman sér, trommur og bassi sér og síðan söngur og raddir sér. Eftir þetta var allt æft saman, og þessi aðferð reyndist okkur ágætlega. Orgelleikarinn Magnús Þormar hættir þó fljótlega og er enginn ráðinn í hans stað. Eitt aðalsmerki Hrím var hinn ótrúlega samhenti gítarleikur þeirra Árna og Gests. Á þessum tíma þótti engin hljómsveit meðal hljómsveita sem ekki hafði umboðsmann. Í upphafi var Theodór Júlíusson umboðsmaður en síðan tók við af honum Kristján L. Möller. Árið 1969 tók Kristján inntökupróf um vorið ásamt í "Mynd og hand" og komst þar inn. Þá lá því fyrir hjá honum að hætta að spila og hann seldi allar sínar græjur. En um verslunarmannahelgina þetta ár ákvað hann að skella sér í Húsafell og það gerðu hinir Hrímararnir líka. Þetta átti í upphafi bara að vera til skemmtunar, en það fór svolítið á annan veg. "Þeir spurðu mig hvort ég væri ekki til í að vera með þó svo að ég væri eiginleg hættur" sagði Kristján, "því það væri hljómsveitarkeppni í Húsafelli. Auðvitað var það í góðu lagi, en ég átti bara engan bassa lengur. Þeir fullvissuðu mig um það væri ekkert mál að fá lánaðan bassa, og í framhaldinu var unglingahljómsveitin Hrím frá Siglufirði skráð til þátttöku". Það var ákaflega vænn og prúður piltur sem lánaði Kristjáni bassann sinn. Sá hét Pétur Kristjánsson, síðar m.a. í Pops, Svanfríði, Pelican, Paradís og Póker. En Hrímararnir voru kosnir "Besta unglingahljómsveitin ´69" með fullu húsi stiga frá dómnefndinni, og þá þurfti að spila aftur, og nú á stóra sviðinu. Þá var komið upp sama vandamálið og áður þ.e. bassaleysið. Í þetta skiptið bjargaði Rúnar Júlíusson málunum, en hin nýstofnaða Trúbrot var aðalhljómsveitin í Húsafelli 1969. Menn minnast þess stundum ennþá að þegar Hrím steig á svið laumaðist einn úr hljómsveitinni sem veitti siglfirsku unglingasveitinni hvað harðasta samkeppni um toppsætið, til að kippa öðru söngboxinu úr sambandi. Það mun hafa sést til kauða, því var komið aftur í samband eftir nokkra takta og Hrímararnir meikuðu það feitt í Húsafelli. Bítlarnir eða Stones, Trúbrot eða Ævintýri, Hrím eða Max. Ég veit ekki hvort hægt er að segja að það hafi verið háð hörð bárátta um bestu bitana á ballmarkaðinum milli Hrím og Max á síðustu árum áratugsins. Og þó, það örlaði aðeins á því minnir mig. Að minnsta kosti svona stundum. Önnur hljómsveitin verður þó að teljast hafa haft talsverða yfirburði hvað varðar spilamennsku, en hin gerði kannski meira út á léttmetið sem alltaf seldist og skilaði sínu alveg ljómandi vel. Hljómsveitin Max 1969 Óli Ægis, Stjáni Hauks, Rabbi Erlend og Sverrir Elefsen. Lengst af var Max skipuð þeim Rabba Erlends, Sverri Elefsen, Stjána Hauks og Óla Ægis. Til að byrja með spilaði Hjálmar Jóns á orgel og Siggi Hólmsteins kom í stuttan tíma inn fyrir Stjána Hauks. Hér hefur aðeins verið stiklað á stóru og ótal mörgu verið sleppt því miður. En þar sem við skiljum við söguna í þessu blaði eru Stormarnir hættir, en þó aðeins í bili. Max og Hrím halda sameiginlegan sannkallaðan stórdansleik í Allanum fyrir pökkuðu húsi og það hyllir undir endalokin hjá báðum hljómsveitunum. Enterprise spilar stundum í Sjallanum þar sem togarajaxlarnir af Hafliða eru áberandi meðal gesta. Næsta kynslóð sem er að vaxa upp úr lággróðrinum, hímir fyrir utan ballstaðina og æfingahúsnæðin. Hún leggur eyra að hurð eða vegg, hlustar með áfergju á átrúnaðargoðin og getur vart beðið eftir að fá tækifæri til að stíga sín fyrstu spor á poppbrautinni. Og við höfum ekki sagt skilið við þessi dýrðarinnar ár, heldur munum við halda áfram í beinni tímalínu af því sem hér er ritað. - Framhald í næsta blaði... Leó R. Ólason. Heimildir: Magnús Guðbrandsson, Árni Jörgensen, Kristján Jóhannsson, Guðmundur Ingólfsson, Alþýðublaðið, Morgunblaðið og Siglfirðingur. Fri, 16 Sep 2016 11:27:16 GMT http://leor.123.is/blog/record/748791/ Þann 29. apríl sl. fór fram útför föður míns Óla Jakobs Hjálmarssonar fyrrverandi svæfingalæknis. Hún var einföld, látlaus og fór fram í kyrrþey að ósk hans sjálfs. Samt var dýptin og áhrifamátturinn í athöfninni svo mikill að hún getur aldrei liðið okkur úr minni sem þarna vorum. Það voru ekki haldnar neinar uppskrúfaðar minningarræður, engin fallbyssuskot rufu kyrrðina og ekki var blásið í neina lúðra á torgum úti. Tjaldið féll bara eftir lokaþáttinn í leikritinu mikla, persónur og leikendur fundu til samkenndarinnar og kærleikans þegar náinn ástvinur er kvaddur og við nutum návistarinnar hvert við annað og fundum í henni huggun. Látleysið og lítillætið á það stundum til að verða svo máttugt og mikilfenglegt.Því miður vorum við aldrei í miklu sambandi hvor við annan, ég og þessi einræni, duli og hógværi maður sem ég hefði svo gjarnan viljað þekkja miklu meira og betur en ég gerði. En ég veit samt að hann var miklum mannkostum búinn og vel meinandi, þó hann bæri ekki tilfinningar sínar á torg. Það væri því líklega mikið stílbrot miðað við hans hátt að hafa allt of mörg orð um ferðalag hans sem nú er hafið frá myrkrinu til ljóssins, frá hinu jarðneska til hins himneska og frá þeirri veröld sem við þekkjum til stjarnanna.Góða ferð elsku pabbi minn. Sun, 15 May 2016 02:28:46 GMT http://leor.123.is/blog/record/737678/ Saga gosdrykkjarins "Valash" er nokkuð sérstök og ótrúlega margslungin þegar farið er að skoða hana örlítið ofan í kjölinn. Það mun hafa verið árið 1928 sem ungur og nýútskrifaður lyfsali flutti til Siglufjarðar og hóf þar starfsemi í húsi sem ég er reyndar eigandi að í dag ásamt bakaranum á staðnum. Hinn ungi maður hét Aage Riddermann Schiöth, fæddur á Akureyri, sonur Axels Schiöth bakara, og var náfrændi Hinriks Thorarensen þar í bæ og menntaði sig í Þýskalandi.Rekstur Apóteksins gekk vel og árið 1930 var búið að flytja það af grunni sínum á baklóð og reisa nýtt glæsilegt hús á lóðinni.Hann vildi þá færa út kvíarnar og fór að reyna fyrir sér á fleiri sviðum. Árið 1939 fékk gamla húsið á baklóðinni nýtt hlutverk, því hann stofnaði Efnagerð Siglufjarðar sem varð þar til húsa og hóf framleiðslu gosdrykkja, þar á meðal Valash. Drykkurinn varð geysivinsæll og seldist um tíma betur á Siglufirði en alheimsdrykkurinn "Kóka kóla".Hús Schiöth á Siglufirði þar sem hann rak ApótekiðSchiöth mun hafa verið nokkuð veisluglaður maður og sagt er að ósjaldan hafi mátt heyra söng og glasaglaum út um opna gluggana á íbúð hans fyrir ofan Apótekið, en hann var líka mikill söngmaður og söng m.a. einsöng inn á hljómplötu með karlakórnum Vísi. Sagt er að eitt sinn mun maður nokkur hafa verið á leið til vinnu sinnar snemma morguns og gengur niður Aðalgötuna. Heyrir hann þá að enn stendur yfir gleðskapur í húsi Apótekarans, en þó eru orðin nokkuð greinileg þreytumerki á þeim sem þar eru. Hann staldrar við og hlustar um stund, en þarna virðast tveir menn vera að reyna að syngja saman þekkt íslenskt sönglag af mikilli innlifun. Önnur röddin var björt og áferðarfalleg, en hin var dimm og all nokkuð drungaleg. Tenórinn var áberandi lagviss en sá dimmraddaði var víðs fjarri nokkurri laglínu og hljóðin sem hann gaf frá sér líktust mest drungalegu bauli. Daginn eftir fréttist að Davíð nokkur Stefánsson frá Fagraskógi hefði sótt Apótekarann heim og þeir hafi gert sér glaðan dag saman.En af nostalgíudrykknum Valash er það að segja að starfsemin flyst til Akureyrar árið 1962 þegar til varð Efnagerð Akureyrar, en hún breyttist síðan í Sana hf. 1966 sem aftur sameinaðist Sanitas 1978. Það varð síðan Víking árið 1994 sem sameinaðist Sól 1997 svo úr varð Sól-Víking sem gekk inn í Vífilfell 2001.Lítið hefur hins vegar farið fyrir framleiðslu á Valash í einhverja áratugi, (fróðlegt væri að vita hversu marga) en einhvern tíma heyrði ég þá sögu að MIX hefði átt að leysa það af hólmi sem svar norðlendinga við appelsíninu að sunnan. Líklega var svo Valash-ið fyrsti sykurlausi gosdrykkurinn hérlendis ásamt Fresca.En sagan var þó ekki alveg öll, því segja má að þessi drykkur sem enn á veglegt pláss í hugum margra norðlendinga, því hann var "endurgerður" þegar Minjasafnið á Akureyri varð 50 ára 2. júní 2012, við það tækifæri mikið drukkinn af ánægðum gestum og lofaður í hástert.Þá sveif andi 1962 yfir vötnunum, Lúðrasveit Tónlistarskólans á Akureyri flutti viðhafnarlög, haldnar voru ræður og gestum og gangandi var boðið upp á Valash, Lindu buff og Braga kaffi. Síðan var tjúttað við undirleik Danshljómsveitar kirkjumálarans Snorra Guðvarðssonar.Því er svo við að bæta að Akureyringar hafa alveg gert Valash-ið að sínu og svo er einnig um músikantinn Snorra Guðvarðsson. Eins og fram kemur hér að ofan kom Valash-ið frá Siglufirði, en uppskriftin mun þó vera þangað komin frá Danmörku. Um Snorra er það að segja að hann er að vísu fæddur á Akureyri eftir því sem ég best veit, en það mun hafa verið skömmu eftir að foreldrar hans fluttu frá Siglufirði og eldri bróðir hans Trausti Reykdal videógúrú á Eskifirði fæddist í Síldarbænum. Akureyringar virðast þannig hafa notið góðs af uppsprettu góðra hugmynda og góðu fólki sem komu frá bænum út við Grímseyjarsundið - og öfugt. (Samvinnuhugmyndafræðin í hnotskurn og því kannski svolítið KEA-legt).Sérstakar þakkir til Þórs Jóhannssonar á Siglufirði sem safnað hefur öllum þessum óborganlegu minningum frá liðinni öld.Allar leiðréttingar og viðbætur vel þegnar... Thu, 08 Oct 2015 10:13:30 GMT http://leor.123.is/blog/record/736704/ Það má alveg segja og það með miklum rétti að frumhlaup meirihlutans í Reykjavík hafi verið heimskulegt, vanhugsað, samrýmist ekki stjórnsýslulögum o.fl. o.fl., en viðbrögðin voru svo sannarlega ekki í samræmi við tilefnið sem er ekkert nýtt hjá þeim sem að því stóðu. Það kom sennilega fáum á óvart sem þekkja til aðferða þeirra sem tillagan beindist að.-Margir Gyðingar vilja trúa á sögur Gamla testamentisins um blóðbaðið mikla og útrýmingu Kanverja. Fyrir þeim er það fyrirmynd þess sem koma skal í viðureigninni við Palestínumenn. Guðs útvalda þjóð eigi heilagan rétt til Palestínu og allt skal víkja fyrir þessum rétti.Það gleymist oftar en ekki að Gyðingar hafa ekki aðeins margsinnis verið ofsóttir í aldanna rás, þeir hafa sjálfir ofsótt aðra í miklum mæli og þeir minnast aldrei á það sjálfir.-Í tilefni af umræðu dagsins í dag kemur upp í hugann hinn ótrúlegi dónaskapur og lítilsvirðing sem gyðingar sýndu íslendingum þegar Dorrit Moussaieff, forsetafrú var stöðvuð af ísraelskri lögreglu á Ben-Gurion flugvelli í Ísrael í maí 2006 og kyrrsett á vellinum í tæpar tvær klukkustundir áður en hún fékk að fara úr landi. Dorrit sagði að hún hefði orðið fyrir ótrúlegum dónaskap ísraelsku landamæralögreglunnar sem vildi ekki hleypa henni úr landi þar eð hún væri ekki með ísraelskt vegabréf og taldi hana vera að villa á sér heimildir. Hún nefndi að lögreglukonan í landamæraeftirlitinu hafi verið óskaplega dónaleg og m.a. spurt hvers vegna breska vegabréfið mitt væri gefið út í Reykjavík. Þegar Dorrit sagðist búa þar og vera gift forseta Íslands var svar konunnar: Það er enginn forseti á Íslandi. Hún hafi svo spurt hvort fólk byggi virkilega á Íslandi og hvort það hefðist við í snjóhúsum.-Það fer ekki hjá því að það setji að manni svolítinn hroll við lestur meðfylgjandi greinar, því hún endurspeglar svo yfirganginn, frekjunma og hrokann í þeim sem vitnað er í og því sem þeir standa fyrir. Man­fred Ger­sten­feld segir íslendinga ekki hafa lært neitt af helförinni, en það virðast gyðingar í Ísrael hins vegar hafa gert þar sem við rekstur útrýmingabúða þeirra á Gaza líkist að ýmsu leyti aðferðafræði Hitlers forðum daga. Þar var beitt einum öflugasta her í heimi um tíma gegn varnarlausum borgurum af mikilli grimmd. Þar var Benjamin Netanyahu ábyrgur fyrir daglegum fjöldamorðum og er þess vegna ekkert annað en stríðsglæpamaður sem ætti að meðhöndla sem slíkan. Ísrael sendir S.Þ. venjulega puttann og sýnir alþjóðasamfélaginu hreint ótrúlega lítilsvirðingu og hagar sér eins og það sé hafið yfir alþjóðalög ef ályktað er gegn glæpaverkum ríkisins dyggilega stutt af leppríki sínu Bandarríkjunum. Aldrei er hlustað á neinar mótbárur, en öflug áróðursmaskína fer í gang ef önnur ríki hreyfa mótbárum við gjörðir þeirra eins og við höfum fengið að reyna síðustu daga. Þá eru lykilorðin GYÐINGAHAUR og HELFÖR óspart notuð og þau svínvirka á fjölmarga einfeldninga þrátt fyrir að koma umræðunni í dag ekkert við.-"Þegar kjörn­ir leiðtog­ar höfuðborg­ar­inn­ar samþykkja öfga­kennd lög gegn Ísra­el og gyðing­um, vilj­um við vara alla meðlimi gyðinga­sam­fé­lags­ins við því að ferðast þangað."Sjá: http://www.mbl.is/frettir/innlent/2015/09/20/passiusalmarnir_fullir_af_hatri/ -Hvort þetta er fáfræði í hnotskurn eða undirförull áróður að hætti Göbbels átta ég mig ekki fullkomlega á, en alla vega er uppsetningin hin versta og mesta þvæla. Leiðtogar höfuðborgarinnar setja ekki lög, en það er háttur gyðinga að hefna sín á einhverjum tengdum aðila. Ef þú segir eitthvað ljótt um mig og mína mun ég berja systur þína. Ef þú sýnir andstöðu við hernámið á þínu landi sem við höfum stolið frá þér, munum við sprengja hús foreldra þinna í loft upp.-Að sumu leyti er orðræðan gagnleg og góð. Orð öfgagyðinga sem vara við að heimsækja eitt friðsælasta land í heimi verður kannski til þess að öfgagyðingar koma ekki hingað sem er hið besta mál. Við viljum ekki fá þá hingað. Eðlilegt fólk og þokkalega upplýst af hvaða kynþætti sem það er, hlustar ekki á svona bull.-Nú er í einhverjum mæli verið að taka íslenskan varning úr hillum verslana þar sem gyðingar eru áhrifamiklir eða eiga, en fráleitt er að framleiðendurnir hafi átt nokkurn þátt í ákvarðanatöku meirihluta borgarstjórnar. Þetta samrýmist hins vegar fullkomlega hinni gyðinglegu aðferðafræði sem lýst er hér að ofan.-Í "minningargrein" um Ariel Sharon eða slátrarann frá Sabra-Shatila eins og hann var einnig nefndur og finna má á netinu segir m.a: "Ariel Sharon, forsætisráðherra Ísraels, er frægastur fyrir fjöldamorð í flóttamannabúðunum Sabra og Chatilla árið 1982, þegar hann smalaði fólki, þar á meðal börnum, inn í hús, sem hann lét síðan sprengja í loft upp. Þetta var hefnd að hætti þýzkra nazista, sem á sínum tíma drápu allt fólk í Lidice. Sharon verður fáum harmdauði. Hann er hryðjuverkamaður og stríðsglæpamaður..."það voru engin Nurnbergréttarhöld vegna þessara fjöldamorða.--Jónas Kristjánsson segir um ferð sína til Ísrael: "Að fara frá Ísrael var eins og að losna úr martröð. Þegar ég fór yfir Allenby-brúna yfir til Jórdaníu fannst mér ég vera kominn til Evrópu. Þar var fólk vingjarnlegt og kurteist, hataði ekki útlendinga. Þar var fólk, sem kunni mannasiði, eins og ég hafði vanizt á ferðum mínum víða um Evrópu. - Ísrael er vandræðaríki..."-Og Ísraelar réttlæta nauðganir ef glæpirnir þjóna hagsmunum þeirra sjálfra: "Það eina sem gæti fengið sjálfsmorðssprengjumann til að hætta við er vitneskjan um að ef hann tekur í gikkinn eða sprengir sig í loft upp, muni systur hans verða nauðgað," sagði Dr. Mordechai Kedar, háskólakennari í Ísrael"Gyðingar eiga sér öfluga málsvara alls staðar og þar á meðal hérlendis. Ólöf Einarsdóttir sem er gift ísraelskum manni sagði "hryggilegt og alvarlegt hvernig umræðan hefur þróast hér á landi gegn Ísrael," í útvarpsviðtali í júlí 2014 meðan umsátrið og morðin á Gaza stóðu sem hæst. Hún hún hafa áhyggjur af því að "hlið Ísraela" heyrist ekki eins mikið í fjölmiðlum.Þá segir Ólöf að mikið gyðingahatur sé í Evrópu og að meðal gyðinga á Íslandi þá óttist "margir hverjir" um líf sitt. Sagði Ólöf að Íslendingar eigi að standa með Ísraelum í árásum á Gaza-ströndina.-Ég er einn þeirra sem er þess fullviss að engir hefur orðið til þess að ala meira á gyðingahatri en gyðingar sjálfir með yfirgangi sínum og framferði í garða annarra og líklega hefur heldur enginn orðið til þess með gjörðum sínum að afla Hamas meira fylgis en Benjamin Netanyahu forsætisráðherra Ísraels. Mon, 21 Sep 2015 02:42:24 GMT http://leor.123.is/blog/record/727905/ Í MINNINGU NONNA REBB Ég lagði leið mína vestur á Þingeyri við Dýrafjörð í gærmorgun til þess að fylgja góðum manni, Jón Sigurssyni síðasta sinn spöl sem lá úr guðshúsinu í friðargarðinn, en hann hefur nú kvatt allt sitt fólk hinsta sinni og hlotið sína ærlegu hvíld eftir langan jarðvistardag. Hann var sjálfstæður íslendingur í hugsun og gjörðum, útsjónasamur vinnuþjarkur sem trúði fyrst og síðast á eigin atorkusemi, hann var tengdafaðir minn í hartnær 28 ár.Hann byrjaði ungur á sjónum, fyrst á skútum síðan á línu, netum og svo síðutogurum. Hann ætlaði síðan að prófa að fara eins og einn túr á skuttogara, en sá túr entist honum í 11 ár. Sumum sem þekkja til Jóns er væntanlega enn í fersku minni þegar Helgi Seljan heimsótti Jón á dvalarheimilinu Tjörn þegar flytja átti vistmenn nauðuga til Ísafjarðar í hagræðingarskyni. Þá sagði Jón að þeir yrðu þá að bera sig úr húsi og var fastmæltur í meira lagi. Þarna ræddust við tveir sjóarar sem skildu greinilega hvorn annan og Jón rifjaði upp skútutímabilið og lét þess getið að það hefði verið mikil bylting þegar gúmmívettlingarnir komu til sögunnar. Ja hérna, og "við yngra fólkið" sem hélt að þeir hefðu alltaf verið til. Sjá: http://beta.ruv.is/frett/haett-vid-hreppaflutningaHann fékk viðurnefni sitt sem hann kunni bara vel við og var eiginlega nokkuð stoltur af. Nonni Rebb var hann oft kallaður af því hann var dugandi refaskytta, en alls ekki af því að hann væri einhver refur í viðskiptum nema síður væri.Á meðfylgjandi mynd sem var tekinn þ. 17. júní 2007 þegar við fengum okkur svolítinn bíltúr um fjörðinn, er hann fyrir utan Hvamm í Dýrafirði þar sem hann fæddist og bjó síðar um tíma, því hann var líka bóndi lengst af sinni ævi jafnframt því að stunda sjóinn. Þar stendur hann við það sem eftir er af gamla traktornum og er að velta fyrir sér hvort þarna sé kominn hinn sami gripur og hann keypti þegar hann var nýlega byrjaður búskap á hluta jarðarinnar nokkru fyrir miðja síðustu öld. Við siglfirðingar könnumst vel við aðra alþýðuhetju sem sem fæddist á þessum sama bæ 23 árum á undan Nonna Rebb, en það var Gústi guðsmaður. Jón Sigurðsson fæddist árið 1920 og var því 95 ára þegar hann lést.Blessuð sé hans minning.LEÓ LEÓ OG LEÓ. Síðast þegar við hittumst þrír nafnar, þrjár kynslóðir eða þrjú ljón eins og einn okkar orðaði það, fannst okkur full ástæða til að festa fund okkar í flögu. Það gerist því miður allt of sjaldan þrátt fyrir að ekki sé neitt sérlega langt á milli Hafnarfjarðar og Ásbrúar sem einhver gæti auðvitað eflaust hugsað sér að kalla Keflavík eða bara Völlinn. Frá vinstri talið: Leó Ingi Leósson, Leó Marínó Leósson og svo sá sem þetta ritar; Leó R. Ólason. - (Einn góður með sjálfan sig og sína).GUNNA FINNA - BLESSUÐ SÉ HENNAR MINNINGEn spurningin sem fylgdi myndinni á facebook var: Er þetta ekki ein flottasta gella sem Siglufjörður hefur átt?Út frá henni urðu 129 like fyrir utan þar sem hún birtist á öðrum síðum, sjö deilingar og endalaus comment. Svarið hlýtur því að teljast jákvætt. "FLÖSKUTÍMABILIÐ" Rakst á hana þessa uppi í skáp á Aðalgötunni í haust, en hef því miður ekki minnstu hugmynd um hver tók hana. Lýsi því hér með eftir viðkomandi. Hún er mjög sennilega frá árabilinu 1976-77 eða 79-83, því þá átti ég þessi bláu djammjakkaföt með vesti og alles, og þá vorum við að spila saman þessir þrír. Við höfðum yfirleitt með okkur flöskusettið ef verið var að spila á einhverju þorrablótinu eða þess konar samkomu því eins og eitt ókeypis aukaskemmtiatriði var undantekningalaust vel þegið af skemmtinefndunum. Svo kom það stöku sinnum fyrir að aðrar flöskur slæddust með sem var þá ekki spilað á, heldur er miklu nær lagi að segja að þær hafi spilað með okkkur. Myndin er því miður orðin all nokkuð máð og segja má að áferðin á henni hafi svolítið orðið samferða þeim sem hún er af, því enginn okkar er lengur með dökkt og mikið hár svo dæmi sé tekið.BANNÁRIN 1915-1989Rakst á þessa skemmtilegu mynd á netinu og fór því að grúska svolítið í því tímabili í sögu okkar íslendinga sem oftast voru nefnd Bannárin, en þau stóðu yfir í 20 ár (7 eða jafnvel 74 ár eftir því hvernig á málið er litið). Lög um áfengisbann voru sett eftir þjóðaratkvæðagreiðslu sem fram fór árið 1908 þar sem bannliðar urðu ofan á og fengu 60% greiddra atkvæða. Í ár eru liðin 100 ár frá því að þau öðluðust fullt gildi og algjört áfengisbann gekk í gildi eftir nokkurra ára aðlögun. Bannið tók til þess að framleiða, selja og neyta áfengra drykkja. Slakað var á banninu og sala léttra vína eða svokallaðra Spánarvína var þó leyfð aftur árið 1922 til þess að liðka fyrir saltfisksölu til Spánverja. Áfengisbannið var síðan afnumið 1935 en þó ekki að fullu, því segja má að það hafi ekki gerst fyrr en þ. 1. mars árið 1989 þegar bjórinn var leyfður. Áfengisauglýsingar voru bannaðar árið 1928 og eru þau lög enn í gildi að miklu leyti óbreytt. Sigurður Grímsson lögfræðingur var þingfréttaritari árið 1922 og lýsti því eitt sinn í viðtali hvernig aðstæður höfðu verið áður en banninu var aflétt. Á þingritaraárum mínum var ég viðstaddur þann sögufræga fund sem samþykkti innflutning á Spánarvínunum. Þá hafði verið algert vínbann í nokkur ár með hörmulegum afleiðingum, smygli, þefi, sektum, þrætum, kærum og bruggi. Þá varð maður að bjarga sér á ýmsa lund t.d. með svokölluðum hundaskömmtum hjá læknum, en það voru 210 grömm af hreinum spíra. En þessi fundur var ákaflega skemmtilegur. Forseti sameinaðs þings, Magnús Kristjánsson, var alltaf að ruglast í ríminu, og Benedikt Sveinsson og Guðmundur Björnsson landlæknir, leiðréttu hann í sífellu, spruttu á fætur og kölluðu til skiptis: "Herra forseti,... herra forseti." Þeir voru báðir góðglaðir, og það sem verra var olíulampinn í skrifstofu landlæknis hafði ósað allmikið og bar Guðmundur þess ljós merki. Jónas frá Hriflu og Tryggvi Þórhallsson kusu gegn afléttingu bannsins árið 1922. Jónas sagði í grein í Tímanum árið 1939. "Þegar Spánarvínin voru leyfð, var ég annar af þeim tveim þingmönnum, sem greiddi atkvæði gegn undanhaldinu við Spánverja. Og árið 1928 undirbjó ég hina síðustu sókn, sem Alþingi gerði í löggjöf um áfengismálin. Með tilstyrk þeirrar löggjafar var læknabrennivínið og skipabrennivínið upprætt. En þjóðin þoldi ekki þetta aðhald. Jafnvel ungmennafélögin höfðu afnumið bindindisheitið, og tvær stærstu hátíðir félaganna voru orðnar landskunnar fyrir opinbera stórdrykkju". Sagt var að á Siglufirði væru starfandi 27 (aðrir sögðu 23) leynivínknæpur þegar þær voru flestar á þessum árum og margar hverjar á vægast sagt undarlegum stöðum. Til að komast í sumar þeirra þurfti að þekkja vel til leiðarinnar, þræða hálfgerða krákustíga milli tunnustafla og bryggjuskúra og stundum hefur tunnunum eflaust verið umstaflað og þá breyttist auðvitað leynistígurinn.SIGLUFJÖRÐUR FYRIR 100 ÁRUM.Einn mesti athafna og útflutningsbær landsins fyrri hluta síðustu aldar, 20% alls gjaldeyris sem þjóðin aflaði kom til vegna síldarvinnslu í bænum og hann var því veigamikill þáttur í efnahagslegri uppbyggingu þjóðarbúsins. Þremur árum síðar hlaut Siglufjörður kaupstaðarréttindi en áður höfðu aðeins Reykjavík, Akureyri, Ísafjörður, Seyðisfjörður og Hafnarfjörður hlotið slík réttindi. Síðan komu Vestmannaeyjar sama ár og eftir það Neskaupsstaður 1928, Akranes 1941, Sauðárkrókur 1947, Keflavík og Húsavík 1949 og Kópavogur 1955. Eins og sjá má vantar ýmis kennileiti á myndina sem okkur nútímabörnunum kann auðvitað að koma nokkuð undarlega fyrir sjónir. Þarna er að vísu Norska Sjómannaheimilið sem nú hýsir Tónskólann og fiskbúðina hans Eysteins. Beint á móti því er gamla húsið sem Aage Schiöth hóf starfsemi sína í, en var fært á baklóð Apóteksins árið 1929 og rifið upp úr 1980. Það virðist vera efsta hús við götuna norðan megin. Eða kannski það neðsta því á þessum árum var talið í hina áttina, þ.e. SPS hefði þá væntanlega verið númer eitt og Valgeir númer þrjátíuogeitthvað. Mér sýnist Gránugata 14 eða Vökuhúsið vera komið þarna, en Gránugatan sjálf nær ekki mikið upp fyrir Norðurgötu því þar fyrir ofan tekur fjaran við. Egils Síld væri því úti í sjó því vogurinn þar sem bátadokkin er, nær að grunni ráðhússins þar sem það stendur í dag. Sama gildir um húsin þar fyrir neðan s.s. Ísafold og öll hin. Allt á kafi í sjó. Annars er lítið mál að týna sér yfir svona myndum, því þarna er m.a. fjöldi bygginga sem maður áttar sig ekkert á hverjar eru (eða voru). Wed, 22 Apr 2015 07:35:57 GMT http://leor.123.is/blog/record/726058/ MOTTUMARS Í byrjun þessa mánaðar sem nú er langt liðið á, var hárið sett í tagl, stóru rakgræjurnar teknar fram og látið vaða á jólasveinaskeggið sem hafði fengið að vaxa óáreitt í tæpt ár. Mottumarsinn nú er eins og hin fyrri ár, áminning til okkar karlanna að huga að jákvæðum lífsstílsbreytingum sem komið gætu í veg fyrir krabbamein og einnig því bráðnauðsynlega heilsufarseftirliti sem því miður er sjaldnast sinnt sem skyldi. HRAUSTIR MENN FARA TIL LÆKNIS! Ristilkrabbamein er eitt algengasta krabbamein meðal karla og þriðja algengasta dánarorsök krabbameina. Í hverri viku deyr einn Íslendingur vegna þess, sem því miður eru óþarflega margir vegna þess að allt of mikið vantar upp á að hugað sé tímanlega að þeim forvörnum sem eru þó sjálfsagðar og kosta ekki mikið. Allir ættu að fara a.m.k. árlega í læknisskoðun sem vel mætti kalla ástandsskoðun, þar sem hugað yrði að helstu heilsufarsþáttum, svo sem blóðþrýstingi, blóðsykri, hæð, þyngd, fituprósentu o.fl. Við förum með bílana okkar í skoðun og finnst það fullkomlega eðlilegt, en gleymum því miður okkur sjálfum allt of oft. Þá má ekki gleyma því að mikilvægustu þættir í forvörnum gegn sjúkdómum almennt í dag eru reglubundin hreyfing, hollt mataræði, nægur svefn, hóflegt álag og andleg vellíðan. Það vitum við auðvitað, en samt er full átæða til að krefja okkur sjálf svara um hvort við tökum nægilega mikið mark á þeim sannindum. KEPPNI EÐA ÁMINNING Það er auðvitað hið besta mál að efna til ýmissa leikja og keppna í kring um mottumarsinn, því slíkt vekur bæði athygli á þessu brýna máli og styður í flestum tilfellum fjárhagslega við Krabbameinsfélagið sem ekki er vanþörf á. En slíkt hentar þó ekki öllum, og eftir stendur að mottan hvort sem hún er á okkur sjálfum eða aðrir í kring um okkur skarta henni hver með sínum hætti, er áminning sem ber að taka alvarlega. JAFNGAMALL Það vekur vissulega blendnar tilfinningar þegar ég minnist þess að akkúrat núna er ég jafngamall stjúpa mínum honum Hauki Stefánssyni málara og kennara sem bjó á Sauðárkróki, þegar hann fékk ristilkrabbamein sem leiddi hann til dauða á fáeinum vikum frá því að það uppgötvaðist. Slíkt vekur mann til umhugsunar um hvort ekki sé rétt að taka þessi mál fastari tökum og hringja í doksa helst á morgun til að panta tíma. Sat, 21 Mar 2015 11:14:03 GMT http://leor.123.is/blog/record/718861/ 971. Nú þegar árið er senn á enda, þykir mér ekki úr vegi að horfa aðeins um öxl og líta yfir þann farna veg sem nú er talsvert langt að baki. Ekki þó að líta til þess sem gerðist markverðast á árinu sem var að líða því það gera svo margir aðrir, heldur skulum við hverfa aftur um hálfa öld.Hugur okkar mannanna er nefnilega bæði feyskinn og forgengilegur og því er ekki úr vegi að þeir sem muna svo langt aftur, ylji sér yfir þessari upprifjun og leyfi fortíðarþránni að blossa. Og kannski vilja líka þeir sem yngri eru einnig fræðast um þessa atburði sem áttu sér stað og persónur sem gengu um göturnar í bænum okkar skömmu eftir miðja síðustu öld. - Þetta var árið 1964 þegar sá sem þetta tók saman varð 9 ára.Í janúarblaði Siglfirðings segir frá starfslokum Tedda sem allir eldri Siglfirðingar muna eflaust vel eftir og minnast með mikilli hlýju. "Theódór Ágústsson, sem hefur um 30 ára skeið séð um flutning sorps frá húsum, lét af störfum um síðustu áramót. Þennan starfa hefur Theódór leyst vel með miklum ágætum. Fyrir um 30 árum voru úti-vanhús við öll íbúðarhús hér í bæ og var það ekkert þrifaverk að hreinsa þau. Öll tæki sem notuð voru til að flytja skarnið frá húsunum voru mjög léleg og ófullnægjandi. En þegar Theódór tók við þessu starfi, kom hann sér upp fullkomnari tækjum, vatnsheldum kerrum og kassasleðum til vetrarnotkunar. Þá var ekki farið að tala um bíla, en fallega og vel fóðraða klára átti Theódór, til að draga ökutækin. Seinni hluta þessa tímabils komst sú breyting á, að vatnsalerni voru sett í íbúðarhúsin, og þá létti mikið á sorphreinsaranum. En með vaxandi notkun rafmagns og olíu til upphitunar í húsum, óx alls konar drasl og úrgangur í húsunum, sem áður hafði að mestu verið brennt í kolaofnunum. Vildi þá við brenna, að safnað var draslinu í hauga við húsin, og af því varð mikill óþrifnaður. Theódór beitti sér mjög fyrir því að húseigendur fengju sér ílát til að geyma sorpið í, þar til það yrði tekið. Á þessu tímabili, sem Theódór hefur séð um sorphreinsunina, hefur hann sýnt mikla reglusemi í sínu starfi. Hefur aldrei þurft að kvarta yfir að hann sýndi þar tómlæti og skeytingarleysi. Má hann gjarnan líta með ánægju yfir liðið stlarfsltímalbil. Hefur það verið mjög mikils virði fyrir bæjarfélagið að hafa svona dyggan og reglusaman mann við þetta þýðingarmikla starf. Væri ekki úr vegi, og ætti mjög vel við, að bæjarstjórn sýndi honum einhvern sóma fyrir vel unnin störf í þágu bæjarins í þessi 30 ár. Bæjarbúi". Siglfirðingur segir einnig frá tunnuverksmiðjubrunanum á Siglufirði í janúarblaði sínu. "Að kveldi miðvikudags, 8. jan. kom upp eldur í Tunnuverksmiðju ríkisins hér á staðnum. Varð hann slökktur nokkru síðar að því haldið var, en brunavakt þó haldin í venksmiðjunni. Nokkru eftir miðnættí gýs svo eldurinn aftur upp með sprenginu og kom það vaktmönnum í verksmiðjunni gjörsamlega á óvart. Mætti þá slökkvilðið aftur og barðist það við eldinn innan dyra allt til morguns, eða þar til slökkvilíðsmenn héldust ekki lengur við inni í húsinu, og stóð sú barátta allan næsta dag og fram á kvöld, m.a. við að verja næstu hús. Verksmiðjan brann til kaldra kola og er gjörónýt. 40 verkamenn störfuðu við verksmiðjuna og var því fyrirsjáanlegt milkið vinnutap hjá viðkomandi mönnum, sem flestir eru fjölskyldufeður, og var ekki á bætandi eftir lélegt síldarsumar og nýlega afstaðið verkfall. Þegar þetta er ritað, er helst í ráði ef fært reynist, að koma á tveim vöktum í Akureyrarverksmiðjunni og færu þá hinir atvihnulausu starfsmenn verksmiðjunnar hér, þangað til starfa. Hvort úr þessu verður vill blaðið ekkert fullyrða á þessu stígi málsins. Verksmiðjan, vélar og timburbirgðir, sem voru venju minni í upphafi starfsárs, var tryggt fyrir rúmar 12 milljónir kr. Rannsókn á orsökum bruna þessa stendur nú yfir". Myndin sýnir hvernig hinn nýi Strákavegur er fyrirhugaður inn í og um Siglufjarðarbæ, en hún fylgdi hinu nýjavegalagafrumvarpi ríkisstjórnarinnar, þegar það var lagt fram á Alþingi. Tilkynnt var í janúarmánuði að Bæjarstjórn Siglufjarðar hefði gert veriksamning við Jarðborunardeild um tilraunaborun eftir heitiu vatni í Skútudal og verður samkvæmt henni hafist handa nstrax í vor. Á bæjarstjórnarfundi sem haldinn var þ. 14. jan. skýrði Jóhann G. Möller frá tildrögum þess, að sala SIGLO-síldar til Austur-Þýzkalands væri nú komin á dagskrá, en það mál komst á rekspöl í viðræðum sem Þóroddur Guðmundsson mun hafa átt við austur-þýzka verzlunarfulltrúann í Reykjavík skömmu fyrir sl. áramót. Munu Austur-Þjóðverjar vera til viðræðu um kaup á allmiklu magni af niðurlagðri síld, að því tilskildu að þeir fái einnig keypt nokkurt magn af síldarmjöli, og að keyptar verði af þeim vörur í staðinn. Að umræðum loknum var samþykkt með 8 samhljóða atkvæðum eftirfarandi tillage sem var flutt af bæjarfulltrúum Alþýðubandalagsins og Bjarna Jóhannssyni. "Bæjarstjórn Siglufjarðar skorar á stjórn S. R. að kanna þann þá möguleika sem nú er talinn á sölu niðurlagðrar síldar frá Siglo-verksmiðjunni til Austur-Þýzkalands og að freista allra möguleika til að tryggja til frambúðar þann markað fyrir svo mikið magn sem mögulegt er af framleiðsluvörum verksmiðjunnar". Tillagan var samþykkt með 8 samhljóða atkvæðum en Jóhann G. Möller sem átti sæti í stjórn S. R., greiddi ekki atkvæði en lýsti sig samþykkan henni. Árnað heilla í janúarblaði Siglfirðings. Sunnudaginn, 19. jan. 1964 verða gefin saman í hjónaband af séra Ragnari Fjalari Lárussyni, ungfrú Guðný Jónasdóttir og Jónmundur Hilmarsson. Nýlega voru gefin saiman í hjónaband, af séra Ragnari Fjalari Lárussyni, Sigrún Stefánsdóttir og Ástvaldur Kristjánsson, Hólavegi 11., ungfrú Birgit Henriksen, Aðalgötu 2, og Jón Sæmundur Sigurjónsson Suðurgötu 16. Einnig ungfrú Hjördís Aðalsteinsdóttir og Arnar Ólafsson, Eyrargtöu 4. Nýlega hafa opinberað trúlofun sína ungfrú Sigrún Friðriksdóttir, Túnigötu 40 og Frímann Ingimundarson Túngötu 36. 22. jan. sl. voru liðin 40 ár frá því Karlakórinn Vísir var formlega stofnaður. Aðalhvatamaður að stofnun Vísis og fyrsti stjórnandi var Halldór Hávarðarson. Söngstjórar eftir hann hafa verið Tryggvi Kristinsson, Þormóður Eyjólfsson, sem var stjórnandi í samfellt 24 ár, Haukur Guðlaugsson Frá árinu 1955 hafði kórinn ekki fastan söngstjóra fyrr en 1963 að Gerhard Schmidt var ráðinn, en Gerhard kom til Siglufjarðar haustið 1961. Í tilefni afmælisins var haldinn afmæliskonsert í Nýja bíó fyrir troðfullu húsi og við ágætar undirtektir áheyrenda. Áður en konsertinn hófst, flutti Jóhann Jóhannsson skólastjóri hátíðarávarp og kórinn söng "Ég vil elska mitt land". Á söngskrá voru íslensk og erlend lög, þar á meðal eitt eftir söngstjórann, Gerhard Schmidt, og hafði hann einnig raddsett um helming laganna á söngskránni og einsöngvarar voru þeir Sigurjón Sæmundsson. Við flutning seinni hluta söngskrárinnar naut kórinn aðstoðar kvennakórs og hljómsveitar, sem skipuð var Lúðrasveit Siglufjarðar og tónlistarnemendum á fiðlur, flautu og saxófóna. Einnig léku þeir Ragnar Páll Einarsson og Þórhallur Þorláksson með í tveim lögum á gítar og harmoniku. Vísir hélt síðan söngskemmtun í Ólafsfirði laugard. 2. maí ásamt kvennakór og hljómsveitarfólki við ágæta aðsókn og undirtektir og flutti Póstbáturinn Drangur fólkið fram og til baka. Bæjarútgerðin hafði gengið illa um árabil og nú var brugðið á það ráð að auka hlutafé hennar og fjölgahluthöfum.Þann 30. jan. sagði Neisti (hér að ofan) frá því að Æskan væri á leið til suðurlands og að Ísafold hefði hætt starfsemi en Einherji (greinin fyrir neðan) frá framkvæmdastjóraskiptum Rauðku. 31. jan. segir Mjölnir frá því að ríkisstjórnin telji að ekki verði hjá því komist að hækka söluskattinn (sem var forveri virðisaukaskattsins) úr þremur prósentum í sex en ekki fimm eins og áður hafi verið áformað. Mjölnir segir líka frá því þ. 14. febr. Að frést hafi að stærsti liður verklegra framkvæmda á vegum bæjarsjóðs Siglufjarðar á fjárhagsárinu 1964 verði ryðskröpun Búkollu, en kaup hennar munu hafa verið mjög umdeild. Skondin og kannski svolítið neyðarleg leiðrétting sem birtist í sama blaði og fréttin um að sækjast eftir að Landsbankinn opnaði útibú á Siglufirði. Snorri Pálsson. F. á Möðruvöllum í Hörgárdal 4. febr. 1840, d. 13. febr. 1883. For.: Páll Jónsson (f. 27. ágúst 1812, d. 8. des. 1889) síðast prestur í Viðvík og 1. k. h. Kristín Þorsteinsdóttir (f. 20. júlí 1810, d. 14. maí 1866) húsmóðir. Bróðir Kristínar 1. k. Einars B. Guðmundssonar alþm. K. (22. sept. 1865) Margrét Ólafsdóttir (f. 30. júlí 1839, d. 17. júní 1926) húsmóðir. For.: Ólafur Gottskálksson og k. h. Kristín Sveinsdóttir. Börn: Eggert (1866), Kristín (1867), Sigurlaug (1869), Páll (1870), Ólafur (1873), Einar (1875), Gamalíel (1879).Verslunarmaður á Skagaströnd og Hofsósi. Verslunarstjóri á Siglufirði frá 1864 til æviloka. Var brautryðjandi um síldveiðar í nót og niðursuðu matvæla ásamt Einari B. Guðmundssyni mági sínum.Alþm. Eyfirðinga 1874-1880. Nú um þessar mundir eru eitthundrað ár liðin síðan hingað flutitist rúmlega tvítugur maður og tók við faktorsembættinu við Siglufjarðarverzlunina. Þessi maður var Snorri Pálsson. Hann starfar hér í rúm 19 ár. Það getur ekki talizt langur tími í ævi eins byggðarlags, en þó eru sporin, sem hann skilur eftir hér, dýpri og greinilegri en flestra, ef ef ekki allra annarra. "Sigurður á Balaskarði, sem var vinnumaður hans um tíma, gefur okkur í bók sinni, allgóða innsýn í daglegt líf hér í Siglufirði fyrir 90 árum. Eitt vorið vofði hungurdauði yfir sem oftar, hafþök af ís fyrir öllu Norðurlandi. Þá er það Snorri sem telur kjark í menn. Hann hafði veitt því athygli, að smáufsi gengur inn á fjörðinn á hverju vori, og treysti því að svo muni enn verða. Hann lætur vinnumenn sína draga fyrir dag eftir dag við sandinn innan á eyrinni og eitt kvöldið er heppnin með. Þá fæst talsvert af smáufsa í nótina. Hann lætur skipta veiðinni jafnt milli allra heimila í Siglufirði. Þessi framkoma lýsir Snorra vel, í fyrsta lagi þorir hann að treysta á reynslu sína og dómgreind, og jafnframt lítur hann svo á, að í raun og veru séu allir Siglfirðinigar ein fjölskylda, sem á að standa saman í blíðu og stríðu. Enda framkvæmir hann öll sín morgue baráttu og áhugamál með því að virkja mátt samvinnu og samtaka. Hann lýsir því fyrir Sigurði að hyggilegra sé fyrir útivegsmenn að eiga hluti í fleiri en einu skipi heldur en að vera hver með sitt skip, því þá sé áhættan minni, þótt tjón verði". Þannig hefst greinin í marsblaði NEISTA þar sem þess er minnst að 100 ár eru líðin síðan Snorri Pálsson fluttist til bæjarins, sem þýðir auðvitað að nú hljóta þau að vera orðin 150. Lítið hefur farið fyrir umfjöllun um þennan merka mann í allt of langan tíma, en hann á það svo sannarlega ekki skilið af okkur siglfirðingum að nafn hans falli í gleymsku og dá.Sjá: http://www.sild.is/ahugavert/greinar/fyrsti-sildarsaltandinn---snorri-palsson/ Í marsmánuði segir Mjölnir frá sýningu Leikfélags Siglufjarðar á "Á útleið" eftir enska höfundinn Sutton Vane. Skrifin verða þó að teljast gagnrýni, en enginn ritar þó undir þau. "Leikfélag Siglufjarðar hefur að undanförnu sýnt sjónleikinn "Á útleið" sem er þekktasta verk þessa höfundar, enda er hér tekið til meðferðar sígilt efni á sérstæðan og skemmtilegan hátt. Meðferðin á þessu leikriti er Leikfélagi Siglufjarðar til mesta sóma, í heild séð er verkið vel af hendi leyst og hvergi hleypur snurða á þráðinn; leikendur eru samtaka hópur. Lengst á sviðinu er Sigurður Geirsson í hlutverki Priors. Þetta er ekki auðvelt hlutverk, en Sigurður kemst vel frá því. Bezt gengur honum að túlka mestu geðshræringuna hjá manninum, helzt væri hægt að finna að honum í fyrsta þætti, meðan hann ekki er í alltof mikilli geðshræringu. Næst kemur á sviðið frú Banks, nei, afsakið, frú Cliveden-Banks, ensk yfirstéttarkellíng, sem ekki á sinn líka á Íslandi. Þess vegna er heldur ekkert auðvelt að túlka hana, hennar orðfæri og hegðun stafar ekki af venjulegu monti, frekju og hroka, heldur koma þarna fram eiginleikar, sem okkur eru mjög framandi og engin furða þótt Ása Þórarinsdóttir eigi fullt í fangi með túlkunina. Friðrik Stefánsson leikur séra Duke af prestlegri hlýju. Greinilegt var, að handarmein háði Friðriki í leiknum, en samt er leikur hans mjög þokkalegur. Þórarinn Hjálmarsson sýnir það, að hann er einn af okkar traustustu leikurum og skilar sínu hlutverki prýðilega. Beztur er hann samt í fyrsta þætti, og skemmtilega skilar hann lokaorðum þess þáttar. "Villingana", leika Magðalena Jóhannesdóttir og Ingimar Þorláksson. Magðalena leikur sitt hlutverk vel og skörulega að venju, Ingimar sýnir líka góðan leik, en málfar háir honum nokkuð. Kristín Baldvinsdóttir lék frú Midget milt og móðurlega. Í leik hennar var hvergi veikur punktur, henni tekst að gera eðlilegan stíganda í leikinn og þannig verður síðasta senan jafnframt sú bezta. Eiríkur J. B. Eiríksson leikur Lingley, fjármálamann, frá Lingley & Co. með takmarkaðri ábyrgð. Lingley er harður maður og þarf hressilega túlkun, sem hann og fær hjá Eiríki. En það þarf góðan leikara til að láta svona rnann bugast jafntrúlega og Eiríki tekst. Ekki má gleyma rannsóknardómaranum, sem Guðmundi Bjarnasyni tekst vel að túlka. Á bak við alla leikendur sjá um við hinn reynda leikstjóra, Ragnhildi Steingrímsdóttur, þótt hvergi komi hún fram á sviðinu. Að baki svona sýningu liggur mikil vinna og fórnfús, ekki aðeins leikaranna, sem þó leggja líklega mest af mörkum, heldur og líka fjölmargra aðstoðarmanna. Leikfélag Siglufjarðar á því miklar þakkir skildar fyrir að hressa upp á hversdagsleikann hjá okkur með svona sýningu. En okkur finnst það vera of mikið tómlæti, að ekki skuli hver ferðafær maður fara og njóta þessarar skemmtunar, og sýna þar með að það sé metið sem vel er gert". Innri-höfnin.Mun betur gengur nú að dýpka innrihöfnina heldur en fyrripartinn í vetur. Er óhætt að fullyrða að áhöfnin á Leó hefir sýnt mikla þolinmæði og þrautseigju þó ekki gengi sem bezt, en sem sagt, verkinu miðar sýnu betur nú. Rafveitan.Nýlega var undirritaður nýr samningur milli rafmagnsveitna ríkisins og Rafveitu Siglufjarðar um raforkusölu til Ólafsfjarðar og Fljóta. Er hinn nýi samningur mun hagstæðari þeim sem áður gilti. Tryggvi Sigurbjarnarson rafveitustjóri, og Áki Jakobsson lögfr., önnuðust samningsgerð fyrir Rafveitu Siglufjarðar.Róðrar.Einungis 3 stærri bátar hafa róið héðan upp á síðikastið: Hringur, Strákur og Hjalti. Afli hefur verið misjafn.Grjótkvörnin.Starfsmenn Rauðku hafa unnið að því í vetur að endumýja og gera upp hina miklu grjótkvörn,sem keypt var á sl. ári. Er gripurinn sem nýr efttir aðgerðina, og mun hún ekki hafa kostað mikla peninga. Afköst munu vera um 50 tonn á klst., og harpar hún mulninginn sjálf í 3 stærðir.Sunna h.f.er að endurbyggja bryggjuhús sitt og einnig bryggju undir húsinu.S.R. Allmargir starfsmenn SR. fóru nýlega austur til Seyðisfjarðar og munu þeir annast bryggjusmíði þar fyrir SR. Verkstjóri er Páll Jónsson.Baldur Eiríkssontók við starfi hinn 1. marz, sem forstjóri hins nýja Útgerðarfélags Siglufjarðar h.f.Tunnuverksmiðja ríkisinshefur nú óskað eftir tilboðum í að rífa og fjarlægja Tunnuverksmiðjurústina. Teikningar af nýrri verksmiðju eru fullgerðar, og hafa verið lagðar fyrir bæjarráð. Rfkh. Steinbergss. hefur gert þær.Byggingafulltrúihefir nýlega lokið við tillögur að nýju skipulagi fyrir suðurbæinn. Tillögurnar eru athyglisverðar, og hafa þær verið sendar skipulagsstjóra. Skíðamóthélt Skíðafélag Sigluf jarðar, Skíðaborg, laugardaginn og. sunnudaginn sl. Mótið var haldið í Skarðsdal. Veður var gott. Mjólkurslagur.Eftir komu Drangs frá Akureyri, tvisvar í viku, má sjá biðraðir við mjólkurbúðirnar í bænum. Það er staðreynd, að flöskumjólkin er svo miklu betri vara en brúsamjólk frá Sauðárikróki, að menn vilja mikið á sig leggja til að ná í hana.K.F.S.Allt bendir til að KFS geti ekki í bráð haldið áfram smíði verzlunarhúss síns við Ráðhústorg. Loforð sem félaginu voru gefin um lán munu hafa verið svikin.Hafnarkraninnsvonefndi hefir verið settur á heljarmikinn dráttarbíl sem bærinn keypti í fyrra. Undanfarna daga hefir kraninn unnið við grjótnám og hefur hann og bíllinn reynst mjög vel.Leikstarfsemi.Þrjú leikrit hafa verið sýnd hér í vetur. Tvö af skólanemendum og nú síðast "Á útieið", eftir Subton Vane, sem leikfélagið sýndi. Leikfélagið fór nú um helgina til Sauðárkróks með leikinn.Höfnin.Skipakomur hafa verið fáar upp á síðkastíð.Ráðsmaður.Starf ráðsmanns við Sjúkrahús Siglufjarðar hefir verið auglýst laust til umsóknar. Fiskþurrkun.Henriksenbræður eru að koma fyrir fiskþurkunartækjum í bryggjuhúsi sínu.Niðurlagningaverksmiðja SRtók að sér að flaka síld úr 900 tunnum fyrir Svein Benediktsson.Gatnagerð.Vegna þess hve tíð var stirð í fyrrahaust var ekki hægt að ljúka við ýmsar framkvæmdir, sembærinn hafði á prjónunum. Nú hefur aftur á móti viðrað svo vel, að unnið er að því að lengja Fossveginn í norður, og einnig er verið að koma fyrir holræsum í Hólaveg og Eyrargötu.Skarðsvegurinn.Þórhallur Björnsson sem staddur er í Reykjavík, fékk tvo menn til þess að fara upp í Siglufjarðarskarð til þess að kanna, hvort mikið verk væri að ryðja snjó af veginum. Mennirnir töldu verkið taka a.m.k. 4-5 sólarhringa. Mun nú vera í athugun, hvort í þetta verður ráðizt.Bæjarstjóriupplýsti á síðasta bæjarstjórnarfundi, að a.m.k. 12 íbúðir myndu verða í smíðum hér á þessu ári.Árshátíð Gagnfræðaskóla Siglufjarðarverður haldin n.k. laugardag. Samkvæmt áreiðanlegum heimildarmönnum í IV. bekk, er álitið að til hennar þurfi 600 brauðsneiðar, 450 pönnukökur, 300 smákökur, og 50 tertur. Eftir þessu er búist við allmiklum mannfjölda þar sem ekki þarf nema 2 brauð og 5 fiska til að metta 5000manns.Steypuvinna.Það þykir tíðindum sæta, að á þessum árstíma skuli vera unnið að því að steypa hús hér í Siglufirði. Í gær var verið að steypa upp kjallara íbúðarhúss Stefáns Þór Haraldssonar.Skíðafélag Siglufjarðar Skíðaborg,mun ætla að senda 23 ikeppendur á landsmót skíðamanna, sem verður á Isafirði um páskana.Afmæli75 ára 4. marz, Hallgrímur Jónsson, Hólavegi 14.70 ára 6. marz, Skafti Stefánsson, Nöf. 70 ára 12. marz, Gunnlaugur Guðjónsson, Reykjavík. Einherji segir frá fuglatalningu í marsblaðinu sem kennarinn Guðbrandur Magnússon stóð fyrir og hefur að öllum líkindum líklega verið árviss. Fýll 1 Dílaskarfur 5 Hávella 114 Æðarfugl 250 Tjaldur 1 Sendlingur 4 Svartbakur og hvítmávur 700 Bjartmáfur 8 Rita 20 Haftyrðill 6 Langvía 3 Teista 6 Hrafn 10 Snjótittlingur 106 Talningin var gerð meðfram sjónum, frá Staðarhóli, austan fjarðarins, og út Landsenda, vestan fjarðarins. Hiti var 2 stig, þykkt loft og þoka á fjöllum. Norðaustlæg átt, 2-3 vindstig. Gekk á með lítils háttar éljum einkum milli kl. 10 og 11, og var þá vont skyggni. Mikill jafnfallinn snjór var á jörðu, og snjóaði mest 2. jóladag og aðfaranótt hans. Ár og lækir voru undir snjó. Gangfæri vont. Með mér í talninguinni voru þrír ungir menn, sem allir eru sérlega glöggir og þekkja vel fugla. Margt af fuglunum þekktum við í sjónaukum, sem við höfðuim meðferðis. Siglufirði, 29. des. 1963. Guðbrandur Magnússon. 3. apríl sagði Mjölnir frá því að á annan páskadag var opnuð í Æskulýðsheimilinu sýning á munum sem unglingar hafa unnið að í tómstundum al. vetur. Margt mjög vel gerðra muna og mynda var á sýningu þessarri og gaf þar að líta ágætt sýnishorn of árangri þeirra leiðbeininga, sem þar hafa farið fram á vegum Æskulýðsráðs. Allmargir gestir voru viðstaddir opnun sýningarinnar og voru þar fluttar nokkrar ræður og fimm unglingar lásu upp úr verkum Tómasar Guðmundssonar og Daviðs Stefánssonar. Júlíus Júliusson er forstöðumaður Æskulýðsheimilisins, en leiðbeinendur við tómstundagreinirnar hafa verið þau Margrét Hallsdóttir, Jóhannes Þórðarson og Ragnar Páll Einarsson. Hann hét Aage Boyum Johansen og var fæddur í Aabenraa á Suður-Jótlandi en flutist til Íslands um eða strax eftir seinna stríð. Hann var menntaður mjólkurfræðingur ytra en vann lengst af sem kafari og gerði út dýpkunarskipið Björninn ásamt félaga sínum Birni Þórðarsyni um árabil. Gaman væri að fá upplýsingar um hvort hann kom e.t.v. upphaflega til Siglufjarðar til að vinna við Hólsbúið. Johansen eins og hann var oftast kallaður lést þ. 9. júní árið 1994.Happdrætti DAS var stofnað árið 1954 og fór fyrsti útdráttur fram í júlí það ár. Dregnar voru út 6 bifreiðar af þeim 9 sem fluttar voru inn til landsins í það sinn, en á þessum tíma voru margskonar viðskiptahöft, boð og bönn í gildi sökum gjaldeyrisskorts. Svo voru miðarnir prentaðir í fánalitunum. Ásgeir Ásgeirsson, þáverandi forseti landsins, tók við fyrsta miðanum sem seinna skilaði honum plötuspilara í vinning.Á fyrstu árunum voru vinningarnir af mörgu tagi s.s. glæsibifreiðar, góðhestar, trillur, landbúnaðartæki, farmiðar til utanlandsferða og seinna komu raðhús og einbýlishús. Fyrsta DAS-húsið var dregið út áðið 1956, íbúð í raðhúsi við Ásgarð í Reykjavík að verðmæti 350.000 krónur. Húsin voru sýnd almenningi og reyndust sýningarnar svo vinsælar að takmarka þurfti aðgang sumar helgar. Þetta voru merkilegar sýningar að því leyti að húsin voru sýnd fullbúin með nýjustu húsgögnum og vönduðum innréttingum. Þarna var því kjörið tækifæri til að sjá hvað var í tísku. Á veggjum voru oftast myndverk eftir Atla Már (hönnuð Ópal pakkans). Auglýsingin hér að ofan tilheyrir aprílúrdrætti hjá DAS.- Pólitíkin hefur löngum tekið á sig flestar mögulegar myndir og ein þeirra birtist í Siglfirðingi föstudaginn 10. apríl í bundnu máli unir fyrirsögninni. "Okkar skáld á atómöld" Þ. 10 apríl var Siglufjarðarskarð opnað og hélst opið í heila 20 tíma. All margir siglfirðingar höfðu lagt leið sína til Sauðárkróks á Sæluvikuna en komust fæstir akandi til baka. Þegar skarðið lokaðist vegna snarprar norðanáttar og hríðarbyls, vildi ekki betur til en svo en að nokkrir bílar festust þá í snjónum og var lík í einum þeirra sem flytja átti til Skagafjarðar. Daginn eftir var gerður út leiðangur og líkið borið yfir til Fljóta og mun það hafa verið hin mesta mannraun. Mjölnir segir frá því í maí að tveir ungir Siglfirðingar hafi lokið fiskimannaprófi frá Stýrimannaskólanum í Reykjavík, þeir Hjalti Björnsson Einarssonar og Arngrímur Jónsson Guðjónssonar. Ennfremur þrír burtfluttir Siglfirðingar búsettir í Vesrmannaeyjum fiskimannapófi frá sama skóla. Það munu hafa verið þeir Steingrímur Arnar og bræðurnir Steingrímur Dalmann og Þórður Rafn Sigurðssynir Jakobssonar frá Dalabæ. Mjölnir segir einnig frá því að "Gestur Fanndal hefur að undanförnu verið að breyta rækilega innréttingu og fyrirkomulagi á verzlun sinni. Vaxandi umsetning hjá Gesti, einkanlega í kjötvörum, samhliða tilkomu nýrrar tækni í matvörusölu, er þess valdandi, að hann flytur matvöruna suðurhluta verzlunarinnar, sem er rúmbetri. Mun þar verða margt lystugt að fá, bæði súrt og frosið. Þar verða líka á boðstólum djúpfrystir óvextir og grænmeti, en Gestur er frumkvöðull að verzlun með slíkt lostæti í Siglufirði". Verslun Gests Fanndal varð 30 ára árið 1964. Skarðsmótið var að venju haldið um Hvítasunnuna og voru þátttakendur alls 71, eða fleiri en nokkru sinni áður. Mótið fór fram í ágætis veðri og mesta athygli vakti tvöfaldur sigur Sigríðar Júlíusdóttur í svigi og stórsvigi kvenna. Úrslit í svigi karla urðu sem hér segir: 1. ( 3) Samúel Gústafsson, Í 2. (39) Reynir Brynjólfss. A 3. (37) Ásgrímur Ingólfss., S 4. ( 9) Ivar Sigmundsson, A 5. (34) Jóhann Vilbergsson, S 6. (28) Kristinn Benediktss., Í Aðeins tvær af fimm keppendum luku keppni í svigi kvenna og varð Sigríður Júlíusdóttir frá Siglufirði fyrst á tímanum 41.6 + 44.9 = 86.5 sek. Önnur varð Kristín Þorgeirsdóttir, einnig frá Siglufirði á tímanum 39.8 + 86.6 = 126.4 sek. Íslandsmeistarinn, Árdís Þórðardóttir varð úr leik, en hinar tvær luku ekki keppni. Úrslit í stórsvigi karla urðu sem hér segir: 1. Jóhann Vilbergss. S. 88.3 2. Kristinn Benediktsson í 90.4 3. Svanberg ÞórSarson Ó 96.4 4. Hafsteinn SigurSsson Í 96.5 5. Hjálmar Stefánsson S. 97.6 6. Björn Þór Ólafsson Ó. 100.8 Í stórsvigi kvenna varð Sigríður Júlíusdóttir S. fyrst á tímanum 76.4 sek., önnur varð Árdís Þórðardóttir, S., á tímanum 78.5 sek., og þriðja varð Karolína Guðmundsdóttir, R., á tímanum 79.8 sek. Kristín Þorgeirsdóttir hafði rennt sér á mjög góðum tíma en datt illa rétt við markið og lenti því í fjórða sæti. Í karlaflokki í alpatvíkeppni urðu úrslit þessi: 1. Jóhann Vilbergss. S. 6.01 2. Krist. Benediktss. Í 9.69 3. Reynir Brynjólfs. A 19.36 4. Ívar Sigmundss. A 19.87 Í svigi unglinga 12-14 ára voru keppendur 9, þar af 5 frá Siglufirði. Úrslit urðu þau, að fyrstur varð Eyþór Haraldsson, R., á tímanum 28.5 + 27.0 = 55.5 sek. Annar varð Tómas Jónsson R. á tímanum 28.5 + 27.6 = 56.1 sek. Og þriðji varð Kristján Bjarnason, S., á tímanum 35.0 + 31.5 = 66.5 sek. Bæjarstjórn Sigluf jarðar kom saman til fundar 12. júní sl. eftir rúmlega mánaðar fundahlé og var því ýmsum mál á að liðka raddböndin, enda óspart gert að vanda. Einn bæjarfulltrúinn krotaði á blað undir orðaflóðinu: Hér er mikið málaþref, mitt er lúið eyra. Sofna mun ég sjálfsagt ef, sungið verður meira. Haldið var upp á þjóðhátíðardaginn 17 júní að venju, en undirbúningur hafði þá staðið yfir um nokkurst skeið. Að honum stóð meðal annars sérstök hátíðanefnd sem í voru fjórir menn, tilnefndir hver af sínum stjórnmálaflokki og sá fimmti af bæjarstjórn. Þessir menn sátu í nefndinni: Af hálfu Sjalfstæðisflokksins Halldór Kristinsson, héraðslæknir, og var hann formaður nefndarinnar, af hálfu Framsóknarfloikksins Guðmundur Hannesson bæjarfógeti; af hálfu Alþýðuflokksins Erlendur Þorsteinsson, framkvæmdastjóri; af hálfu Sósélistaflokksins Þóroddur Guðmundsson, alþingismaður; og af hálfu bæjarstjórnar Þormóður Eyólfsson, ræðismaður. Siglfirðingur segir frá því í júníblaðinu að laugardaginn 20. júní verði haldið tvíburabrúðkaup á Siglufirði. Þá muni verða gefin saman í hjónaband af sr. Ragnari Fjalar Lárussyni, ungfrú Þórleif Alexandersdóttir Hlíðarvegi 31, og Daníel Baldursson,Suðurgötu 65. Einnig ungfrú Kristin Baldursdóttir Suðurgötiu 65, og Jóhannes Friðriksson Hvanneyrarbraut 74. Ný verzlun! - Tómstundabúðin h.f. Ný verzlun hefur nýlega tekið til starfa hér. Er það Tómstundabúðin, sem er til húsa í Aðalgötu 20, þar sem áður var "Litla Búðin". Hlutafélag stendur að verzluninni og er Júlíus Júlíusson forstöðumaður búðarinnar. Þarna eru á boðstólum alls konar tómstundavörur, veiðiáhöld, ljósmyndavörur og frímerkjavörur, að ógleymdum fiskum og fiskabúrum, með öllu tilheyrandi. Einherji 30 júní 1964. 6. júlí kom Siglfirðingur SI-150 sem var fyrsti skuttogari íslendinga til Siglufjarðar. Hann var smíðaaður í Noregi 280 tonn og í eigu samnefnds hlutafélags. Áhönin var 13 manns, allt siglfirðingar. Ætlunin er að skipið haldi strax á síldveiðar fyrir norðurlandi. Skipstjóri á Siglfirðingi SI-150 verður Páll Gestsson, 1. stýrimaður Axel Schiöth, og 1. vélstjóri Agnar Þór Haraldsson, allt ungir Siglfirðingar. Framkvæmdastjóri Siglfirðings h.f. er Eyþór Hallsson. Framangreindir aðilar ásamt Kaupfélagi Siglfirðinga, eru og helstu hluthafar þessa fyrirtækis. Í sama blaði og sagt var frá aðalfundi Slysavarnarfélagsins VÖRN þar sem Þórhalla Hjálmarsdóttir flutti frumort kvæði, var frétt um að boranir eftir heitu vatni í Skútudal væru hafnar. Mjölnir segir frá því að "mánudaginn 17. ágúst var haldin í Sjómannaheimilinu á Siglufirði ráðstefna hernámsandstæðinga á Siglufirði. Formaður héraðsnefndar, Hlöðver Sigurðsson setti fundinn og tilnefndi Benedikt Sigurðsson kennara sem fundarstjóra. Því næst flutti Gunnar Rafn Sigurbjörnsson yfirgripsmikið og skörulegt ávarp. Þá flutti Hlöðver Sigurðsson stutt ávarp, en því næst sagði Hjörtur Guðmundsson kennari í Reykjavík fréttir frá síðustu Keflavíkurgöngu og lét fylgja nokkur hvatningarorð. Þá var kosið í héraðsnefnd og hlutu kosningu: Hlöðver Sigurðsson skólastjóri, Anna Magnúsdóttir frú, Trausti Árnason gagnfræðaskólakennari, Guðmundur Jónasson forstjóri og Gunnar Rafn Sigurbjörnssonstud. mag. Varamenn voru kosnir: Guðrún Albertsdóttir frú og Kristján Sigtryggsson smiður. Var héraðsnefnd falið, að skipuleggja, ef hægt væri hópferð á landsfund hernámsandstæðinga,sem haldinn verður um fyrstu helgina í september að Skjólbrekku í Mývatnssveit. Hernámsandstæðingar eru nú um þessar mundir að skipuleggja samtök sín og undirbúa landsfundinn, sem nú í fyrsta skipti verður haldinn norðanlands. Að lokum sátu menn nokkra stund yfir kaffi og röbbuðu saman. Ríkti mikill einhugur og áhugi á fundinum". Í sama blaði er góðlátleg en þó svolítið kaldhæðnisleg grein um björgunarafrek bæjarstjóra. 22. ágúst snjóaði talsvert í fjöll og féll þá snjóflóð í Siglufjarðarskarði og lokaði veginum, enda var smjóþykktin þar u.þ.b. þrjár mannhæðir.Á bæjarstjórnarfundi sem haldinn var þ. 27. ágúst lagði Alþýðubandalagið fram eftirfarandi tillögu: "Bæjarstjórn samþykkir að láta hefja þegar í haust byggingu útgerðarhúsnæðis við Innrihöfnina. Skal þar vera beitingarpláss, veiðarfærageymslur, kæld línugeymsla og rými fyrir fisksöltun og lítinn þurrkunarklefa. Skal stærðin miðuð við, að þetta húsnæði nægi tveim stórum línubátum og 6-8 smærri bátum". Í septemberblaði Einherja sagði frá tillögu sem lögð var fram á bæjarstjórnarfundi um athugun á byggingu skipasmíðastöðvar á Siglufirði. A fundi sínun þ. 27. ágúst sl. samþykkkti bæjarstjórn Siglnfjarðar eftirfarandi tillögu: "Bæjarstjórn samþykkir að láta nú þegar fara fram undirbúningsathuganir á byggingu skipasmíðastöðvar í Siglufirði, sem byggt gæti allt að 400 lesta stálskip, og dráttarbraut er gæti veitt skipuni af sömu stærð viðgerðir og aðra venjulega þjónustu. Um miðjan sept. strandaði stór borgarísjaki 7-8 sjómílur úti fyrir Siglufirði, 20-40 metra hár og 100-150 metra breiður. Mun hann hafa sést vel frá bænum þar sem hann bar yfir Siglunesið og leit út eins og hvít eyja. Lið K.S. sem vann Norðurlandsmeistaratitilinn 1964 Þ. 27. sept. urðu KS-ingar Norðurlandsmeistarar í knattspyrnu. Í úrslitaleiknum keppti liðið við Þór frá Akureyri á Akureyrarvelli og vann með þremur mörkum gegn einu. 17. okt er sagt frá þvík í Vísi að lokið sé við endurbyggingu og stækkun hafnarbryggjunnar, en vinna við hana hófst á árinu 1957. Bryggjan sé nú um 7.000 fermetrar að flatarmáli og því ein af stærstu bryggjum landsins. 20. okt. er sagt frá því í Mjölni að um nýliðna helgi hafi verið lokið við að slá upp bitum fyrir palli nýju brúarinnar yfir Hólsána og ganga frá járnalögnum. Sé nú beðið eftir steypuveðri, en kalt hafi verið í síðustu viku. A. m. k. hálfur mánuður til þrjár vikur munu síðan líða frá því að brúin verður steypt og þar til umferð verður leyfð um hana. Minnkandi síldveiði og að sama skapi vaxandi atvinnuleysi var til þess að litið var í ýmsar áttir eftir hugmyndum sem leitt gætu til aukinnar fjölbreytni í atvinnulífinu. Mjölnir segir frá því 13. nóv. að Gestur Fanndal kaupmaður hafi samið um það við Vestanflug, þ. e. eiganda Ísafjarðarflugvélarinnar að hafið verði reglubundið flug til Siglufjarðar og hún fljúgi hingað a. m. k. einu sinni í viku þegar flugfært verður hingað í vetur. Hefur hann farið þess á leit við bæjarstjórn, að hún láti moka flugvöllinn á föstudagsmorgnum þegar þess gerist þörf. Samkvæmt upplýsingum Gests getur flugvél þessi flutt hingað 5 farþega í hverri ferð, ásamt farangri, en til baka fjóra farþega og farangur eða flutning. Mun hún flytja hingað póst, grænmeti, banana o. fl. eftir því sem til fellur. Með því að flytja þessar vörur á þennan hátt, yrði t. d. grænmeti og ávextir 2 kr. ódýrara pr. kg. en að kaupa á þær flugfragt til Akureyrar og flytja þær þaðan með Drang. Vörurnar yrðu betri, og rýrnun yrði engin. Hjá farþegum mundi sparast heill dagur, miðað við að fljúga til Akureyrar og sigla síðan með Pósbátnum Drang til Siglufjarðar. 14. nóv. var nýtt bókasafnshús vígt á neðstu hæð fyrirhugaðs ráðhúss Siglufjarðar. Bæjarstjórinn Sigurjón Sæmundsson afhenti stjórn safnsins húsnæðið þá til fullrar afnota og var bókasafnið þar með komið í eigið húsnæði í fyrsta sinn eftir að hafa verið víða til húsa frá stofnun þess. Á myndinni hér að ofan eru þeir sem tóku fyrstu skóflustunguna af Ráðhúsi Siglufjarðar. Auglýsingin hér að ofan birtist í Einherja 25. nóv. þar sem reglur um útivist barna og unglinga voru skýrðar þannig að ekkert færi á milli mála hvenær átti að koma inn í háttinn, en eflaust hafa þær verið teygðar og togaðar til árið 1964 eftir þörfum og smekk rétt eins og gert er í dag. 28. September var öllum starfsmönnum bæjarins sagt upp í hagræðingarskyni en endurráðnir aftur núna í nóvember upp á sömu kjör.Og desember gekk í garð, jólin nálguðust, verslanir bæjarins fóru að auglýsa jólavarninginn og auðvitað að senda bæjarbúum jólakveðjurnar. Á þessum tíma eru umboðsmenn Olíufélagsins Skeljungs hf. Eyþór Hallsson og Olíufélags Íslands hf. eða BP. Andrés Hafliðason. Um jólin eiga líka allir að vera vinir og þessir heiðursmenn sýndu það með því að auglýsa í Mjölni þrátt fyrir að vera staðsettir allt annars staðar í pólitíkinni.Og það er að sjálfsögðu í Mjölni sem síðan er svona rauðlituð.Einherji birtir mynd af Steingrími Lillendal þar sem hann vinnur að setningu jólablaðsins í Siglufjarðarprentsmiðju, en hann var þá við nám þá hjá Sigurjóni bæjarstjóra Það er svo auðvitað við hæfi að rifja það upp í desembermánuði að Sigurjón mun hafa haft 12 lærisveina meðan hann rak prentsmiðjuna, en þeir eru í öfugri tímaröð:Sigurjón Ingvarsson, Birgir Ingimarsson, Gunnar Trausti, Magnús Hilmarsson, Árni Jörgensen, Karl Lillendal, Steingrímur Lillendal, Ottó Guðlaugsson og Sigurður Þorkelsson. En því miður vantar þrjú nöfn á listann sem gaman væri að bæta inn á hann ef einhver hefur upplýsingar um hver þau eru. Neisti sagði m.a. frá málverkasýningu ungs og efnilegs siglfirðings í jólablaði sínu.Siglfirðingur skartaði þesari fallegu jólamynd á forsíðunni, en því miður var hvergi neitt að finna í blaðinu um hver var höfundur hennar.Heimildir: Siglfirskur annáll Þ. Ragnars Jónassonar, Morgunblaðið, Vísir, Alþýðublaðið, Siglufjarðarbókin, Siglfirðingur, Einherji, siglo.is, Ljósmyndasafn Siglufjarðar, althingi.is Wed, 31 Dec 2014 20:53:09 GMT http://leor.123.is/blog/record/718375/ Óska ættingjum mínum um lönd öll gleðilegrar hátíðar, árs og friðar. Og í fyrsta sinn síðan 1987 verður haldið til á Sigló yfir jólahátíðina sem verður kærkomin tilbreyting. Tue, 23 Dec 2014 05:46:01 GMT http://leor.123.is/blog/record/717992/ 969. Rakst á hana þessa uppi í skáp á Aðalgötunni í haust, en hef því miður ekki minnstu hugmynd um hver tók hana. Lýsi því hér með eftir viðkomandi. Hún er mjög sennilega frá árabilinu 1976-77 eða 79-83, því þá átti ég þessi bláu djammjakkaföt með vesti og alles, og þá vorum við að spila saman þessir þrír. Við höfðum yfirleitt með okkur flöskusettið ef verið var að spila á einhverju þorrablótinu eða þess konar samkomu því eins og eitt ókeypis aukaskemmtiatriði var undantekningalaust vel þegið af skemmtinefndunum. Svo kom það stöku sinnum fyrir að aðrar flöskur slæddust með sem var þá ekki spilað á, heldur er miklu nær lagi að segja að þær hafi spilað með okkkur. Myndin er því miður orðin all nokkuð máð og segja má að áferðin á henni hafi svolítið orðið samferða þeim sem hún er af, því enginn okkar er lengur með dökkt og mikið hár svo dæmi sé tekið. Tue, 16 Dec 2014 11:43:45 GMT http://leor.123.is/blog/record/717803/ 968. Það var seinustu viku í septembermánuði þetta árið að ég sá fyrstu jólaseríurnar þar sem þær voru komnar upp á girðingu og út í glugga við Álfhólsveginn í Kópavogi. "Það á aldeilis að taka jólin snemma hjá þessum jólabörnum" hugsaði ég með mér. Jólin eru vissulega tími gleði og samverustunda eða eiga alla vega að vera það, líka ljóss og friðar, óteljandi pakka undir ofhlöðnu jólatrénu og svo kýlum við vömbina út af hrokafullum diskum af jólakjöti ásamt viðeigandi meðlæti, malti og appelsíni plús ábót og kemur auðvitað brauðterta, ís og ávextir á eftir. Og svo allt nammið maður, vááááá, - gaman, gaman! Æðislegur tími, sérstaklega ef við horfum á jólin í gegn um þá gerð af "Disneygleraugum" sem gjarnan eru notuð til að glimmergera þessa síðustu daga ársins og fáeina til viðbótar fram á það næsta. Jólin kosta þjóðina átta milljarða króna í ár fyrir utan vask ef spá Rannsóknarseturs verslunarinnar gengur eftir. Átta milljarðar samsvara því að hvert mannsbarn eyði um þrjátíuþúsund krónum í jólin og eru þá allir taldir, ómálga börn sem elliær gamalmenni. Það segir manni að þeir sem raunverulega borga jólin þurfi að punga út talsvert meira fé. Finna má spurninuna víða á netinu og svör við henni sem eru allt frá engu og upp í hálfa milljón eða svo. Margir nefna 100 til 300 þúsund. Jólin eru líka íþyngjandi fyrir marga, því þau eru oft tími kvíða og þunglyndis, jafnvel örvæntingar og drungalegra hugsana. Neysluhyggjan er alls ráðandi og það er mikill þrýstingur á margan manninn sem bæði stenst hann illa og á svo enn erfiðara með að standa undir afleiðingunum. Á jólunum skerpast líka andstæður fólksins í landinu eða hinna tveggja þjóða sem í því búa. Þeir fátæku verða þá ennþá fátækari, þeir einstæðu verða aldrei einstæðari og það er umhugsunarvert að það hringja aldrei fleiri í 1717 hjálparsíma Rauða krossins en einmitt á jólunum. Eftir áramótin koma svo jólatimburmennirnir með auknum fjárhagserfiðleikum vegna óhófsins og metingsins þegar innistæðulaus glansmyndin fellur saman með brothljóðum. Það er ekki laust við að maður veri bæði reiður og leiður þegar greinarkorn síðan í desember á síðasta ári dúkkar upp á skjáinn. Kíkið endilega á: http://bleikt.pressan.is/lesa/jolakvidi-mun-ekki-geta-gefid-bornum-minum-neitt-a-adfangadag/ og lesið alla greinina. Eru jólin kannski farin að "úrkynjast" svolítið? Sérvalinn hópur smekkmanna hefur útnefnt jólagjöf ársins í ár sem er "nytjalist" og verður hugmyndin að teljast mikið og gott afturhvarf til raunveruleikans frá t.d. árinu 2011 þegar spjaldtölva var það sem hlaut tilnefninguna og aðeins voru liðin þrjú ár frá hruni. Það var líka eftir því tekið að þá sat Eva Dögg Sigurgeirsdóttir markaðsráðgjafi í dómnefndinni, en hún er sambýliskona Bjarna Ákasonar eiganda Epli.is sem selur einmitt Apple-spjaldtölvur. Skrýtin tilviljun það. Líklega hafa sérfræðingarnir sem hafa vit fyrir þeim sem minna vita um hvað er mest "inn" þá stundina, lært sína lexíu af fjölmiðlaumfjölluninni sem varð í kjölfarið af því óheppilega vali og vilja bæta ímynd sína og ráð. Bara gott um það að segja. "Verið velkomin á jólahlaðborð og jólabrunch 2014 á Grand Hótel Reykjavík. Við tjöldum öllu til svo þið getið átt góða stund saman í aðdraganda jólanna, hvort sem það er með vinunum, vinnufélögunum eða fjölskyldunni. Jólahlaðborðin fara fram í glæsilega skreyttum veislusölum og geta gestir valið á milli þess að hlýða á ljúfa tóna Bjarna Ara eða Helga Björns í syngjandi sveiflu". Þannig auglýsir Grand Hótel. Verðið er kr. 9.900 föstudaga og laugardaga, en aðeins kr. 8.900 sunnudaga. JÓLAHLAÐBORÐ í Perlunni er á 9.500 kr., 9.200 í Bláa Lóninu, 7.900 á Fjörukránni, 8.600 á Hótel Geysi og svo mætti lengi telja. Jólatónleikar eru fyrir löngu orðnir órjúfanlegur hluti af aðdraganda jólanna og margir slíkir eru í boði um land allt. Þeir umfangsmestu þó hér á Reykjavíkursvæðinu sem eðlilegt er, því á suðvesturhorninu er jú stærsti kaupendamarkaðurinn. Það er þó að öllum líkindum ekki hvorki andi jólanna eða köllun tónleikahaldara vegna fæðingarhátíðar frelsarans sem er hvatinn af þeim, heldur að sjálgsögðu aðeins vonin um beinharða peninga og skyndigróða. Okkar ástsæli söngvari Pálmi Gunnarsson stendur fyrir tónleikunum "Gleði og friðarjól" í Eldborgarsal Hörpu, og svo verða þeir auðvitað líka norðan heiða í núverandi heimabæ söngvarans Akureyri. Nánast uppselt er í Hörpuna sem tekur 1.600 - 1.800 manns í sæti og ekki er ólíklegt að svipað sé uppi í Hofi sem tekur 510 manns. Ef ég reikna nokkurn vegin rétt þá ætti umræddur Pálmi að geta gert sér vonir um að selja miða fyrir u.þ.b. 28 millur. Björgvin Halldórsson hugsar þó stærra því hann heldur sína "Jólagesti" í Laugardalshöllinni sem tekur um 2.800 manns í sæti ef mínar upplýsingar eru réttar. Miðaverð er breytilegt eftir svæðum eða allt frá 6.990 og upp í kr. 12.990. Hann auglýsir að uppselt sé á tónleikana, en hefur bætt við aukatónleikum sem er líka að verða uppselt á. Ef við margföldum 2.800 manns sinnum tvennir tónleikar sem gera þá 5.600 manns, sinnum meðalverð miða sem er þá kr. 9.990, fáum við út kr. 55.944.000. Auðvitað er gríðarlegur kostnaður því samfara að halda tónleika af slíkri stærðargráðu sem "Jólagestir Björgvins" eru, en 56 millur er samt dágóð innkoma á einum degi. Ég vil auðvitað taka það fram að reikningsaðferðin er ekki mjög nákvæm, en niðurstöðurnar hljóta samt að gefa sterka vísbendingu um jólatónleikabransann. Þá eru ótaldir þeir Bubbi, Páll Rósinkrans og Margrét Eir, Sigríður Torlacius og Sigurður Guðmundsson, Stefán Hilmars, Jón Jónsson, Hátíð í bæ með þeim Helgu Möller, Guðrúnu Gunnars, Ragga Bjarna o.fl., Sætabrauðsdrengirnir, Borgardætur, KK og Ellen, Páll Óskar og Monika, jólatónleikar Symfó og einnig stormaði sveitamaðurinn Geimundur stjörnum prýddur inn á hinn Reykvíska jóla og sveiflumarkað í ár og svo mætti næstum því endalaust telja. Eitt sagði mér þjónn sem starfaði í Naustinu sáluga að undantekningalítið hefði verið tap á rekstrinum ellefu mánuði ársins eftir að Kalli í Pelsinum keypti húsið, en þá hefði húsaleigan margfaldast. Svo hefði dæmið snúist við í desember, því jólahlaðborðin hefðu þá náð að snúa tapinu í gróða á ársgrundvelli þær þrjár vikur sem boðið hefði verið upp á þau. Höfundur óskalags þjóðarinnar Bjartmar Guðlaugsson samdi jólabrag árið 1987 og komst jafn ágætlega að orði eins og við var að búast frá þeim orðheppna manni. Þá desembernóttin leggst yfir daginn, með drunga og birtu í bland. Og mannfólkið hræðist öll ógreiddu gjöldin, og allt er að sigla í strand. Þá nauðungaruppboðin blómstra á ný, því eitthvað er alls staðar að. En eitt er svo skrýtið við allt þetta basl, að Jesú bað ekki um það. Þá velklæddir víxlarar musterin fylla, af fánýtu glingri og drasli. Og mennirnir lenda á júrókard bömmer, svo nýjárið byrjar með basil. Þá pabbarnir stressast en rukkarar hressast, því eitthvað er alls staðar að. En eitt er svo skrýtið við allt þetta basl, að Jesú bað ekki um það. Og leikfangahillurnar fyllast af morðóðum geimverum gerðum úr plasti. Þar Svarthöfði, Skelector, He-man og Sira, sprengdu upp fjárhús úr basti. Þá krakkarnir stressast og heildsalar hressast, því eitthvað er alls staðar að. En eitt er svo skrýtið við allt þetta basl, að Jesú bað ekki um það. - Sat, 13 Dec 2014 08:30:25 GMT http://leor.123.is/blog/record/717333/ 967. Þann 14. nóvember s.l. var þess minnst að fimmtíu ár voru liðin síðan bókasafnið á Siglufirði flutti inn í núverandi húsnæði og af því tilefni var verið sett upp sýning á munum úr sögu Karlakórsins Vísis. Þar hittist væði vel og skemmtilega á, en ekki er þó víst að allir átti sig á því að Karlakórinn Vísir var formlega stofnaður árið 1924 og er því níutíu ára í ár. Þarna er því í raun verið að minnast tveggja stórafmæla. Um bókasafnið Það mun hafa verið þ. 11. febrúar árið 1911 að sr. Bjarni Þorsteinsson lagði til á sveitastjórnarfundi að stofnað yrði lestrarfélag og vísir lagður að bókasafni í þorpinu. Það var samþykkt og fundurinn kaus sr. Bjarna, Jón Guðmundsson verslunarstjóra og Sigurð H. Sigurðsson kaupmann í sérstaka undirbúningsnefnd. Erfitt reyndist að afla fjár til bókakaupa, en 70 kr. styrkur mun hafa fengist úr landssjóði, kr. 150 úr hreppssjóði og kr. 25 úr sýslusjóði árið 1913 til verksins. Fyrstu bækurnar munu þó ekki hafa verið keyptar fyrr en árið 1915 og ári síðar komu þær tilbúnar frá bókbindara. Safnið taldi þá u.þ.b. 100 bindi og var komið fyrir í barnaskólahúsinu og skyldu útlán hefjast þ. 20. febrúar það ár. Þrátt fyrir að safnið væri ekki stórt í sniðum þótti átæða til að ráða sérstakann bókavörð og var Hannes Jónasson bóksali valinn til starfans, en hann var gagnfræðingur útskrifaður frá Möðruvallaskóla og að sögn ákaflega vel lesinn maður. Árið 1920 var lestrarfélaginu slitið og bærinn eignaðist safnið. Vegna plássleysis í barnaskólanum, m.a. vegna gríðarlega mikillar fjölgunar nemenda í ört stækkandi bæ, flutti bókavörðurinn Hannes Jónasson safnið heim til sín, en hann hafði þá nýverið byggt sér stórt hús við Norðurgötu númer 9. Þar var það til húsa fram til ársins 1925, en fékk þá inni í herbergi í Íslandsfélagshúsinu að Eyrargötu 5, en það var þá í eigu bindindisfélaganna í bænum. 1934 var safnið flutt á kirkjuloftið og var þar til húsa þar til það var flutt að Aðalgötu 25 um haustið 1937. Árið 1938 hljóp á snærið hjá siglfirskum bókaormum þegar bæjarstjórnin samþykkti að kaupa safn Guðmundar Davíðssonar á Hraunum, en það taldi alls 5.300 bækur og kaupverðið mun hafa verið 5.500 sem voru hreint ekki svo litlir peningar á þá daga. Árið 1939 varð að flytja safnið aftur, sennilega vegna plássleysis og nú var því komið fyrir í nýbyggðu húsi að Eyrargötu 3. Eftir að síðari heimstyrjöldin hófst og með vaxandi dýrtíð var fyrst farið að taka gjald fyrir útlán á bókum safnsins. Árið 1944 var fyrst farið að ræða um byggingu ráðhúss á núverandi stað og var þá bókasafninu strax ætluð heil hæð. Aðdragandinn að því varð þó lengri en í fyrstu var ætlað og 1947 flutti safnið aftur í Aðalgötu 25. Í júní 1954 fékk bókasafnsstjórnin tilboð um að selja eða skipta út nokkrum gömlum guðsorðabókum og þar á meðal fyrstu útgáfu Passíusálmanna. Safnstjórnin þáverandi tó sé góðan tíma til athugunar málsins, sennilega m.a. vegna mjög þröngra fjárráða safnisins á þeim tíma, en til allrar hamingju var tilboði þessu hafnað. Framkvæmdir við núverandi húsnæði hófust í ágústmánuði 1961 og safnið flutti þar inn 1964. Um karlakórinn Vísi. Aðalhvatamaður að stofnun Vísis og fyrsti stjórnandi hét Halldór Hávarðarson ættaður frá Bolungarvík. Undir hans stjórn hófu 24 menn að æfa saman raddaðan söng og kom sönghópurinn fyrst fram á söngskemmtun í barnaskólanum milli jóla og nýárs árið 1923 og á gamlárskvöld söng hann af svölum húss Helga Hafliðasonar við mikinn fögnuð bæjarbúa sem hylltu söngmennina ákaft. Eftir áramótin var farið að ræða stofnun kórs af meiri alvöru og var í framhaldinu kosin nefnd til að setja hinu nýja söngfélagi lög. Telst stofndagur hans vera 22. jan. 1924. Því miður andaðist Halldór Hávarðason um vorið 1924 en Tryggvi Kristinsson kirkjuorgelleikari tók þá við söngstjórninni og annaðist hana allt til ársins 1929 þegar Þormóður Eyjólfsson tók við af honum. Þormóður stjórnaði kórnum í 23 ár af miklum dugnaði og óhætt er að segja að hann hafi eflt hann og bætt með öllum tiltækum ráðum. Hann leitaðu m.a. upp góða söngmenn í öðrum héruðum eða jafnvel landshlutum og fékk þá til að flytjast til Siglufjarðar og syngja með kórnum. Góð dæmi um það eru m.a. Björn Frímans og Daníel Þórhalls. Þá fékk hann bróður sinn Sigurð Birkis söngkennara til koma til Siglufjarðar um tíma til að þjálfa kórfélaga. Sigurður Birkis mun vera fyrsti einsöngvari sem söng með karlakórnum Vísi. Óhætt er að segja að undir stjórn og leiðsögn þeirra bræðra hafi kórinn átt glæstan feril um langt árabil og verður þeim seint fullþakkað fyrir framlag sitt til siglfirskrar tónlistariðkunar. Þormóður lét af kórstjórn árið 1954 þá sjötugur að aldri en við tók Haukur Guðlaugsson sem síðar varð söngmálastjóri kirkjunnar. Hans naut þó stutt við því Haukur fór erlendis til framhaldsnáms 1955 og eftir það varð talsverð lægð í starfseminni því ekki tókst að fá fastan söngstjóra. Vísir kom þó nokkrum sinnum opinberlega fram m.a. undir stjórn Pás Erlendssonar, Sigursveins D. Kristinssonar og Róberts A. Ottóssonar, en óhætt er a ð segja að lítið hafi gerst þar til Gerhard Schmidt var ráðinn söngstjóri árið 1964, en hann hafði þá áður tekið við stjórn lúðrasveitarinnar og sinnt tónlistarkennslu í bænum. Hófst þá kórinn aftur til vegs og virðingar og átti eftir það sinn annan glæsta feril sem stóð yfir í u.þ.b. áratug. Eftir að hann fluttist aftur til Þýskalands 1975 hefur kórinn ekki starfað reglulega, en komið þó nokkrum sinnum fram undir stjórn Elíasar Þorvaldssonar. Það mun hafa verið árið 1980 sem síðasta stjórn kórsins var formlega kosin á aðalfundi, en mér er ekki kunnugt um að hann hafi í sjálfu sér verið leystur upp. - Enn er því von. - Það væri full ástæða fyrir einhvern og/eða einhverja framtakssama aðila að taka saman þau gögn sem til eru og eiga viðtöl við fyrrum kórfélaga í því skyni að rita sögu kórsins sem er bæði mikil og merk. - Sjá hreint frábært myndband frá Guðjóni Björnssyni: https://www.youtube.com/watch?v=dqvxqOYp71g - Heimildir: Siglufjörður 1818-1918-1988, Siglfirskur annáll, mbl.is, Siglfirðingur, Mjölnir, Einherji, Neisti, Ljósmyndasafn Siglufjarðar, siglo.is Fri, 05 Dec 2014 12:20:25 GMT http://leor.123.is/blog/record/716639/ 966. Eins og sést, eins og sést, eins og sést þá er ég alinn upp í Gaggó-Vest. Gaggó gaf mér allt sem reyndist svo best. Þessar línur Ólafs Hauks Símonarsonar við lag Gunnars Þórðarsonar segja alveg heilan helling og ennþá meira svona mörgum árum síðar þegar horft er til baka. En ég ætla ekki að missa mig í einhverja óendanlega tilfinningasemi eina ferðina enn þó svo að hugurinn leiti til löngu liðinna ára, heldur hafa upp svolitlar vangaveltur um húsið, stofnunina, söguna og jarðveginn. Húsið var teiknað af húsameistara ríkisins Guðjóni Samúelssyni og reist á árabilinu 1951 - 1957, en þá var það tekið í notkun. Gagnfræðaskóli Siglufjarðar var þó upphaflega settur á stofn árið 1934, en var starfræktur fyrstu 23 árin á kirkjuloftinu þar sem nú er safnaðarheimilið. Ég vil benda fróðleiksfúsum um G.S. á mjög góða grein eftir Jónas Ragnarsson sem finna má á siglo.is slóðin þangað er: http://old.sksiglo.is/is/news/mmm/ Bjallan glymur gróft er hennar mál. Gaggó-Vest hefur enga tildursál. Eins og sést, eins og sést, eins og sést þá er ég alinn upp í Gaggó-Vest. En af hverju er ég að nefna gamla skólann okkar Gaggó vest? Veit ekki alveg, - og þó. Líklega finn ég öðrum þræði einhverja samsvörun eða til samkenndar við persónurnar í textanum við þetta frábæra lag sem nú er reyndar að skora nokkuð hátt í þáttunum "Óskalögum Þjóðarinnar" sem við könnumst við úr sjónvarpinu um þessar mundir. Hins vegar eru það vissulega gild rök að skólahúsið er staðsett undir fjallsrótum Hafnarfjalls og því í vestari hluta bæjarins, en barnaskólahúsið niðri á eyrinni mun austar. Þess utan ef við horfum til sameiningar sveitafélaganna á utanverðum Tröllaskaga, hefur Siglufjörður stundum verið kallaður vesturbærinn og Ólafsfjörður austurbærinn. Gaggó-vest nafngiftin ætti því þess vegna að geta gengið upp í a.m.k. þrennum skilningi. Þ. 19. okt 1934 birtist eftirfarandi grein í Einherja um hinn nýja skóla. Hinn nýi Gagnfræðaskóli Siglufjarðar var settur s.l. laugardag í skólastofum þeim, er honum eru ætlaðar á kirkjuloftinu. Athöfnin byrjaði með ræðu formanns skólanefndar, frú Guðrúnar Björnsdóttur, minntist hún stofnunar unglingaskóla er hér hefur starfað síðan 1910, nefndi fyrstu nemendur þess skóla, skýrði frá aðdraganda að því, að gagnfræðaskóli var settur hér á stofn og tildrögum til þess að skólanum var valið það húsnæði er hann nú á að hafa. Þá flutti skólastjóri gagnfræðaskólans, Jón Jónsson frá Völlum, snjalla ræðu og kom víða við. Minntist hann þess, meðal annars, að skólar ættu ekki eingöngu að þroska heila og skynsemi heldur ættu þeir einnig, og engu síður, að þroska mannúð, samúð og kærleika hjá nemendunum. Bæjarfógeti G. Hannesson flutti einnig ræðu við þetta tækifæri og bæjarfulltrúi Andrés Hafliðason, minntist 25 ára starfsafmælis frú Guðrúnar Björnsdóttur í þarfir siglfirzkra skólamála. Skólastofur þær, er gagnfræðaskólinn hefir til umráða eru hinar prýðilegustu, rúmgóðar og hlýlegar. Stórir gluggar vita móti suðri er gefa ágæta birtu. Gangur er rúmgóður, stólar og borð vandað og af nýustu gerð. Allt er nýtt, allt er hreint og óskaddað, kemur nú til kasta nemenda að hafa góða umgengni og gat skólastjóri þess í ræðu sinni. Hinir fyrstu nemendur setja svip sinn á skólann, skapa skólabrag og hafa því mikla ábyrgð. Hins bezta er að vænta af þessum fyrstu nemendum. Þeir eru mannvænlegir áhugasamir unglingar, er munu skilja sitt hlutverk og hvers er krafist af þeim í þessu efni. Fastir kennarar við skólann eru þeir Jón Jónsson frá Völlum, skólastjóri, og Jón Kristgeirsson. Auk þess stundakennarar. Margar hlýar hugsanir og árnaðaróskir fylgja þessum nýja gagnfræðaskóla, er hann tekur til starfa í fyrsta sinn. Því miður er greinarhöfunds ekki getið. Auglýsing sem birtist í Siglfirðing í ágúst 1934 Kennarahræin eru kuldaleg í framan kannski þykir þeim hreint ekki gaman að vakna í bítið í vetrarhríð til að vitka draugfúlan æskulíð. Bekkjastofur fyllast af bleikum fésum Finnum og Jónum og Siggum og Drésum handalögmál og hefðbundin læti hundskisti til að fá ykkur sæti. Segðu mér hvaða ár hengdu þeir Krist? Í hvaða bandi spilar Frans þessi Liszt? Einn týndi bókinni, annar gleymdi að lesa. Af hverju kallar hann okkur lúsablesa? o.s.frv. Alveg eru þetta óborganlegar línur enn og aftur. En hvað svo? Hvað verður um þetta svipmikla hús? Í einni af fjölmörgum ferðum mínum á heimaslóðir sagði mér maður að einhverjir spegúlantar hefðu komið að sunnan og kveðið upp þann dóm að húsið þyrfti orðið verulegra endurbóta við og vafasamt væri að slíkt væri réttlætanlegt þar sem not fyrir það væru ekki fyrirsjáanleg eins og staðan væri. Þess vegna gæti það komið til skoðunar hvort ekki væri heppilegast að brjóta það niður. Mörgum hugnast eflaust slík örlög skólans vægast sagt illa og ég fyrir mitt leyti leyfi mér að efast um að ástand hússins sé svo slæmt. Sérstaklega ef horft er til ört hækkandi fasteignaverðs og fyrirsjáanlegs húsnæðisskorts á Siglufirði. Ég á meira að segja erfitt með að trúa því að nokkur maður hafi látið annað eins frá sér fara og þætti mér fróðlegt væri að vita hvort svo er í alvörunni. En látum nú þessari umfjöllun um Gaggó-vest lokið að sinni og setjum endapunkt við þessa þrílógíu að sinni, a.m.k. hér á síðunni, enda þykir eflaust mörgum nóg komið. Tue, 25 Nov 2014 10:22:31 GMT http://leor.123.is/blog/record/716142/ 965. Gamla skólahúsið sem stendur við Hlíðarveginn er nú orðið ákaflega dapurlegt og tómlegt að sjá. Það er eins og minnismerki í dulmögnuðum glæsileika sínum um löngu liðna daga. Um óteljandi stundir, sumar minnisstæðar, aðrar hálfgleymdar en er þó ennþá hægt að bjarga fyrir horn, draga fram í núið og rifja upp með góðum vilja og jákvæðu hugarfari. Góða daga þó okkur fyndist það alls ekki alltaf þá. Þegar ég á leið fram hjá því skynja ég vel hina yfirþyrmandi og þrúgandi þögn sem hlýtur að umlykja allt innan dyra. Og ef ég á leið fram hjá því eftir að skyggja tekur horfi ég stundum upp í dimmuna í gluggunum, en þeir horfa þá bara á mig á móti eins og brostin augu með ísköldu tómlæti í einhverri undarlegri ofurkyrrð. Einhvern vegin svo kaldir, tómir og holir að það er eins og það sé ekkert lengur þarna fyrir innan og svo er líka eins og þeir séu líka fullir af eftirsjá. Einsemd hússins verður næstum því áþreifanleg. Raddir kennaranna eru þagnaðar, viskan og viljinn til að búa okkur sem áttum að erfa landið undir framtíðina eru ekki lengur til staðar, ekki á þessum stað. Sömuleiðis kliðurinn í nemendunum á leið til stofu og auðvitað öll ærslin á göngunum í frímínútunum. En samt finnst mér ég ennþá heyra dauft bergmál frá æskuárunum og finna ofurlítinn tóbakskeim við útidyrnar þar sem sum okkar stóðu úti í hvaða veðri sem var og smókuðu sig. Fyrirmyndir óharðnaðra unglinga voru þá rétt eins og nú voru bæði margar og margs konar. Já sum okkar fengu jafnvel sígarettur út á krít í Lillusjoppu og borguðu þegar einhver peningur var til, fengu svo strax skrifað aftur þrátt fyrir að vera bara fimmtán ára og engum fannst neitt óeðlilegt við það. Fáeinum árum áður var ég líka stundum sendur niður í kaupfélag til að kaupa þrjár, stundum fjórar sígarettur í lausu. Þá var ég bara tólf ára og engum fannst það neitt óeðlilegt heldur. Já og kennararnir, - þvílíkur hópur af heiðursmönnum. Jóhann skólastjóri, Hafliði, Guðbrandur, Palli, Hinni og fleiri og fleiri, svo komu þau Gunnar Rafn og Ína og ennþá fleiri eftir að skólagöngu okkar lauk á Hlíðarveginum og aðrir skólar tóku við hinu innra og andlega uppbyggingarstarfi, nú eða þá skóli lífsins. Orð dagsins eru söknuður og eftirsjá. Mon, 17 Nov 2014 23:48:24 GMT http://leor.123.is/blog/record/715746/ 964. Það er búið að stofna facebook síðu til að halda utan um væntanlegt árgangsmót okkar "krakkanna" frá Sigló sem erum fædd rigningarárið mikla 1955 og áttum samleið í svo mörg ár. Ótalmörg ár sem ætluðu engan enda að taka fannst okkur þá, því á þeim árum var tíminn svo miklu lengur að líða en hann er í dag. Allt of mörg ár eru liðin síðan þá og þau liðu allt of hratt, finnst okkur sennilega öllum í dag. Við áttum samleið gegn um súrt og sætt, upplifðum auðvitað bæði góða daga og slæma, því tilveran fer jú í svona upp og niðursveiflu rétt eins og hún hefur alltaf gert þar sem annars staðar. Við þurftum að þola hvort annað á stundum og komumst kannski misjafnlega vel frá því, eða gleðjast með hvort öðru þegar allt var gott og allir voru skemmtilegir. En þegar árin eru orðin svo mörg sem raunin er, uppgötvum við smátt og smátt verðmætin sem liggja í þessum löngu liðna tíma. Ljúfsárar minningar, barnalegir brestir, væntingar, vonbrigði, gremja, eftirsjá, sorg, gleði, góðvild, stríðni og svo kom gelgjan...Allt þetta og svo miklu meira til. Smávægilegir atburðir sem engu máli skiptu þegar þeir gerðust, verða í hugum okkar eins og eitthvað sem olli straumhvörfum og mun lifa í það minnsta jafn lengi og við. Mannstu þegar við.. o.s.frv. Þannig verður þetta einhvern vegin orðað, bros munu þá færast yfir andlitin, hjartað slær í það minnsta eitt aukaslag, það sléttast úr hrukkunum og hárið fer næstum því aftur að vaxa. Við munum á einu andartaki yngjast um hartnær hálfa öld. Wed, 12 Nov 2014 01:20:28 GMT http://leor.123.is/blog/record/714986/ 963. Þá er komið að því enn eitt árið og til viðbótar öllum hinum sem á undan eru gengin, en næstkomandi laugardag verður haldin hin árlega Selaveisla í Haukahúsinu þar sem ég ætla að mæta eins og undanfarin hartnær 20 ár. Skýringin á nærveru minni er ekki sú að á mig leiti hungur þegar ég heyri minnst á sel og selaafurðir þrátt fyrir að kræsingarnar líti glæsilega út, heldur er komin hefð á að ég standi þarna á palli við hljómborð ýmist einn eða við annan mann frá því laust fyrir síðustu aldamót og leiki bæði gömlu og nýju dansana fyrir fótafima. Í ár verður það poppgúrúinn Axel Einarsson sem ætlar að standa þarna með mér, en Axel var á sínum tíma í hljómsveitum eins og Icecross, Tilveru, Deildarbungubræðrum, Haukum o.fl., en hann samdi líka lagið góðkunna "Hjálpum þeim" sem Jóhann G. Jóhannsson gerði texann við. Að þessari samkomu standa annars núverandi og fyrrverandi eyjabændur úr Breiðafirðinum ásamt afkomendum sínum, en allt hráefni sem notað er til matargerðarinnar kemur frá Breiðafjarðareyjunum eða upp úr sjónum í kring um þær. Selur er fyrirferðamestur á matseðlinum, en þar má einnig finna hval, fugl, fisk og lamb. Þrátt fyrir að félagsskapur eyjabænda sé skrifaður fyrir uppákomunni, er það er Guðmundur Ragnarsson fyrrverandi landsliðskokkur með meiru sem er maðurinn á bak við herlegheitin. Það er að sjálfsögðu ekki sama hvernig fóðrið er framreitt, en Gummi er listakokkur og kann að gera veislumat úr öllu því hráefni sem hann kemur höndum yfir. Hann hefur rekið eldhúsið í myndveri Latabæjar undanfarin ár auk þess að fylgja Saga-film í allar veigameiri kvikmyndatökur sem það fyrirtæki hefur komið að um árabil. Hann hefur því m.a. eldað fyrir James Bond við Jökulsárlón og Löru Croft upp á Vatnajökli svo eitthvað sé nefnt, en auk þessa tekur hann að sér að sjá um veislur af öllum stærðum og gerðum. Guðmundur er sonur Ragnars Guðmundssonar eiganda veitingastaðarins Lauga-ás. Að þessu sögðu er tímabært að skella vinnugallanum niður í tösku ásamt nesti og "gömlum" skóm, því á morgun er meiningin að skella sér norður á Sigló. Thu, 30 Oct 2014 22:02:12 GMT http://leor.123.is/blog/record/714657/ Myndin var tekin á æfingu fyrir Bítlatónleika sem haldnir voru á Kaffi Rauðku á Síldarævintýrinu 2013. 962. Og af því tilefni ætlar hann að halda afmælistónleika í Grafarvogskirkju miðvikudagskvöldið 29. október kl. 20.30 Þar mun hann rifja upp helstu lögin af ferli sínum, allt frá fyrsta laginu sem hann söng opinberlega, lögin með hljómsveit Ingimars Eydal og til laga sem hann hefur samið og sungið allt til dagsins í dag. Hann hefur fengið valinkunna söngvara og hljóðfæraleikara til liðs við sig og skal þar fyrst nefna - Helenu Eyjólfsdóttur, en þau munu rifja upp nokkra dúetta og fleira. Einnig syngja Þorvaldur sonur hans, Kristjana Stefáns, Gísli Magna og Alla Þorsteins. Þá munu Margret kona hans og Páll Magnússon líka taka lagið með honum. Í hljómsveitinni verða: Gunnar Gunnarsson, píanó, hljómborð;Jón Rafnsson, bassi; Sigurður Flosason, sax, klarinett; Jón Elvar Hafsteinsson, gítar og Hannes Friðbjarnarson, trommur. Sjáið endilega frábært viðtal Eddu Andrésardóttur frá árinu 1992 við þá félaga Ólaf Ragnarsson höfund textans "Á sjó" og Þorvald Halldórsson.Slóðin þangað er: https://www.youtube.com/watch?v=XlAJ0mTVgp0 Sun, 26 Oct 2014 04:38:12 GMT http://leor.123.is/blog/record/714517/ 961. Því er líklega þannig farið hjá fleirum en mér að afgangarnir frá deginum áður rata gjarnan ofan í nestisboxið þegar haldið er til vinnu. Að sýna nýtni og aðhaldssemi í þeim efnum tel ég að sé mjög skynsamlegt burtséð frá efnahag, og að hafa miklu frekar og meira með lífsstíl og jákvæða innrætingu að gera en bein sparnaðarsjónarmið. Við bara hendum ekki mat. Og þannig var það einmitt einn daginn í vikunni sem leið þegar ég hafði með mér afgang af pastarétti sem varð tilefni vanganeltna sem mig langar að deila með ykkur sem hingað kunna að rata. Þegar þar kom að ég fékk minn hálftíma í mat á um það bil miðri vaktinni, var ég farinn að finn til svengdar og var þess vegna kannski svolítið stórstígur þegar ég gekk yfir á kaffistofuna okkar í Hamraborginni, skellti innihaldinu úr boxinu á disk og opnaði dyr örbylgjuofnsins. En á því augnabliki þegar fóðrið var á leið inn í kjarnorkuna, varð mér litið á það sem ég hugðist setja ofan í mig og staldraði við svolítið andartak, virti "kræsingarnar" fyrir mér og nokkrar undarlegar hugsanir flugu í gegn um hugann. Það eru engar ýkjur að það hafi verið verulegur dagamunur á hve góðir vinir sambýlingarnir voru í lifanda lífi þrátt fyrir að þær mættu stundum ekki af hvor öðrum sjá, en þeir náðu báðir sautján mannára aldri sem telst vera ágætt þegar kettir eru annars vegar. Fyrsta hugsunin var; skyldi ég hafa tekið kattamatinn í misgripum fyrir nesti dagsins? Nei, það getur tæpast verið því það eru liðin nokkur ár síðan heimiliskettirnir tveir hurfu á vit forfeðra sinna og mæðra og alla leið til andalands kattanna hvar sem það nú er. En ef svo hefði verið, hvað þá? Jú líklega væru þeir félagarnir þá akkúrat núna að skófla í sig samloku gerða úr Bónusbrauði, skinku, osti, sterku pepperoni, tómötum og súrum gúrkum. Og auðvitað með dásamlega sinnepinu sem fæst bara í Krónunni. - Namm.! Kettirnir væru þá orðnir grænmetisætur og auk þess hallir undir sterkan mat Neeeei, þeir voru það reyndar aldrei í lifanda lífi og verða það varla úr þessu og hættum nú að steypa svona. En það er af þessari torkennilegu "slettu" á myndinni að segja að maður á ekki altaf að dæma eftir útlitinu, - hún var nefnilega (afsakið orðbragðið) alveg drullugóð. Thu, 23 Oct 2014 14:20:14 GMT http://leor.123.is/blog/record/712540/ 960. Fyrir nýliðna helgi sá ég fram á svolítla glufu í dagatalið þar sem ekki var gert ráð fyrir vaktafríi og ekkert benti til þess að mann vantaði á aukavakt hjá Kynnisferðum. Þetta kom mér allt að því skemmtilega óvænt því þriggja daga frí hefur ekki komið til síðan í vor ef frá eru taldar tvær vikur af sumarfríinu sem ég náði að berja út með mánaðar millibili og sex dagar þegar ég eiginlega laumaðist norður og fékk kollega til að hafa vaktaskipti við mig í tvo daga. Trixið virkaði því þegar ég átti eftir þá tveggja daga vaktafrí, var ég kominn norður þegar hringt var og ég beðinn um að taka aukavaktir þá daga.Æ, æ, var sagt í símann og aftur æ, æ, þegar ég bað um tvo daga í viðbót af því sem ég ætti eftir af sumarfríinu. Það var samþykkt með svolitlum tregatón, en sá ágæti maður sem sér um að manna þau skörð sem myndast í skipuritinu vegna margvíslegra ástæðna eins og gengur, hefur fullan skilning á að þeir sem komnir eru svolítið til ára sinna þurfa að hvíla lúin bein annað slagið.En það var reyndar alls ekki þetta sem ég ætlaði að minnast á að þessu sinni.Hljómar 1966, Hljómar 1968, Hljómar 2003 og Hljómar 2004Það var ekki haft mikið fyrir því að ferðbúast, enda lítil ástæða til að gera einfalda hluti flókna. Föt til skiptanna ofan í einn bónuspoka og vinnuföt í annan, svolítið nesti úti í búð á leiðinni út úr bænum og auðvitað eyrnafóðriðí geislaspilarann í bílnum. Að þessu sinni urðu hinir íslensku bítlar eða Hljómarnir frá Keflavík fyrir valinu. Fjórir diskar af fimm sem komu út undir merkjum sveitarinnar meðan hún starfaði, en einn sat eftir heima því satt best að segja finnst mér bara eitt lag skemmtilegt á honum. Það er að sjálfsögðu "Tasko tostada" eftir eðalrokkarann Rúnna Júll. Svo finnst mér heldur engan vegin ekki passa að Bjöggi hafi verið að troða sér í Hljómana þarna um árið. Hann er bara einhver allt önnur sort en frumkvöðlarnir, ef þannig mætti að orði komast og ætti þess vegna að halda sig þar sem hann fittar inn í félagsskapinn.En það var reyndar alls ekki þetta sem ég ætlaði að minnast á að þessu sinni."ORÐ" þeirra Guðmundar, Róberts og félaga.Aðal málið er að ég fór á tónleika fyrir norðan meðan ég staldraði þar við. Þeir voru haldnir í hinni glæsilegu Rauðku og þar stigu á pall góðir gestir ofan af Krók. Það er þó tæplega hægt að kalla alla þá sem þar komu fram gesti, því tveir þeirra eru bornir og barnfæddir Siglfirðingar. Guðmundur Ragnarsson og Róbert Óttarsson voru að gefa út geisladiskinn "Orð" þar sem Gummi semur öll lögin en Róbert syngur, og var það tilefni heimsóknar þeirra á heimaslóðirnar að þessu sinni. Full ástæða er til að nefna til sögunnar Fljótamanninn og kirkjuorganistann á Króknum, Rögnvald Valbersson sem er eins nálægt því að vera Siglfirðingur og hægt er að vera án þess að hann sé það með formlegum hætti.En hljómsveitin var annars nokkuð fjölmenn og taldi alls níu manns, ákaflega vel spilandi og skilaði sínu með miklum sóma. Þegar þar kom að halda skyldi suður fengu Hljómarnir að dúsa í hanskahólfinu, en diskur þeirra félaga var spilaður alla leiðina á suðvesturhornið, aftur og aftur og aftur og..Róbert hefur fyllta og ákaflega þægilega rödd og það er eiginlega bráðfyndið hvað hann getur verið því sem næst óþekkjanlegur frá frænda sínum "Stubba" eða Kristbirni Bjarnasyni á köflum. Lögin hans Gumma falla vel að rödd Róberts eða er það kannski öfugt? Alla vega flísfalla þeir félagar saman í sköpun sinni á því sem fyrir eyru bar og mega vera stoltir af afurðinni. Þá má ekki gleyma að minnast á textana á disknum, en þar er bókstaflega hvergi veikan hlekk að finna. Mínar mestu og bestu hamingjuóskir Guðmundur, Róbert og þið öll sem að málinu komu. Thu, 09 Oct 2014 04:29:27 GMT http://leor.123.is/blog/record/712228/ Ljósmynd SPÓ. 959. Fyrr á árinu upplýsti Isavia að til standi að loka Siglufjarðarflugvelli ásamt flugvöllunum á Kaldármelum og Sprengisandi á árinu, en áður mun alls sjö flugvöllum hafa verið lokað frá árinu 2007. Þeir sem fylgst hafa með umræðunni vegna flugvallarlokunarinnar, hafa eflaust tekið eftir að ekki eru allir fullkomlega sáttir við þær aðgerðir. Isavia annast rekstur og uppbyggingu allra flugvalla á Íslandi og samkvæmt heimasíðu þess eru flugvellir og lendingarstaðir á landinu um fimmtíu talsins. Friðþór Eydal talsmaður Isavia segir þetta gert vegna hagræðingar þar sem takmörkuðu fé sé ætlað til viðhalds og rekstrar flugvalla. "Ríkisvaldið hefur kosið að veita frekar fé til að viðhalda áætlunarflugvöllum og sjúkraflugvöllum og Isavia gerir náttúrulega ekkert annað það sem ríkisvaldið felur félaginu í þessu efni," segir Friðþór ennfremur. Talið er að lokunin geti haft neikvæð áhrif á ferðaþjónustu í bænum, en miklum fjármunum hefur verið varið í slíka uppbyggingu síðustu árin. Orri Vigfússon og félagar sem eru að reisa 1.500 fermetra veiði og skíðahús í Fljótunum, hefur velt upp þeirri hugmynd að fá að yfirtaka völlinn og annast rekstur hans. Athyglisverð hugmynd sem hlýtur að verða skoðuð vandlega. Róbert Guðfinnsson sem stendur fyrir byggingu glæsihótels ásamt því að reka tvo verulega flotta veitingastaði, segir "skondið að fá þessa sendingu ofan í 17. júní ræðu forsætisráðherra þar sem hann hvatti til fjárfestinga og eflingu landsbyggðarinnar". Góður punktur Róbert. Árið 2008 kom upp talsvert umræða um að loka flugvellinum, en Kristján L. Möller þáverandi samgönguráðherra sagði að ekki stæði til að leggja niður Siglufjarðarflugvöll. Í ályktun Framsóknarfélaganna á Siglufirði var því einnig harðlega mótmælt að flugvöllurinn verði lagður niður því hann gegni mikilvægu öryggismáli fyrir íbúa Fjallabyggðar. Eins og kom fram á siglo.is þ. 1. okt. sl., spurði Snæfríður Ingadóttir hjá sjónvarpsstöðinni N4 íbúa Fjallabyggðar út í lokun flugvallarins á Siglufirði og skiptust skoðanir svarenda alveg í tvö horn eftir því hvorum megin Héðinsfjarðar þeir bjuggu. Sjá: http://www.n4.is/is/thaettir/file/flugvollur-a-siglo-tharf-hann-ad-vera- Myndin var fengin úr safni Steingríms Kristinssonar, en þar má sjá flugvellina tvo í þeirri mynd sem þeir voru notaðir um og eftir miðja síðustu öld. Nú þegar lokunin er komin til framkvæmda hittir svolítið einkennilega á, - mér liggur kannski frekar við að segja óskemmtilega á, því að í ár hefði verið full ástæða til að minnast "afmælis" flugvallarins og einnig tímamóta í flugsögu Siglufjarðar. Laust fyrir kl. 15 laugardaginn 18. September 1954 lenti tveggja sæta flugvél á túninu sunnan við Hól. Þetta mun vera hafa verið fyrsta landflugvélin sem lenti á Siglufirði ef frá er talin bandarísk herþyrla sem lenti á íþróttavellinum 1952 Árið 1984 var flugvöllurinn lengdur úr 700 í 1100 metra. Skútuánni var þá veitt nýjan farveg og neðri hluta Ráeyrar lækkaður verulega. Þetta var því talsverð framkvæmd. Ljósmynd Steingrímur Á árinu 1965 var byrjað að dæla sandi í nýtt flugvarllarstæði neðst í landi Saurbæjar og ári síðar var nýr flugvöllur tekinn í notkun. Sá viðburður átti sér þar stað að flugvél af gerðinni Douglas DC3 Dakota eða "Þristur" eins og slíkar velar eru oftast nefndar, lenti á hinum nýja velli og mun lendingin hafa tekist með ágætum. Fyrir þann tíma hafði stutt flugbraut á Ráeyri sinnt þeim þörfum bæjarbúa sem tengdust samgöngum í lofti. Aðeins litlar tveggja til fjögurra sæta flugvélar gátu lent þar og hún hafði þá sérstöðu að vera vera sú eina á landinu þar sem ekki sást milli enda vallarins. Sjá: http://157.157.96.74/gamli/morgunbl-6711.htmHeimildir: Mbl.is, Siglfirðingur, Norðanfari, Rúv.is, sksiglo.is, siglo.is, Siglfirskur annáll / Þ. Ragnar Jónasson. Sun, 05 Oct 2014 09:51:34 GMT http://leor.123.is/blog/record/712100/ 958. Í fyrradag leit ég sem oftar inn á siglo.is og sá þar m.a. frásögn Finns Yngva um heimsókn í kirkjuskólann þar sem viðfangsefnið var sköpun heimsins og alls þess sem honum fylgir og fylgja ber. Því var auðvitað einnig minnst á þann hluta sköpunarverksins sem lýtur að tilurð mannsins í heildarmyndinni. Sjá http://www.siglo.is/is/frettir/skopun-heimsins-raedd-i-sunnudagsskolanum Ég "skrollaði" niður síðuna og skoðaði myndirnar hverja af annarri ásamt meðfylgjandi texta, en nam að lokum staðar við neðstu myndina þar sem ég ruglaðist aðeins í ríminu. Ég hafði skömmu áður verið að kíkja inn á síðu sem haldið er úti af góðum dreng að vestan, en hann hefur þann háttinn á að textinn sem á við myndirnar er alltaf staðsettur fyrir ofan þær. Sjálfur hef ég lagt í vana minn að hafa textann undir myndinni. Eitthvað gerði það að verkum að ég staldraði við í lestrinum, hrukkaði ennið og velti fyrir mér hvort ætti betur við í þessu tilfelli. Myndin er fengin "að láni" á siglo.is og hugmyndinni er velt upp í fullvissu um að hlutaðeigendur hafi húmor fyrir pælingunni. Fyrir ofan myndina stóð "Á sjöunda degi skapaði guð manninn í sinni mynd." Getur það verið hugsaði ég með mér. Skyldi guð hafa litið svona út? Þær myndir sem ég hef séð af honum sýna miklu eldri mann með lítið hár en mikið grátt skegg og svipar mun miklu meira til sr. Sigurðar en Hrólfs. En kannski leit guð svona út á sínum yngri árum. Hvað veit ég sosum? En fyrir neðan myndina stóð svo "Sumir voru mjög ánægðir að heyra af vöfflunum sem biðu á kirkjuloftinu." Kannski sá myndatexti falli betur að þankagangi þess sem er í forgrunni myndarinnar. - Hver veit? Fri, 03 Oct 2014 09:56:03 GMT http://leor.123.is/blog/record/711821/ Hér má sjá dæmi um myglusvepp sem færðist allur í aukana eftir að flæddi í íbúðinni.Myndin er fengin af internetinu.957. Ásta Guðjónsdótter er ein þeirra ólánsömu íbúðareigenda sem hafa orðið illa úti vegna myglusvepps í eign sinni sem er í Álfheimunum í Reykjavík. En hún er greinilega mikil baráttukona, því í a.m.k. eitt og hálft ár hefur saga hennar af viðureigninni við vágestinn og afleiðingar þeirrar baráttu birst í ýmsum miðlum og hún hefur virst óþreytandi við að halda uppi umræðunni og um leið merki þeirra sem eiga svo sannarlega undir högg að sækja hjá löggjafanum. Eftirfarandi er tekið af vefnum hun.is 13. mars. 2013 Myglusveppir finnast reglulega í húsum á Íslandi. Það er ekkert nýtt af nálinni en fórnarlömb myglusveppsins hafa verið að stíga fram hægt og rólega og segja sína sögu. Á Facebook síðu sem er stuðningssíða fyrir fórnarlömb myglusvepps getum við fundið myndir sem fórnarlömb hafa deilt af líkama sínum og áhrif myglusvepps á líkamsstarfsemi okkar. Ásta Guðjónsdóttir lenti illa í því og fjölskylda hennar hefur þurft að ganga í gegnum hræðileg veikindi af völdum myglusvepps. Fáeinum dögum síðar eða þ. 20. mars 2013 var talað við hana á Bylgjunni og á slóðinni http://www.visir.is/section/MEDIA98&fileid=CLP17604 má heyra viðtalið sem er vægast sagt mjög athyglisvert. Í viðtali við Mbl. þ. 23. mars sagði Ásta frá því að fjölskyldan væri að flytja út um helgina. Þau hefðu áður flutt út úr svefnherberginu og hreiðrað um sig í stofunni, en nú væru þau að yfirgefa eign sína vegna þess hve heilsu þeirra færi hrakandi vegna myglusveppsins. Hún sagðist hafa farið með born sín tvö til læknis sem ráðlagðu þeim að flytja út hið snarasta. Fjórar íbúðir eru í húsinu og hefur mygla greinst í tveimur þeirra, en þó mun meira í íbúð Ástu. Samanlagt er eignarhluti þeirra 48% sem dugir ekki til þess að ráðist verði í endurbætur því eigendur henna tveggja íbúðanna standa gegn þeim. Nýverið bauð Ásta þingmönnum í heimsókn til að skoða aðstæður og í framhaldinu fjallaði morgunútvarp RUV um mál Ástu og óhætt er að segja að það hefi verið heldur óskemmtilegar reynslusögur sem hlustendur fengu að heyra. Ásta segir að allt hafi verið frá þeim tekið, hjónin séu skilin og eigi ekkert. Hún vill að lögum um fjöleignarhús verði breytt og í þeim tekið tillit til tjóns af völdum myglusvepps. Hún bauð öllum þingheimi í heimsókn í gær til að sýna þeim ástand íbúðarinnar. Einungis einn þingmaður þekktist boð Ástu. Kristján Möller alþingismaður var fyrsti flutningsmaður á þingsályktunartillögu um endurskoðun laga með tilliti til myglusvepps sem samþykkt var í vor og í framhaldi var skipaður starfshópur. Kristján kvaðst ekki hafa komist til Ástu því hann hafi verið á fundi austur á landi. Hann segir að starfshópurinn verði auðvitað að fjalla um þetta mál og það í heild sinni hann hafi alltaf litið svo á að út úr starfshópsvinnunni komi nokkurs konar bandormur. Starfshópurinn á að skila niðurstöðum fyrir 1. janúar". Dæmi um ofnæmisviðbrögð vegna myglusvepps. Myndin er fengin af internetinu. Útvarp SAGA fjallaði einnig um málið þ. 24. september s.l. svo og einnig fjölmargir aðrir fjölmiðlar af ýmsu tagi sem of langt mál væri upp að telja. En Ásta segir svo frá hvernig stoðkerfis og ofnæmisviðbrögð vegna raka og myglu hafa lýst sér hjá hfenni og fjölskyldu hennar: "Hárlos, mikil flasa, hvarmabólga, þurrkur í augum, sjóntruflanir, þreyta í augum, ljósnæmi, hósti, slímhimna í augum bólgin, stíflur í nefi, blóðnasir, varaþurrkur, öndunarerfiðleikar, hnerri, hæsi, suð í eyrum, neglur þurrar og brotna, óbærilegur sviti, hlandlykt af svita, höfuðþyngsli, hellur, bólgur í öllum líkamanum, húð þurr, siggsöfnun undir iljum, hitasveiflur,ítrekaðar strepptó sýkingar í hálsi og húð, doði í höndum, fótum og höfði, minnistap/minnisleysi, síþreyta, ógleði, uppþemba, þvagblöðruvandamál, hægðarvandamál, nýrnasteinar, hiti og sviti í höndum og fótum, útbrot, sár og marblettir birtast uppúr þurru, húð flagnar af höndum og fótum, sársauki í tánöglum, þrekleysi, þorsti, jafnvægisskyn truflast, ofsakvíði, taugakippir og krampar í fótum. Ásta greindist einnig nýverið með góðkynja æxli á lifrinni og í legi. Á síðunni má sjá ýmsar myndir af viðbrögðum líkama fólks og þau virðast vera svipuð. Myglusveppur er alvarlegt heilsufarsvandamál og það leggur heilsu fólks í mikla hættu". En eins og kom fram hér að ofan var sagt frá því í morgunútvarpi RÚV. að undirbúningi þingsályktunartillögu um endurskoðun laga sem tekur á myglusvepp í íbúðarhúsum og skipun starfshóps vegna þeirra, en þar er Kristján Möller fyrsti flutningsmaður. En þar sem um er að ræða þingsályktunartillögu sem stjórnarandstæðingur fer fyrir en ekki t.d. frumvarp stjórnarflokkanna, er líklega ekki við því að búast að málið hljóti það brautargengi sem það á fyllilega skilið en við verðum nú samt að vona það besta. En mál sem þessi eru mun fleiri og mér varð hugsað til annarts vágests sem má telja á margan hátt sambærilegan þegar það er skoðað hve miklum og afgerandi skaða hann hefur oft valdið svo og varnar og úrræðaleysi húseigenda þegar kemur að réttarstöðu þeirra sem virðist engin vera. Þarna er ég að tala um Veggjatítluna sem hefur margoft lagt efnahag og líf fólks í rúst. Það er nefnilega alveg jafn skelfilegt og í sjálfu sér enginn grundvallarmunur á að missa aleiguna vegna veggjatítlna og myglusvepps. Götin sem lirfur títlunnar skilja eftir líkjast helst fínum naglaförum. Lirfan lifir á viði og étur sig í gegnum hann, en hún geti verið mörg ár í viðnum. Í gömlum húsum þar sem rakaskemmdir eru, líður veggjatítlum best. Veggjatítlur geta flogið og ekki er hægt að útiloka að kvikindin geti borist milli húsa. Ég veit ekki til þess að hægt sé að tryggja sig gegn tjóni hjá tryggingafélögunum sem veggjatítlan veldur og held að þar á bæ sé minni en enginn vilji til að bæta þar úr. Þeir eigendur húsa sem fá þessa óboðnu gesti inn til sín, hafa því í einhverjum tilfellum á endanum þannig staðið uppi með ónýta eða þá stórskemmda og undantekningalítið verðlausa eign. Veggjatítlur virðast vera vaxandi vandamál í gömlum húsum hérlendis. Þær finnast æ oftar í gömlu borgarhverfunum 101, 105 og 107, einnig hefur þeirra orðið nokkuð vart víða á landsbyggðinni s.s. í Vestmannaeyjum, á Siglufirði og í Hafnarfirði. Lítið eða ekkert regluverk virðist vera til um afgreiðslu eða aðstoð til handa ólánsömum húseigendum vegna slíkra mála. Menn hafa leitað til sveitarfélaga, en þar hefur yfirleitt litla hjálp verið að fá og eitt dæmi veit ég um svolítinn styrk frá Bjargráðasjóði frá árinu 1999. Ljóst er að ekkert minni þörf er að taka á skordýraplágunni en sveppavandamálinu og mér flaug í hug hvort a.m.k. þessi tvö mál ættu ekki ágæta samleið við slíka endurskoðun laganna sem gæti þá vonandi leitt okkur í átt til aukinnar velferðar og samtryggingar fólksins í landinu. Húsið að Hverfisgötu 41 í Hafnarfirði sem títlurnar hámuðu í sig. Sjá athyglisverða grein vegna málsins. http://www.frettatiminn.is/frettir/misstu_allt_og_segjast_svikin/ Fréttatíminn sagði á sínum tíma frá veggjatítlum sem hreiðruðu um sig í öðrum helmingi húss í Hafnarfirði, en þar bjó einstæð móðir og þrír synir hennar. Bærinn greip inn í málið, reif innviðina í ársbyrjun 2009 sem varð til þess að eigandi heila helmingsins sat uppi með það að óeinangraður milliveggur íbúðanna var orðinn að útvegg og híbýlin óíbúðarhæf. Íbúðin hefur nú staðið auð í þrjú ár. Fjölskylda konunnar flosnaði upp þegar húsið var rifið og konan missti húsið á uppboði. Það mun síðan hafa endað á áramótabrennu Hauka Mon, 29 Sep 2014 17:32:14 GMT http://leor.123.is/blog/record/711407/ 956. Í ár eru liðin hundrað ár frá því að Hafliði hinn fyrri kom í bæinn, en frá því segir í blaðinu NORÐURLAND þ. 23. maí 1914. Splunkunýtt glæsifley sem Helgi Hafliðason kaupmaður og útgerðarmaður lét byggja af miklum stórhug og myndarskap. Hafliði hreppstjóri Báturinn bar nafn mektarmannsins Hafliða hreppstjóra föður Helga, en það mun síðutogarinn Hafliði einnig hafa gert sem kom í Siglufjarðar nokkrum áratugum síðar. Því miður fann ég hvergi mynd af hinu glæsilega þilskipi þrátt fyrir talsverða leit, en fróðlegt væri að vita hvort hana er einhvers staðar að finna. Helgi Hafliðason. Þegar Hafliði lést árið 1917 var Helgi kosinn í hreppsnefnd í hans föður síns og má lesa í blaðinu FRAM að hann hafi þar notið verulegs stuðnings siglfirskra kvenna. Í sömu grein er einnig nefnt að mikils megi vænta af slíkum dugnaðarmanni. Verslun Helga Hafliðasonar var í húsi númer 8 við Aðalgötu, en þar brann um 1930. Gert var við húsið og eftir það höfðu þeir Jón skóari og Halldór læknir aðstöðu þar árum saman. Þegar Kiwanismenn keyptu neðri hæðina, rifu þeir innan úr henni og gerðu hana upp, sáust vel merki brunans í timburverkinu. Og fyrir þá sem ekki átta sig á hver maðurinn var, má geta þess að hann var afi Sigurðar Hafliðasonar fyrrverandi útibússtjóra Íslandsbanka. Tue, 23 Sep 2014 14:53:32 GMT http://leor.123.is/blog/record/711054/ 955. Meðan bærinn sefur gerist margt undarlegt sem enginn sér. (Eða nánast enginn). Ég sendi þessa mynd til góðra drengja sem ég þekki á heimaslóðum, en þeir sýndu svo aftur tveim ungum mönnum myndina. Þeir síðarnefndu könnuðust alls ekki við að hafa rekist á þessa náunga á þessum slóðum þrátt fyrir að þeir væru mikið á ferðinni í miðbænum á ýmsum tímum og töldu að þessar "mannaferðir" þyrftu frekari athugunar við. Það fylgdi reyndar sögunni að þeim hafi eiginlega ekkert litist á þessa ferðalanga röltandi um miðja Aðalgötu bæjarins að næturlagi og þrátt fyrir tímasetninguna væri það líka undarlegt hve fáir hefði orðið varir við þá. Allt var þetta mál hið grunsamlegasta að þeirra mati. Thu, 18 Sep 2014 05:04:31 GMT http://leor.123.is/blog/record/710399/ 954. Og þar kom að því að nægilega stór smuga myndaðist í þéttsetna dagskrána hér syðra. Nægilega stór til að hægt væri að skreppa á heimaslóðir og vonandi kemst ég það langt með viðgerð á þaki og innivinnu á Suðurgötu 46 að báðar íbúðirnar í húsinu verði íbúðarhæfar á ný, en húsið skemmdist talsvert í óveðri snemma á síðasta ári. Þetta er þriðja ferðin í ár í þessum sama tilgangi, en íbúð neðri hæðar komst í fínt stand fyrr á árinu. Búið er að taka til tónlistarlegt nesti til ferðarinnar í formi CD diska, s.s. Hendrix, Clapton, Zeppelin, Jethro Tull, Chicago og svo auðvitað Bítlana, en slíkt styttir ferðina til muna eins og all flestir eru eflaust meira en meðvitaðir um. Svo er það stóra spurningin um veðurspána og hvernig hún gengur síðan eftir, en ég þarf nefnilega að vera talsvert uppi á þaki (því það er svo gaman að vera hátt uppi). - eða þannig. Heim á Sigló fram á sunnudag. - Það hljómar dável. Mon, 08 Sep 2014 19:12:40 GMT http://leor.123.is/blog/record/710008/ Kantarellurnar komnar á pönnuna953. Þegar ég fór minn daglega rúnt um miðlana sem ég heimsæki jafnan í netheimum, var auðvitað litið við á siglo.is eins og venjulega og þar inn á smáauglýsingarnar sem einnig er oftast gert jafnvel þó menn séu ekki í neinum stórfelldum innkaupahugleiðingum. Þar voru Kantarellur boðnar til sölu, en hvað er nú það hugsaði ég með mér. Ég varð strax forvitinn, enda er ég það að eðlisfari og gerði það sem lá beint við, þ.e. "gúgglaði mig til vitneskju" um málið. Kantarellur reyndust ekki tengjast kaþólskri trú eða Páfanum á neinn hátt eins og mér hafði fyrst dottið í hug, ekki vera handverkfæri frá liðnum öldum sem nýttist aðallega við smíði súðbyrtra sexæringa eða eitthvað til að halda við kantinn á kössunum í Kassagerðinni meðan þar voru einungis smíðaðir trékassar, heldur SVEPPIR og þeir af einni bestu og ljúffengustu tegund sem um getur. Kantarella eða Cantharellus cibarius heitir Rifsveppur á íslenzku og er ekki mjög algengur hérlendis, en finnst þó á einstaka stað og þá jafnvel í allmiklu magni. Hann er gulur eða rauðgulur á litinn, með rifjum neðan á hattinum og niður á stafinn. Hann vex einkum í skóglendi, en einnig í móum. Hann finnst á fáeinum stöðum á íslandi, m.a. í Fljótunum, á vestfjörðum við utanverðan Eyjafjörð, í utanverðum Axarfirði og í Norðurárdal í Borgarfirði Rifsveppurinn er einn af allra eftirsóttustu matsveppum, enda mjög ljúffengur. Hann tilheyrir flokki vanfönunga, og klæðir kólflagið að utan rifin neðan á hattinum. Ég hvet alla sælkera og áhugafólk um matargerð þar sem sveppir koma við sögu, til að kíkja á Kantarellurnar í smáauglýsingunum á siglo.is. Wed, 03 Sep 2014 10:36:05 GMT http://leor.123.is/blog/record/709480/ 952. Í byrjun júlí sagði RÚV frá því að smásölukeðjan Costco hefði hug á að opna risaverslun af áður óþekktri stærð ásamt bensínstöð á Íslandi og leitaði nú eftir því við ráðuneyti hvort undanþágur fengjust fyrir starfsemina. Costco vill flytja inn og selja ferskt bandarískt kjöt auk lyfja og áfengis. Ljóst er að ef til kæmi, þyrfti að gera hér talsverðar lagabreytingar. Nokkur umræða skapaðist vegna þessara frétta, en virðist nú hafa lognast út af, því nokkuð er síðar eitthvað var ritað eða rætt um þessar hugmyndir í fjölmiðlum. Umræður um innfluttar kjötvörur eru þó síður en svo nýjar af nálinni og hefur sjaldnast skort á rök bæði með og á móti. Vísir sagði frá því þ. 12. júlí að í setningaræðu sinni á miðstjórnarfundi Framsóknarflokksins hefði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson rætt um áhuga bandarísku verslunarkeðjunnar um að opna verslun hér og sagði þá meðal annars. "En 99% af því kjöti sem framleitt er í þessum verksmiðjubúum í Bandaríkjunum er sterakjöt. Sprautað með ýmis konar hormónum, testesteróni og hinu og þessu. Það er mjög óeðlilegt að fóðra þessar skepnur með þessum hætti, þær eru grasbítar. Og afleiðingin er sú að ýmis bakteríumengun, sérstaklega ekólibakteríur, eru í nánast öllum þessum skepnum, langt umfram það sem eðlilegt er. Svo er auðvitað sýklalyfjum dælt út í aumingja skepnurnar, því annars berast alls konar smitsjúkdómar þarna á milli í þessum gríðarstóru verksmiðjubúum," Og viðbrögðin við orðum forsætisráðherra létu auðvitað ekki standa á sér og sýnist sitt hverjum eins og búast mátti við. Mbl. segir í mars 2008 "Ekkert kemur í veg fyrir að kjöt af skepnum sem hafa fengið vaxtarhormón sé flutt til landsins. Engin ákvæði eru í reglum um merkingar og eru dæmi um að hormónasprautað kjöt hafi verið selt hér". Vikublaðið birti grein um málið um málið 1994 og í innganginum að henni var tónninn gefinn "Hvernig litist þér á hormónakjöt í kvöldmatinn? Eða kjöt sem er mengað afskordýraeitri, illgresiseyði og aðskiljanlegum öðrum lyfjum og eiturefnum? Hefurðu ekki lyst? Það er ekki von. Evrópubúar og Bandaríkjamenn eru líka að missa lystina á svona mat og hafa æ meiri áhuga á lífrænt ræktuðu kjöti og öðrum landbúnaðarafurðum sem eru lausar við aukaefni. Það getum við íslendingar boðið og á þessu sviði eigum við mikla möguleika til útflutnings. Að vísu er verðið sem okkur býðst enn ekki nógu hátt til þess að borga kostnað en flestir telja að eftirspurn muni fara vaxandi og verð hækkandi. í þessu eins og öðru þurfum við að sýna þolinmoði, ekki gera okkur of miklar vonir en halda áfram að vinna að markaðs- og sölumálum". Á bloggsíðunni http://www.bullogsteypa.blogspot.com/ mátti lesa þettmálum".a skemmtilega komment. "Grillað hormónakjöt í ameriku, já offer sér fyrir sér ca. hálfsfermetra lærisneið sem grillast á risagrilli úr ryðfríu stáli í risastórum garði fyrir framan eða aftan risastórt hús með kvistum og turnum og við húsið stendur risastór pikkup og risastór van. Í garðinum er risastór sundlaug undir risastórum trjám og við risastóra ryðfría grillið stendur risastór sveittur hormóna-ameríkani í risastórum hnébuxum sem eru ekki með gulrótarsniði né reiðsniði og offer hugsar ósjálfrátt hvort geti verið að risvandamál þjái hann ? því vill offer hvetja bullogsteypu til að passa sig vel þegar hún heimsækir risann í vestri". En í framhaldinu af framanrituðu getum við Íslendingar svo velt því fyrir okkur hvort við viljum verða enn amerískari í útliti en við erum nú þegar. Kannski ekki svo vitlaust að íhuga það vandlega á meðan við við skoðum myndina hér að ofan. Wed, 27 Aug 2014 08:06:17 GMT http://leor.123.is/blog/record/709226/ 951. Litríka húsið á myndinni hér að ofan stendur á mótum Selvogsgötu í Hafnarfirði, en eigandi þess virðist alls ekki geta gert upp við sig hvernig hann vill hafa það á litinn. Hann hefur greinilega gefið sér ágætan tíma til umhugsunar og jafnvel eitthvað umfram það en án þess þó að komast að niðurstöðu, því það hefur ekkert breyst um nokkurra ára skeið. En áður en fjölbreytnin í litavalinu varð sú sem hún er nú orðin, gat ég ekki séð að nokkra ástæðu til málningarframkvæmda, því ekkert var út á ástand hússins að setja og það hafði þá verið málað fyrir ekki svo ýkja mörgum árum síðan. Á þakið að vera blátt eða brúnt, eiga gluggarnir að vera gulir eða hvítir, eiga veggirnir að vera rauðir eða ljósbrúndrappaðir? Á fótstykkið að vera ljósbrúndrappað eins og veggirnir eða gulir? Á grunnurinn að vera blár, grár eða ljósrauðbrúnn? Annað hvort er húseigandinn haldinn valkvíða í lit á áður óþekktu stigi eða villtur í frumskógi litrófsins - og ratar ekki til baka. Sat, 23 Aug 2014 14:06:30 GMT http://leor.123.is/blog/record/708951/ 950. Í dag þ. 19. ágúst eru liðin 75 ár frá stofnun Blindrafélagsins, en af því tilefni verður efnt til mikilar afmælishátíðar á Hilton hótel í kvöld. Þar mun meðal annarra hljómsveitin "The Visionaries" eða "Hugsjónafólkið",koma fram, en hana skipa þau Gísli Helgason, Hlynur Þór Agnarsson, Rósa Ragnarsdóttir og okkar maður Haraldur G. Hjálmarsson eða Halli Gunni. Hljómsveitin sem var stofnuð fyrir tveimur árum, er frábrugðin öðrum sveitum að því leyti að allir meðlimir hennar eru sjónskertir, og í kvöld mun hún leika tónlist eftir sjónskerta og/eða blinda höfunda innlenda sem erlenda. Sjá umfjöllun í Mbl. http://www.mbl.is/frettir/innlent/2014/08/18/sjonskert_tonlistarfolk_heidrad/ "The Visionaries" hafa komið nokkrum sinnum opinberlega fram, m.a. í vinnustofu listamanna á Korpúlfsstöðum sem buðu til Myrkurkvölds og efndu þar til óvenjulegrar myndlistarsýningar sem nefnist "Ljós í myrkri". Þar var aðeins lýst upp með lítilli ljóstýru frá kertum fyrir þá sem ekki treystu sér til að rata í myrkri til að sem minnstur munur yrði á upplifun sjáandi og blindra gesta, en verkin voru öll áþreifanleg og/eða þrívíð. Hljómsveitin tók einnig lagið í morgunútvarpi RÚV fljótlega eftir stofnun hennar í apríl 2012 og hélt um svipað leyti tónleika á Café Rosenberg.- Og svo verð ég endilega að bæta því við að hann Leó Ingi á líka afmæli í dag. Tue, 19 Aug 2014 13:17:54 GMT http://leor.123.is/blog/record/708798/ Nýja Bíó 1930949. Nýja Bíó var tekið formlega í notkun föstudaginn 25. júlí árið 1924 og varð því nýlega 90 ára. Ef það hefði lifað - kynnu einhverjir að segja, en í hugum okkar sem upplifðum alvöru bíómenningu hinna góðu og hæfilega gömlu ára, mun minningin ylja okkur um hjartarætur sem fengum að njóta. Þrjúbíóin á sunnudögum og hasarinn við að ná hurðarhúninum eða að minnsta kosti standa sem næst þeim sem það gerði, var spurning um virðingarstöðu og hvar í goggunarröðinni menn stæðu í tilverunni sem skipti auðvitað hreint ekki svo litlu máli. Úr kvikmyndinni Madsalune. Bæjarbúum var öllum boðið til opnunarinnar á sínum tíma og húsfyllir var við vígsluna eða 355 manns. Þar sungu þeir Þormóður Eyjólfsson og Sóphus A. Blöndal tvísöng við góðar undirtektir, en síðan var kvikmyndin Madsalune sýnd. Sú mynd var dönsk ævintýramynd framleidd árinu áður og var síðan sýnd all nokkrum sinnum við ágæta aðsókn. Næsta mynd sem tekin var til sýninga var svo sænska myndin Berg Ejvind och hans husfru eða Fjalla-Eyvindur sem var byggð á leikriti Jóhanns Sigurjónssonar. Hún hafði verið páskamynd Gamla Bíós í Reykjavík árið 1919 og mun hafa fengið mikið lof kvikmyndahúsgesta. Nýja Bíó á Siglufirði var lengi vel elsta starfandi kvikmyndahús landsins og nokkuð örugglega það fyrsta sem var sérstaklega byggt sem slíkt á landsbyggðinni. Úr leikhúsuppfærslu á Fjalla Eyvindi frá árinu 1911, en ekki fannst neitt myndefni úr kvikmyndinni. Húsið sem stendur við Aðalgötu og er númer 30, byggði Hinrik Thorarensen ásamt Oddi bróður sínum. Sá fyrrnefndi rak það í einhverja áratugi, en síðan tóku synir Hinriks þeir Oddur og Ólafur við rekstrinum og enn síðar Oddur ásamt Guðrúnu konu sinni þegar Óli snéri sér alfarið að verslunarrekstrinum á Tórahorninu. Árið 1982 seldi Oddur Steingrími Kristinssyni og fjölskyldu hans Nýja Bíó, en fyrsta kvikmyndin sem sýnd var af hinum nýju eigendum var Funny people 1. Áratug síðar eða 1992 tók Valbjörn Steingrímsson og fjölskylda hans alfarið við og breyttu þau árherslum og umfangi rekstursins verulega. Auk myndbandaleigu og sjoppureksturs sem áður hafði komið til, fékk staðurinn vínveitingaleyfi og gamla Bíókaffi á efri hæðinni var opnað aftur eftir áratugalangt hlé. Reglulegar kvikmyndasýningar munu síðan hafa lagst af árið 1999. Húsið hefur í áranna rás hýst ýmis konar starfsemi. Þar hefur verið rekið kvikmyndahús, sælgætis og íssala, það notað undir dansleikjahald, skóverslun, fataverslun, lyfsala og meira að segja kjúklingaeldi. Þarna var um tíma til húsa umboð Tóbaksverslunar ríkisins. Þarna hefur einnig verið rekin matsala, haldnar leiksýningar, troðið upp með tónleika, haldnir fundir og eiginlega allar hugsanlegar gerðir, stærðir og útfærslur mannamóta. Árið 1936 kviknaði í húsinu þegar verið var að sýna myndina NERO fyrir fullu húsi og voru þar staddar inni m.a. áhafnir af nokkrum Færeyskum skútum. Kristinn Guðmundsson var sýningarstjóri Þetta kvöld og hjá honum í sýningarklefanum var Ragnar, elsti sonur Thorarensen. Filman sem verið var að sýna slitnaði fyrir ofan ramma og svo illa vildi til að filmuræman rúllaði inn í kolbogahúsið (ljósgafann). Þá voru filmurnar úr efni sem kallað var nitrit, sama efni og var notað í riffilskot í stríðinu. Ekki var að sökum að spyrja, það kviknaði í og fyrr en varði varð úr mikið eldhaf. Kristinn byrjaði á því að koma Ragnari út, fór síðan og slökkti á vélinni og ætlaði að freista þess að koma logandi filmunni út. Hann greip um spóluna, bar hana út að glugga en um leið og aukið súrefni umlukti spóluna varð allt alelda. Kristinn brenndist illa bæði á höndum og andliti. Það er að segja af áhorfendum að það gleymdist að kveikja ljósin í salnum en áhorfendur komust ekki hjá því að sjá hvað var að gerast, fyrst þegar slitnaði og síðan af eldbjarmanum og allir þutu hver um annan til dyra. Engin alvarleg meiðsl urðu á fólki ef undan er skilinn sýningarstjórinn. En síðar var sagt frá því að tréklossar sem færeyingarnir áttu hefðu verið á floti um allan salinn, en þeir höfðu flestir skilið þá við sig í látunum við að komast út og sagnir herma að það hafi verið spaugilegt að fylgjast með daginn eftir, er þeir reyndu að þekkja og endurheimta skótau sitt en sumir munu hafi krafið bíóið um nýja skó. Athyglisvert er um þennan atburð að segja að það er enn til filmubúturinn sem varð eftir í myndrammanum (ein heil mynd), rammi lítilsháttar sviðinn og á svörtum fleti standa þessi orð: "Dod over Nero, Dod over Brændstifteren". En einmitt á þessari stundu í bíómyndinni sjálfri stóð yfir bruni Rómarborgar á dögum Neros. Um 1950 leigði Fúsi frá Bræðrá (Bræðrá er í Fljótunum) húsnæðið þar sem seinna var Bíóbarinn og opnaði þar verslun sem endaði með því þar kviknaði aftur í. Það lagði mikinn reyk um húsið og Oddur hafði áhyggjur af kvikmyndafilmum sem voru í filmugeymslunni við sýningarklefann. Áhyggjur Odds voru ekki aðeins til komnar vegna mögulegrar sprengihættu sem þeim fylgdi, heldur ekkert síður vegna þess að kvikmyndirnar voru fimm, en aðeins þrjár þeirra voru tryggðar. Hann fékk Steingrím Kristins (Baddý í bíóinu) til að lóðsa mannskap upp og koma filmunum út. Á þessum tíma var gengið upp í sýningarklefann að norðanverðu úr sundinu milli sýningarsalarins og Valashgerðarinnar hjá Schiöth. Menn úr Slökkviliðinu bundu hann og Helga Sveins saman með stuttri taug og settu súrefnisgrímur á þá áður en þeir lögðu af stað inn í reykjarkófið. Þegar þeir voru komnir ofarlega í stigann kippti Helgi í spottann og vildi snúa við, en Steingrímur streittist á móti og hélt sínu striki. Aftur vildi Helgi snúa við en Steingrímur spyrnti þá við fótum og hálfdró hann á eftir sér. Þegar upp var komið steinleið yfir Helga en Steingrímur kom filmunum út um gluggann Aðalgötumegin. Við nánari athugun kom í ljós að ástæðan fyrir því að Helgi vildi snúa við var síður en svo einhver gunguskapur, heldur hafði gleymst að opna fyrir súrefnið á grímunni hans. Greiðlega gekk að slökkva eldinn sem reyndist ekki mikill, en reykurinn sem kom frá honum var hins vegar alveg gríðarlegur. Meðan Oddur og Guðrúnu ráku bíóið kom það stöku sinnum fyrir að engin mynd var í húsi sem var ekki of mikið bönnuð til að verða sýnd á barnasýningu. Þá var auglýst nokkuð sem bar yfirskriftina "Smámyndir og þættir" og var blanda af bútum úr kúrekamyndum, teiknimyndum, gömlum grínsketsum og fleiru þar sem flestir fengu eitthvað við sitt hæfi. Ísinn var svo landsfrægur og jafnvel rúmlega það vegna góða bragðsins. Uppskriftin var mikið leyndarmál sem var geymd í Færeyjum, að sögn Odds. Bragðið breyttist verulega þegar Steingrímur og fjölskylda tók við rekstrinum og sumir sögðu til hins verra, en skýringin mun hafa verið sú að ísvélin var þrifin sem aldrei fyrr. Ég man eftir atviki fyrir framan útstillingargluggann á Bíóinu sem var alls ekkert fyndið þá, en virkar einhvern vegin allt öðruvísi í dag. Ég var varla meira en 9-10 ára gamall polli, á röltinu þarna um gangstéttina. Oddur var að hengja upp auglýsingu um mynd kvöldsins út í glugga og tvær gelgjur þess tíma fylgdust spenntar með. "Gvööööð! Það er danskur texti" andvarpaði önnur. "Og myndin er í lit" skríkti hin. Svo flissuðu þær báðar og ég skynjaði vel þótt ungur væri, að þær ætluðu alveg örugglega að kíkja á myndina fyrst hún var bæði með dönskum texta og í lit. - Og kannski líka aðeins á strákana svona rétt í leiðinni. Samkvæmt mínum útreikningum ættu þær að vera komnar fast að sjötugu í dag blessaðar stúlkurnar. Tómas Óskarsson og Ásta Oddsdóttir ráku húsið um skeið og létu gera á því gríðarlega miklar endurbætur og breytingar. Næstu rekstraraðilar voru Brynjar Sigurðsson og Guðrún Jónsdóttir, þar á eftir Hulda Alfreðs og Didda Ragnars, síðan tóku við Friðfinnur Hauksson, Sigurbjörg Elíasdóttir, Ægir Bergsson og Hallfríður Hallsdóttir, en Haraldur Björnsson og Ólafía Ingibjörg Sigríður Guðmundsdóttir (Lóa) eiga það og reka í dag undir nafninu ALLINN sem margir sem komnir eru til vits og ára geta illa sætt sig við. Að lokum verð ég að láta þess getið að ég starfaði þarna sem dyravörður upp úr 1980, en á móti tók Oddur að sér að sjá um bókhald myndbandaleigunnar sem ég rak á sama tíma næsta húsi. Og til gamans má það einnig fylgja með að fyrsta skíðakappmót á Íslandi fór fram á Siglufirði þetta sama ár, fyrsti sótarinn var skipaður skv. nýlegri reglugerð um hreinsun reykháfa, byrjað var að loka Álalæknum sem varð í framhaldinu fyrsta skólpræsið í bænum, Karlakórinn Vísir var stofnaður og eflaust bar margt fleira til tíðinda, en látum þetta nægja að sinni. Heimildir: Steingrímur Kristinsson, Þ. Ragnar Jónasson (Siglfirskur annáll), Gunnar Trausti Guðbjörnsson, Jóna Möller, Siglfirðingur, Morgunblaðið og ég sjálfur. Sat, 16 Aug 2014 22:35:40 GMT http://leor.123.is/blog/record/708365/ 948. Nokkrir aulabrandarar ættaðir af síðu "Blomma" skömmu áður en hann nennti ekki lengur að safna saman því sem var fyndið og skemmtilegt að hans mati og margra annarra. En Blommi sem ég veit reyndar ekki hver er (eða var), átti sinn link og sínar dyr hérna hægra megin á síðunni sem opnuðust inn á svæði hans sem var fullt af afþreyingargríni af einfaldri og aðgengilegri gerð sem stundum hentar best. Einhverjir munu þó eflaust hafa orðið til þess að gagnrýna neðanbeltishúmorinn og andfemínismann sem þar mátti finna ef djúpt var skyggnst og kannski hefur hann bara verið beittur þrýstingi sem hann hefur ekki staðist til lengdar. Ég veit ekki. Ég hef ekki spurt hann.. VOND LYKT. Eldri hjón voru á ferðalagi á húsbíl í Bandaríkjunum. Allt í einu skýst eitthvað út á veginn og lendir undir bílnum. Þau stoppa og athuga málið og sjá að það liggur skunkur á veginum. Virðist hann vera með lífsmarki svo þau ákveða að taka hann með og fara með hann til næsta dýralæknis. Þau taka skúnkinn og leggja á gólfið í bílnum og keyra af stað. "Skúnkurinn skelfur", segir konan, "ætli honum sé ekki bara kalt". "Settu hann þá á milli fótanna á þér", segir maðurinn. "En lyktin?", segir konan. "Já, haltu bara fyrir nefið á honum." BÍLVELTA. Hjón sem voru á leið austur fyrir fjall í síðustu viku lentu í því á miðri Hellisheiði að bíllinn valt og maðurinn lenti undir bílnum, töluvert slasaður. Bílinn hafði lent við álfahól og út úr hólnum kom álfur. Eitthvað hefur álfurinn vorkennt karlinum svo hann gaf honum tvær óskir. Æ, ég vildi nú komast undan bílnum heill heilsu, stundi karlinn. Ekkert mál, sagði álfurinn og undan komst karlinn heill heilsu. Hver er hin óskin? spurði álfurinn. Ja, mikið vildi ég geta pissað dýrindis kampavíni í hvert skipti sem ég þarf að pissa, sagði karlinn. Ekkert mál, sagði álfurinn og hvarf á braut. Hjónin komust með hjálp aftur í bæinn og þegar karlinn fór næst á klósettið heima hjá sér, þá mundi hann eftir síðari óskinni svo hann hrópaði "Heyrðu kona komdu með glas. Síðan pissaði karlinn í glasið og fékk sér sopa. Jú, dýrindis kampavín var í glasinu. Konan bað nú um að fá að smakka og rétti karlinn henni glasið. Hún fékk sé svolítin sopa, en síðan kláraði hún úr glasinu í einum teyg. Karlinn pissaði þá aftur, hélt síðan áfram að sötra þessar eðalveigar og var duglegur að bæta í glasið. Nú vildi frúin fá meira kampavín úr glasinu en karlinn leit á hana yfir glasbarminn og sagði: Nei heyrðu nú kelli mín,ef þig langar í meira þá drekkur þú sko af stút !!!!!! REGLUR UM SVEFNHERBERGISGOLF. 1. Hver leikmaður skal vera útbúinn eigin tækjum fyrir leiki, venjulega einni kylfu og tveimur kúlum. 2. Aðeins má leika á vellinum með samþykki eiganda holu. 3. Ólíkt utanhúsgolfi er takmarkið að setja kylfuna í holuna en halda kúlunum utan hennar. 4. Til þess að fá sem mest út úr leiknum verður kylfan að hafa sterkt skefti 5. Vallareigandi hefur heimild til þess að kanna þykkt skeftis áður en leikur hefst. 6. Eigandi vallar getur takmarkað lengd kylfu til þess að holan skemmist ekki. 7. Takmarkið er að ná eins mörgum baksveiflum og þurfa þykir eða allt þar til eigandi vallar er ánægður og telur leik lokið. Takist þetta ekki getur það haft þær afleiðingar að ekki verði aftur veitt heimild til þess að leika á vellinum. 8. Það þykir óíþróttamannslegt að hefja leikinn strax og komið er að velli. Reyndir leikmenn byrja á að dást að vellinum og veitir gryfjum sérstaka athygli. 9. Leikmenn eru varaðir við því að minnast á aðra velli sem þeir hafa spilað á á meðan á leik stendur. Æstir vallareigendur hafa eyðilagt útbúnað leikmanna af þeim sökum. 10. Til öryggis eru leikmenn hvattir til þess að hafa með sér regnfatnað. 11. Leikmenn skulu skipuleggja leikinn vel, sérstaklega ef leikið er á nýjum velli í fyrsta skipti. Fyrrverandi leikmenn hafa orðið ásáttir, komist þeir að því að einhver annar er að spila á velli sem þeir töldu í einkaeign. 12. Leikmenn skulu ekki gera ráð fyrir að alltaf sé hægt að leika á vellinum. Leiðir það til þess að vandræðaástand skapast ef t.d. tímabundnar viðgerðir fara fram á honum. Ráðlagt er að spila með öðrum aðferðum en venjulega á slíkum stundum 13. Leikmönnum er uppálagt að fá leyfi hjá vallareiganda ætli þeir að spila í bakgarði hans. 14. Mælt er með hægum leik en leikmenn skulu alltaf vera viðbúnir því að setja á fulla ferð a.m.k. tímabundið að ósk vallareiganda 15. Sigurvegari er sá sem spilar sömu holuna oftast í sama leiknum. Sun, 10 Aug 2014 23:50:43 GMT http://leor.123.is/blog/record/708239/ Íslenska útvarpsfélagið sem rak Bylgjuna hóf starfsemi sína á efri hæðinni í þessu húsi þar sem Osta og smörsalan hafði eitt sinn aðsetur. Á neðri hæðinni var verslun ÁTVR og tískufataverslunin Herraríkið. Síðar myndbandaleigan Ríkið ásamt málningarverslun frá Hörpu. Ég man að eitt sinn hringdi ég í beina útsendingu Bylgjunnar og rukkaði þáttagerðarmann (konu) um ógreiddar videóspólur sem fengust greiddar mjög fljótt og vel. 947. Síðbúnum endalokum á umfjölluninni sem Bylgjan boðaði um útihátíðir verslunnarmannahelgarinnar lýkur hér með af minni hálfu og með all nokkuð færri orðum en ég hugði í fyrstu að myndi verða. Það að dagskrárgerðarmenn Bylgjunnar yrðu á ferð og flugi alla Verslunarmannahelgina og tækju stöðuna á flestum útihátíðunum reyndist bara prump og plat þriðja daginn í röð. Strax í hádegisfréttunum var gefinn sá tónn sem entist allan daginn, því lítið var fjallað um hvað hafði gerst annars staðar en á Þjóðhátíð í Eyjum. Jú annars, lítillega var minnst á Mýrarboltann á Ísafirði, við skulum alls ekki gleyma honum. En tjöld fuku í Eyjum þegar líða tók á nótt og upp komu ein 50 fíkniefnamál. Síðan var spáð í umferðarþungann frá Landeyjahöfn, bílastæðin eða öllu heldur bílastæðaleysið við höfnina og talað við lögguna á Selfossi plús nokkur orð svona almennt um umferðina. Málið í hnotskurn. - Það sem á eftir kom og allt til enda dags var á sömu eða svipuðum nótum. En það er ekkert nýtt að Bylgjan fari sínar eigin leiðir og sunar jafnvel nokkuð sérstakar þegar kemur að tónlistarstefnu, fréttaflutningi og umfjöllun ýmis konar. Sumt er gott en annað síðra eins og gengur. Það geta til dæmis varla talist meðmæli með útvarpsstöð sem hefur þá stefnu að spila ekki Bítlana vegna þess að þeir væru orðnir "svolítið gamaldags", en þannig var það um árabil. Eitt sinn fór þekktur stórpoppari í viðtal á Bylgjuna og tilefnið var að hann ásamt fleirum stóð að útgáfu gospeldisks. Svo óheppilega vildi til að einn af starfsmönnum sömu útvarpsstöðvar stóð einnig að útgáfu svipaðs efnis um líkt leyti. En okkar maður fór í viðtalið eins og fyrr segir sem gekk með miklum ágætum, enda maðurinn vel máli farinn og hafði heilmikið að segja. En í lokin þótti auðvitað tilhlýðilegt að spila eins og eitt lag af umræddum diski, en þá brá svo við að hann reyndist með öllu ófinnanlegur. Var gerð talsverð leit, en án nokkurs árangurs. Það var engu líkara en þau eintök sem höfðu verið send inn á tónlistardeildina hefður hreinlega gufað upp, - eða kannski verið látin hverfa. Þegar ég gaf út fyrri diskinn af "Svona var á Sigló" árið 1999, kom upp mjög svipuð staða. Lengi vel var ekki eitt einasta lag spilað á Bylgjunni þrátt fyrir að ég hefði sent þangað 10 eintök. En eitt kvöldið þegar ég var að afgreiða á Laugarásvideó birtist þar maður í lopapeysu og Álafossúlpu sem spurði um mig. Sá sagðist heita Sigurður Pétur og kvaðst starfa á Bylgjunni. Hann vildi vita af hverju diskurinn með lögunum sem svo mikið væri beðið um í óskalagaþættinum sínum hefði ekki borist útvarpsstöðinni. Sami Sigurður Pétur varð síðar einn helsti aðstoðarmaður Sophiu Hansen í forræðisdeilu hennar við fyrrum eiginmann sinn Halim Al og umsjónarmaður söfnunarinnar "Börnin heim", var með gríðarlega vinsælan þátt á laugardagskvöldum upp úr 1990 þar sem aðeins var spiluð tónlist með íslenskum textum. Þetta var á sínum tíma algjört stílbrot á tónlistarstefnu Bylgjunnar, en það svínvirkaði. Sigurður Pétur fékk að sjálfsögðu ellefta eintakið sem segja má að gengið hafi þar með óbeint til Bylgjunnar og ég spurði hann hvernig hin tíu hefður getað horfið á svo dularfullan hátt, en lítið var um svör þó mig gruni að viðmælandi minn hafi engu að síður kunnað þau. Á þessum tíma voru Bylgjan, Stöð 2 og Skífan eitt og hið sama fyrirtæki. - Skífan seldi geisladiska. En nú er komið nóg af neikveiðum "bylgjum" í bili og tímabært að hugsa fram á við.Tölum um eitthvað annað og skemmtilegra næst. Sat, 09 Aug 2014 01:27:44 GMT http://leor.123.is/blog/record/707924/ 946. Í beinu framhaldi af gærdeginum (sem hefur þegar þetta er skrifað umbreyst í fyrradag) og því sem bar fyrir eyru á Bylgjunni, stillti ég á sömu útvarpsstöð eftir hádegið á nýliðnum degi. Ég vildi ekki trúa því að sagan endurtæki sig annan daginn í röð, en vonbrigðin urðu mikil. Í stuttu máli var sá hluti dagskrárinnar þar sem útihátíðar komu beint eða óbeint við sögu og sneytt hjá allri síbylju eitthvað á þessa leið: Vatýr Björn, Bjarni Ara og Jói í "Verslunarmannahelgarútvarpi" Bylgjunnar. Byrjunin lofaði góðu þegar þeir áttu ágætt spjall við forsvarsmann Kotmóts Hvítasunnumanna, en strax eftir það var farið að auglýsa brekkusönginn í Eyjum. Þá var talað við Ásgeir Pál Bylgjupartýsmann sem var á leið til Eyja. Hann lýsti því hvernig fólksflutningaferjan Víkingur skoppaði eins og korktappi á sjónum í Landeyjarhöfn og hann taldi sig jafnvel sjá spýjur farþeganna gusast út yfir borðstokkinn. Valtýr Björn tók undir og taldi þá vera í "Æluvinafélaginu". Svo var hlegið. Síðan var slegið á þráð vestur á Ísafjörð til aðstandenda Mýrarboltans, en síðan kom auglýsing um að brekkusöngurinn yrði í beinni á Bylgjunni. Þá var spjallað við Árna Johnsen um Þjóðhátíðina og eftir það fluttu Fjallabræður ásamt Sverri Bergmann þjóðhátíðalagið frá 2012, "Þar sem hjartað slær". Reyndar ferlega flott lag, flottur flutningur og alltaf gaman að heyra það. Næsta viðtal var við Ingó og væntanlega stjórn hans á Brekkusöngnum um kvöldið. Eftir það kom auglýsing um væntanlegan brekkusöng. Talsverð umfjöllun var um Þjóðhátíð í fréttum kl. 17 en eftir þær tók Hlynur Hallgríms við. Hann spilaði annað þjóðhátíðalag og Brekkusöngurinn var auglýstur tvisvar, bæði með hefðbundnum og óhefðbundnum "auglýsinga"-hætti ef svo mætti segja. Svo kom lag með Skítamóral og þess getið að þeir drengir hefðu nú verið að spila í Eyjum í gærkvöldi. Þvi næst var "Eyjan græna" þjóðhátíðalagi Bubba Mortens frá 2009 demt yfir saklausa hlustendur. Sumir hafa þá líklega kveinkað sér og nuddað sár eyrun, - ég var einn þeirra. Þá var fjallað um mjög bættar forvarnir af ýmsu tagi í Eyjum, s.s. hópinn sem stóð að "Bleika fílnum" og fjölgun myndavéla í dalnum. (Hið besta mál). Svo flutti Jón Jónsson Þjóðhátíðalag 2014 sem var síðasta lag fyrir kvöldfréttir. Í fréttum stöðvar 2 var sýnt frá Þjóðhátíð í Eyjum, Ein með öllu á Akureyri og Mýrarboltanum á Ísafirði, en þó lang, lang, lang mest frá Eyjum. Eftir fréttir var svo Ásgeir Páll mættur á Partývaktina í beinni útsendingu úr Herjólfsdal. Reyndar var hin klassíska Bylgjusíbylja ríkjandi, en þáttastjórnandinn kom inn annað slagið alveg ofurhress og talaði þá fjálglega um að umrædd Partývakt væri stærsta og skemmtilegasta partý á Íslandi og hver vill ekki vera með??? Hann heimsótti Elliða bæjarstjóra sem stóð sig ágætlega í spjallinu, skreið undir sæng til Stebba Hilmars sem átti líka skemmtileg tilsvör og lagði heilmikið púður í að byggja upp sem mesta eftirvæntingu fyrir Brekkusönginn sem hófst svo kl. 23. Á heimasíðu Bylgjunnar er hann auglýstur með eftirfarandi hætti: "Ein stærsti viðburður í íslensku útvarpi verður svo klukkan 23:00 á sunnudagskvöld þegar Bylgjan færir þér Brekkusönginn úr Herjólfsdal í beinni útsendingu. Það er alveg sama hvar í heiminum þú ert. Þú getur hlustað á Brekkusönginn í beinni á Bylgjunni í gegnum útvarpið, í gegnum netið, í sjónvarpinu og í Bylgju- Appinu". Mér fannst ekki sérlega mikið til um útkomuna og hreinlega nennti ekki að hlusta lengur og stillti yfir á aðra útvarpsstöð. Á heimasíðu Bylgjunnar má einnig lesa: "Dagskrárgerðarmenn Bylgjunnar verða á ferð og flugi alla Verslunarmannahelgina og taka stöðuna á flestum þeim útihátíðum sem haldnar verða um helgina". Bölvaðir lygalaupar, þeir fóru á einn stað og hringdu á þrjá. Kannski hafa þeir ekki átt meiri inneign...! En á morgun verður kominn nýr dagur og ég ætla að fylgjast með þeim Bylgjukumpánum, en þó ekki nema með öðru því að við norðanmenn eigum greinilega fáa vini í höfuðstöðvum 365 í Skaptahlíðinni. Ég hvet alla Siglfirðinga til að segja upp áskrift að Stöð 2 og verða sér úti um NETFLIX. Mon, 04 Aug 2014 01:42:33 GMT http://leor.123.is/blog/record/707886/ Jói og Valtýr945. Meðan ég kíkti á frásögn DV um glæpamennina sem halda Ólafsfirði í heljargreipum sínum, (slóðin er: http://www.dv.is/frettir/2014/8/1/olafsfjordur-i-heljargreipum-glaepamanna/ ) kveikti ég á útvarpinu og hlustaði svona með öðru eins og maður gerir stundum. Það var stillt á Bylgjuna að þessu sinni og þar hljómaði þáttur sem nefndur er Verslunarmannahelgarútvarp með þeim Valtý Birni og Jóa. En sá þáttur reyndist heldur betur einsleitur og það er ekki laust við að stoltinu vegna upprunans og rótanna hafi verið svolítið misboðið. Fyrst eftir að ég kveikti var rætt um Þjóðhátíð í Eyjum, síðan hringt á Ísafjörð og rætt stuttlega við aðstandendur Mýrarboltans, síðan var gamalt Eyjalag leikið, eftir það var rætt við Elliða Vignisson bæjarstjóra í Eyjum. Svo komu Bylgjufréttir kl. 16 þar sem m.a. var ítarlega fjallað um aðsókn á Þjóðhátíð í Eyjum, Eina með öllu og Ungmennafélagsmótið á Sauðárkróki en engar aðrar. Síðan hélt umfjöllunin um Þjóðhátíð í Eyjum áfram um stund og óspart var minnt á að Brekkusöngnum yrði útvarpað beint kl. 23 annað kvöld. Að lokum þökkuðu þeir kumpánar fyrir sig en vildu að lokum senda góðar kveðjur til Eyja Sigurður Hlöðversson Kl. 17 mætti svo Siggi Hlö til leiks hæfilega sjálfumglaður að venju og spilaði sérstakt Eyjabylgjumix, en tók þó fram sem rétt er að það væri talsvert á skjön við tónlistarstefnu þáttarins. Hann var hins vegar duglegur að plögga ballinu á Spot þar sem hann og Greifarnir ætluðu að trylla lýðinn og líklega að fá "stelpurnar" til að ÖSKRA af hrifningu. Ekki man ég hvort þær sem sögðu að Siggi væri æðislegur fengu óskalögin sín leikin frekar en aðrir, eða kannski frekar aðrar, en þannig finnst mér alla vega að hlutirnirnir gangi fyrir sig. - Bara svona tilfinning. Í fréttum stöðvar 2 var boðið upp á beina útsendingu frá Eyjum og meira að segja í Íþróttafréttunum var sérstaklega fjallað um Jón Jónsson og Þjóðhátíðarlagið hans í ár. Ásgeir Páll Eftir fréttir tók við dagskrárliðurinn Partývaktin sem Ásgeir Páll sá um. Hann var auðvitað ofurhress að venju því þannig eiga menn að vera í hans starfi og öðru vísi halda menn ekki djobbinu. Áfram hélt umfjöllunin um Þjóðhátíð í Eyjum, hann spilaði mikið af ágætri "með sítt að aftan" tónlist í bland við nokkur misgömul þjóðhátíðarlög og hafði nokkrum sinnum samband út í Eyjar. Jú það var beðið um meira af íslensku efni og Ásgeir spilaði nokkur íslensk lög með flytjendum sem Bylgjan hefur velþóknun á án þess þó að ástæðan sé öllum fyllilega ljós í öllum tilfellum. Svo voru það auglýsingarnar. "Það er alveg sama hvar í heiminum þú ert. Þú getur hlustað á Brekkusönginn í beinni á Bylgjunni í gegnum útvarpið, í gegnum netið, í sjónvarpinu og í Bylgju- Appinu". Og. - "Dagskrárgerðarmenn Bylgjunnar verða á ferð og flugi alla Verslunarmannahelgina og taka stöðuna á flestum þeim útihátíðum sem haldnar verða um helgina". Þá hló ég bæði hátt og snjallt. Það er ekki laust við að maður velti fyrir sér hvað veldur þessum ósköpum. Ég hélt að Bylgjan væri ekki landshlutaútvarp. Ég hélt líka að það væru fleira að gerast á landinu þessa helgina en Þjóðhátið í Eyjum að henni ólastaðri. Hvað er þetta þá? Klíkuskapur, starfsmenn ættaðir frá Eyjum að misnota aðstöðu sína eða umfjöllun gegn greiðslu eða greiða? Ég giska á þetta síðasta og get vel ímyndað mér að það sé bara nokkuð gott gisk. Sé farið inn á visir.is sem er sama kompaníið, má finna þar sex fréttir sem tengjast mannamótum um helgina, þar af er helmingurinn tengdur Eyjum. Það rifjaðist upp að í fréttatímanum í hádeginu sl. fimmtudag einmitt á Bylgjunni, voru taldar upp "helstu hátíðirnar" á landinu sem voru að mati viðkomandi: Mýrarbolti á Ísafirði, Ungmennafélagsmótið á Sauðárkróki, Ein með öllu á Akureyri sem fyrirfram var talið að yrði sú stæsta í ár og gætti þá undrunarhreims hjá fréttamanni, Neistaflug á Neskaupsstað, Þjóðhátíð í Eyjum, Kotmót Hvítasunnumanna, Edrúhátíð SÁÁ og Innipúkinn. Ekki var minnst á neitt annað. Það rifjaðist líka upp að þeir Valtýr og Jói heimsóttu Siglufjörð á Síldardögum sem gladdi mitt Siglfirska hjartra alveg heilan helling, en eftir á að hyggja læðist sá grunur að manni að þarna hafi þeir aðeins verið að fylla upp í dagskrána, prófa útsendingargræjurnar eða búa til efni til að benda á að þeir hafi jú komið víðar við en raun ber vitni, - og nóta bene; Þjóðhátíðin var heldur ekki byrjuð þá. Það er því dagljóst að Bylgjan er ekki útvarp allra landsmanna og það verður fróðlegt að fylgjast með framhaldinu á morgun og hinn. Að endingu og af gefnu tilefni vil ég benda á nauðsyn þess að Rás 2 verði EKKI seld og/eða einkavædd. - ALDREI. Sun, 03 Aug 2014 01:43:27 GMT http://leor.123.is/blog/record/707636/ 944. Ég rakst á þessa auglýsingu þegar ég brá á svolítið á netflakk sem er ekki svo ýkja óalgengt. Hún birtist í Siglfirðingi síðla sumars árið 1936 og það er ekki alveg laust við að ég hafa velt aðkomu Andrésar Hafliðasonar að málinu eitthvað fyrir mér, en eflaust kann hann Jón Andjes þó öll svör við því. Skoger er búinn að vera huti af hinu Siglfirska landslagi svo lengi sem flestir sveitungar muna aftur í tímann. Þó hitti ég burtfluttan mann fyrir nokkru sem sagði mér frá minningum sínum um það þegar atburðurinn átti sér stað í frumbernskunni og logandi flakið rak fyrst út, en síðan inn fjörðinn aftur þar til það strandaði þar sem það situr enn sem fastast. Reyndar er það svo að ég vildi ógjarnan sjá þetta spor sögunnar hverfa að fullu þó það hljóti samt að gerast í fyllingu tímans. Skoger nýbyggt við bryggju skipasmíðastöðvarinnar í Svelvik í Noregi, árið 1921. "Samkvæmt upplýsingum frá norska sjóminjasafninu var Skoger tréskip, byggt árið 1921 í Svelvik í Noregi. Það var 48 metra langt, 10 metra breitt og það risti 4,5 metra. Vélin var 320 hestöfl. Fyrst var skipið gert út frá Drammen en síðan Brevik og loks Porsgrunn. Þessir bæir eru mjög sunnarlega í Noregi og alls ekki langt frá Osló. Í maímánuði 1934 skemmdist skipið þegar eldur kom upp í því þar sem það var til viðgerðar í Porsgrunn. Skipið var þó gert upp og tekið fljótlega aftur í notkun. Í skýrslum um norska skipsskaða segir að upptök eldsins 1936 hafi verið neisti frá gufukatli sem hafi komist í gas. Sama heimild segir að skipstjórinn hafi fengið áminningu og sekt (40 norskar krónur) fyrir að hafa björgunarbúnað ekki í lagi". Um þetta ritar Jónas Ragnarsson grein sem birtist á síðunni siglfirdingur.is og heitir "Skoger á Skútufjöru. Og Jónas skrifar áfram. "Árið 1936 var gott síldarár. Um miðjan ágúst hafði "aldrei áður verið veidd líkt því eins mikil síld til bræðslu," að sögn Morgunblaðsins. Fimmtudaginn 20. ágúst var líflegt um að litast á Siglufirði. Mörg íslensk síldveiðiskip lágu við bryggju og á annað hundrað erlend skip voru úti á firðinum. Erlendi veiðiflotinn hafði víst aldrei verið jafn stór. Skipin voru flest í höfn vegna norðaustan hvassviðris úti fyrir Norðurlandi, en það hafði staðið í nokkra daga. Laust eftir klukkan átta að kvöldi þessa dags kom skyndilega upp eldur í einu norsku skipanna úti á höfninni. Það hét Skoger og var um 580 brúttótonn að stærð. Skipið hafði komið til Siglufjarðar tveimur dögum áður. Í því voru um 2000 tunnur af síld sem söltuð hafði verið um borð, 500 tómar síldartunnur og 500 tunnur af salti. Í olíugeymum skipsins voru 8 tonn af olíu (sumar heimildir nefna 30 rúmlestir) og auk þess voru í skipinu átta föt af smurolíu". Slóðin að greininni er: http://www.siglfirdingur.is/v.asp?page=251&Article_ID=92 Þær eru ófáar myndirnar sem teknar hafa verið af bænum þar sem Skoger er ýmist í forgrunni eða gæðir myndflötinn lífi og eykur fjölbreytileika hans. Snemma um vorið 1965 meðan ég var ennþá níu ára fór ég með móður minni og stjúpa, afa og ömmu í bíltúr yfir á Ás. Þá var þessi mynd tekin, en hún sýnir þáverandi ástand á Skoger og auk þess Lukku, hina mjög svo sérstöku trillu hans Magga á Ásnum. Einnig sést ágætlega í búnaðinn sem hann notaði til að draga hana upp í fjöruna þó það sé nú annað mál. Þessi mynd er tekin tveimur árum síðar þegar ég var á ellefta ári og farinn að gera út á kajak að hætti Brekku og Suðurfrágutta. Ég man að ég réri yfir Leirurnar, hafði með mér myndavélina sem ég hafði þá nýlega eignast og smellti nokkrum nærmyndum að flakinu, en í þá daga var mun meira dýpi milli þess og lands. Og þá alveg eins og nú var Skoger gamli tilvalinn "átylla" fyrir sjófuglana. Wed, 30 Jul 2014 06:54:01 GMT http://leor.123.is/blog/record/706220/ Led Zeppelin um 1970943. Síðast liðið mánudagskvöld dólaði ég í rólegheitunum eftir Dalveginum, áleiðis að Smáralindinni og stefndi þaðan upp í Lindir. Allt með eins venjubundnum hætti og hugsast gat, eltandi GPS-ið eins og hlýðinn rakki. Það voru mjög fáir á ferli og óvenju mikið næði um borð. Ég var saddur og sæll, enda nýkominn úr matarhléinu sem við fáum á u.þ.b. miðri strætóvaktinni. Ég hækkaði aðfeins í útvarpinu, en nei, þetta gengur ekki, ég vil ekki hlusta á rapp. Ég ýtti á takkann þar sem ég vissi að rás 2 var prógrammeruð og þar kvað við heldur betur annan tón og hann all góðan. Þátturinn "Albúmið" var að fara í loftið, en í honum taka þeir félagarnir Jón Ólafsson (Bítlavinafélagsmaður) og Kristján Freyr Halldórsson (fyrrum trommari í hljómsveitinni Reykjavík) fyrir plötur sem hafa haft afgerandi áhrif á rokksöguna. Að þessu sinni var Led Zepprelin viðfangsefnið, og þá aðallega fjórða plata þeirrar sveitar, en á henni er m.a. ein mest spilaða rokkballaða allra tíma, Stairway to heaven. Fyrstu kynnin af þessari mögnuðu hljómsveit rifjuðust upp fyrir mér og ég gat ekki annað en glott svolítið út í annað við þá upprifjun, en það var árið 1969 á Gaggóárunum þegar unglingahljómsveitin Hendrix var og hét. Annar gítarleikarinn í bandinu Þórhallur Ben, hafði orðið fyrir tónlistarlegri vitrun og í beinu framhaldi af því skipti hann gamla tónlistarsmekknum út fyrir annan nýjan sem var að hans mati mun betri og þroskaðri. Hann bauð til sölu gegn vægu verði allar gömlu "kúlutyggjópoppplöturnar" sínar og hóf markvisst að kaupa þróaðra rokk fyrir lengra komna og í framhaldinu hlustuðum við strákarnir á Cream, Woodstock og fleira gæðaefni eftir skóla heima hjá Þórhalli. En það fékkst ekki mikið af svona efni í Föndurbúðinni hjá honum Júlla Júll blessuðum svo að það þurfti oftast að fá það sent í póstkröfu að sunnan. Í eitt skiptið þegar búið var að aura saman fyrir einum góðum vinylgrip til viðbótar þeim sem fyrir voru, var hringt í Hljóðfæraverslun Sigríðar Helgadóttur og spurt um afurð meistara Jimi Hendix og sveitar hans Experience. Ég man að það voru talsverð vonbrigði þegar því var svarað til að allt efni með honum væri uppselt í bili en ný sending þó væntanleg innan tíðar. Sá sem svaraði benti hins vegar á nýútkomna plötu með lítt þekktri hljómsveit sem spáð var mikilli velgengni og mælti eindregið með henni. Það varð úr að hún var keypt en að mig minnir með talsverðum semingi þó. Þegar platan kom var hún leyst út og sett á fóninn. Við áttum fá orð yfir það sem fyrir eyru bar þegar fyrsta lag á síðu A byrjaði. "Good times, bad times" hvílíkur kraftur, hvílíkir galdramenn voru þarna á ferðinni. Svo komu þau eitt af öðru, "Babe I´m gonna leave you", "You shock me", "Dazed and Confused", "Your time is gonna come", "Communication breakdown" og öll hin. Það var engu líkara en þarna væri verið að fremja einhverja illskiljanlega tónlistargjörninga sem ekki voru þessa heims, slíkir voru töfrarnir. Fjórða LP plata Led Zeppelin bar engan titil og hvergi var á henni að finna nöfn flytjenda. En við þá sem eru áhugasamir fyrir góðri rokktónlist sem nú er löngu orðin klassísk, mæli ég með að þeir smelli á linkinn http://www.ruv.is/sarpurinn/albumid/22072014-0 og hlusti á þrælgóðan þátt um eðalsveitina Led Zeppelin. Thu, 24 Jul 2014 21:40:54 GMT http://leor.123.is/blog/record/705879/ 942. Þegar ég fór á fætur í morgun, leit ég út um gluggann og sá að það rigndi ekki í augnablikinu sem verða eiginlega að teljast tíðindi á þessum síðustu og hundblautu tímum. Það var hins vegar allt rennandi blautt utandyra eftir nóttina sem eru reyndar alls engin tíðindi. Það rigndi mikið í júní og þegar ég fór norður fyrstu vikuna í júlí hlýt ég að hafa tekið rigninguna með mér því þar var varla hundi út sigandi flesta þá daga sem ég staldraði við og aðsókn á Þjóðlagahátíðina varð með dræmara móti. Ég kenni rigningunni að mestu leyti um það því dagskráin var glæsileg að vanda. Síðan ég kom að norðan hefur rignt mismikið hvern einasta dag og útlit er fyrir að þannig verði það svo lengi sem veðurfræðingar geta séð í kortum sínum.Mað sama áframhaldi held ég að rigningin fari fljótlega að þrengja sér inn í sálina og setjist þar síðan að um ókomna tíð. Þetta minnir mig á að árið sem ég fæddist rigndi líka mikið og þá mest fyrir norðan. Reyndar alveg gríðarlega mikið er mér sagt. Sumarið 1955 hefur löngum verið kennt við hina geysimiklu úrkomu sem einkenndi það og gjarnan nefnt "rigningarsumarið mikla". Sé gluggað í gömul blöð sést að mikillar átu varð vart fyrir norðurlandi og síldveiðin byrjaði fyrr um vorið en hún hafði gert nokkru sinni áður og var þá mjög góð. Það bjargaði líklega vertíðinni því seinni hluta sumarsins var veiðin mun dræmari, en í heildina varð árið harla gott. Alla vega miðað fyrir árin á undan sem höfðu einkennst að aflaleysi. Þetta var árið sem Halldór Laxness fékk Nóbelinn, Ragnar Fjalar Lárusson varð sóknarprestur Siglfirðinga, Jói dívana tók við rekstri Eyrarbúðarinnar og bæjarstjórnin frestaði byggingu elliheimilis, "Ef ánamaðkar hefðu söguvitund og héldu annála, hefði rigningarsumarið mikla árið 1955 orðið þeim víti til varnaðar". var haft eftir háskólanemanum Magnúsi Sigurðssyni í Lesbók morgunblaðsins þ. 9. apríl 2005. Sun, 20 Jul 2014 10:09:06 GMT http://leor.123.is/blog/record/705525/ 941. Ég rakst á þessa gömlu en sögulegu Polaroidmynd (hér að neðan) þegar ég var að gramsa í gömlu dóti eins og ég geri svo oft (en allt of sjaldan þó, því nóg er til). Ég horfði á hana um stund, gruflaði stutta stund í lágþokubökkum hugans og velti fyrir mér staðnum og stundinni, en eftir svolitla stund rann upp það ljós sem dugði til þess að varpa ljósi á þetta löngu liðna augnablik og ljúfsára minningarbrot. Myndin var tekin þ. 9. okt. 1986, eða daginn sem Stöð 2 fór fyrst í loftið og Jón Óttar flutti hljóðlausa ávarpið sem frægt er Þá hafði ég rekið myndbandaleiguna Videóbjörninn við Hringbraut 119 (við hliðina á JL húsinu) í u.þ.b. tvö ár ásamt þeim Guðnýju Reimarsdóttir, Sverri Tryggvasyni, Pétri Ólafssyni, Birgi Kristmundssyni og Trausta Reykdal, en hann er Siglfirðingur sem býr á Eskifrði og er sonur Varða málara sem bjó eitt sinn á Túngötu 10. Þetta var dagurinn sem heimurinn hrundi. Ég hafði leigt út heilar fjórar spólur frá því snemma um morguninn og ástandið var ekkert ósvipað hjá öðrum í bransanum sem ég hafði haft spurnir af. Við sem á myndinni erum, vorum allir góðir kunningjar og samherjar, komum saman að loknum þessum örlagaríka degi inni á lagernum hjá mér og bárum saman bækur okkar. Við vorum svartsýnir á framtíðina og töldum víst að nú væri videóævintýrið sem átti að gera okkur alla ríka endanlega úti. Það er ekkert ofsagt að þarna hafi heilmikill grátkór komið saman og framið einhvern drungalegan gjörning sem einkenndist af svartsýni og vantrú á framtíðina. Það var ekki mikið um jákvæða strauma í þetta skiptið og engar gamansögur voru sagðar áður en menn tíndust út í haustnóttina hver til sins heima. Tilfellið var að það tók bransann nokkuð langan tíma að jafna sig þannig að út á hann yrði gerandi og ekki komust allir yfir þann hjalla sem Jón Óttar hafi þarna reist að okkar mati illu heilli. Reyndar er það svo að ég hef ekki enn þann dag í dag gerst áskrifandi að Stöð 2 og mun aldrei gerast, en til hvers þurfti maður svo sem að gera það þega maður átti videóleigu? Á myndinni eru frá vinstri talið: Ástmundur Gíslason (hálfbróðir Röggu Gísla söngkonu), Ísleifur Haraldsson (rak nokkrar leigur í Grindavík og á Reykjavíkursvæðinu ásamt Magnúsi mági sínum og eiginkonum), Jón Björgvins (okkar maður á siglo.is), Ólafur Guðmundsson og (hálfbróðir Ásmundar) og Árni Sigurjónsson (mágur þeirra Ásmundar og Ólafs), allt frábærir drengir. Þeir Ástmundur, Ólafur og Árni ráku myndbandaleigurnar Videosport að Háleitisbraut, Ægissíðu og í Eddufelli ásamt myndbandaútgáfu og framleiðslufyrirtækinu Bergvík. Þeir Ástmundur og Árni eru nú fallnir frá, enÓlafur rekur enn Bergvík ásamt fjölskyldu sinni. Ég gat ekki setið á mér að vera svo andstyggilegur að kroppa út andlitið á Nonna Björgvins og stækka það eins og sést á myndinni hér að ofan, því svipurinn á honum er svo innilega lýsandi dæmi um ástandið á okkur öllum sem þarna sátum. (Sorrý Nonni). Tue, 15 Jul 2014 05:15:50 GMT http://leor.123.is/blog/record/705141/ 940. Þá er annar hluti sumarleyfisins að baki og honum var að sjálfsögðu eytt á heimaslóðum, en því miður í mikilli rigningu nær alla dagana. En skítt með það, þetta var alla vega miklu meira nærandi fyrir sálina og andann en einhver sólarlandaferð þar sem maður eyðir tímanum að mestu í að elta skuggann af næsta húsi og kæla sig niður með öllum tiltækum ráðum eins og ég gerði hérna um árið. Það var árið 1983, eða kannski var það 1984 (man það ekki alveg upp á tíu) sem ég dvaldi í heila viku í svækjunni á Spáni og fannst alveg nóg um þrátt fyrir að senn færi að líða að lokum septembermánaðar. Dagurinn byrjaði gjarnan á því að ég rölti út á barinn gegnt hótelinu þar sem ég bjó og fékk mér einn svellkaldann af stærri gerðinni, gekk síðan upp að hótelblokkinni og settist niður í forsæluna skuggamegin við húshornið. tíminn leið og sólin sem var á ferðalagi rétt eins og ég, fetaði sig frá austri til verstur allt þar til hún gægðist fyrir hornið mér til mikils ama. Þá var fátt annað að gera en að endurnýja það sem til þurrðar var gengið í könnunni þótt stór væri, og rölta síðan aftur til baka. Ekki þó á sama stað, heldur fyrir þar næsta horn, vitandi að þangað myndu sólargeislarnir ekki ná að skína fyrr en degi var tekið að halla og það versta afstaðið. Þá var þó enn eitt horn fyrir að fara ef þörf var á áður en myrkrið hvolfdist yfir eins og tjald að lokinni leiksýningu. Já það er víst lítið um bjartar nætur þarna suður frá. Ég varð því þeirri stundu fegnastur þegar ég komst aftur heim og hef ekki lagt leið mína í suðurálfu síðan. En það var alls ekki þetta sem ág ætlaði að nefna, heldur það að ég rakst á þessa gömlu úrklippu frá árinu 1949 þar sem bregður fyrir nöfnum manna sem munu lifa í minningunni. Alvörumenn sem voru sannir góðborgarar síns tíma og settu svo sannarlega svip sinn á bæjarbraginn og það svo um munaði. Thu, 10 Jul 2014 17:10:48 GMT http://leor.123.is/blog/record/704233/ 939. Í vikunni fékk ég skilaboð frá honum Ásmundi í Smekkleysu (áður í Gramminu) um að finna sig sem snöggvast þegar ég mætti vera að, sem ég varð auðvitað fljótt og vel við. Erindið sem hann Ási átti við mig kom mér svolítið þægilega á óvart, því hann tjáði mér að fundist hefðu við tiltekt í kjallara Smekkleysubúðarinnar að Laugarvegi 35 fáein eintök af "Svona var á Sigló 2". Hann vildi láta mig vita af þessum óvænta "fornleifafundi" sem fyrst ef ég gæti nýtt mér þá eitthvað þetta efni sem er frá árinu 2004. Það taldi ég mig svo sannarlega geta, því það hefur verið spurt um þessa diska alltaf annað slagið síðustu árin og ég vissi ekki betur en þeir væru löngu uppseldir. Segja má að það hafi komið mér skemmtilega á óvart hvað það kom honum skemmtilega á óvart, hvað það kom mér aftur skemmtilega á óvart að þessir diskar höfðu fundist. (Er ástæða til að orða þetta eitthvað öðruvísi)??? Því hefur disk númer tvö af "Svona var á Sigló" verið komið fyrir í annarri CD-hillunni af tveimur í bakaríinu hjá honum Kobba einum staða á landinu sem þykir mér vera hinn besti og eðlilegasti fyrir afurðina. Á disknum eru 10 lög. 1. Sem lindin tær. Casano Conti / Bjarki Árnason, flutt af Hlöðve Sigurðssyni 2. Gautasyrpa. Syrpa af lögum sem Gautarnir hafa gefið út sungin af Balda Júll, Rabba Erlends, Selmu Hauks, Stebba Fidda, Ella Þorvalds, og Jómba Hilmars. 3. Ég átti von á því. Svavar Benediktsson/ Jakob Jónasson flutt af Þorvaldi Halldórssyni. 4. Bréfið hans Óla. Sven Gyldmark/ Sigurður Ægisson flutt af Kristbirni Bjarnasyni. 5. Eftir Ballið. Leó R. Ólason/Hafliði Guðmundsson flutt af Rut Reginalds 6. Dagdraumur. Maxted/Hafliði Guðmundsson - Blandaður kvartett. (Þorvaldur Halldórsson, Eva Karlotta Einarsdóttir, Þorsteinn Sveinsson, Hólmfríður Rafnsdóttir). 7. Heim á Sigló. Jeff Christie/ Leó R. Ólason - flytjandi Ómar Hlynsson 8. Kveiktu ljós. Springfield/Hafliði Guðmundsson - Blandaður kvartett. (Þorvaldur Halldórsson, Eva Karlotta Einarsdóttir, Þorsteinn Sveinsson, Hólmfríður Rafnsdóttir). 9. Ég er í stuði. Guðmundur Ingólfsson - flytjandi Guðmundur Ingólfsson. 10. Ekki meir. Eva Karlotta Einarsdóttir - flytjendur Eva Karlotta og Ragna Dís Einarsdætur. En þess utan er unnið að því að undirbúa næstu Siglóferð. Því miður tókst mér aðeins að kría út eina viku í bili af sumarfríinu mínu sem er sú fyrsta í júlímánuði og er henni að sjálfsögðu hvergi betur varið en á heimaslóðum. Sun, 29 Jun 2014 01:21:17 GMT http://leor.123.is/blog/record/703854/ (Ljósmynd Magga) 938. Ég staldraði við í hinu risastóra anddyri Bónus verslunarinnar í Kauptúni í Garðabæ þegar ég átti þangað hefðbundið erindi á dögunum. Þar hékk uppi á áberandi stað risastór mynd af mjög svo kunnuglegu svæði, en það (sjá myndina hér að ofan) er eins og við vitum verulega vinsælt myndefni þeirra sem eiga leið um smábátahöfnina á Sigló. Líklega hefur ófáum "skotunum" verið hleypt þarna af og er þá ekki djúpt í árinni tekið, en varla þó nokkru af þessari stærð fyrr en nú. (Ljósmynd Magga) Ég skoðaði mig betur um áður en haldið var til búðar og þekkti þarna all nokkra staði, bæði héðan úr Hafnarfirðinum, innan úr Reykjavík og utan af landsbyggðinni. Svo var listamaðurinn niðursokkinn í vinnu sína á staðnum sem gerði sýninguna mun meira lifandi og tengdi myndirnar persónu hennar enn sterkari böndum. (Ljósmynd Magga) Þann 16. þ.m. sagði Sigurður Ægisson frá Steinþóru Hildi Clausen á vef sínum http://www.siglfirdingur.is/ undir titlinum "Augnakonfekt til sölu" sjá: http://www.siglfirdingur.is/v.asp?page=251&Article_ID=3134 en Hildur eins og hún mun yfirleitt vera kölluð útskrifaðist frá Listaháskóla Íslands 2008 Sjá einnig: https://www.facebook.com/Heimilioglist?hc_location=timeline (Ljósmynd Magga) Tue, 24 Jun 2014 05:15:56 GMT http://leor.123.is/blog/record/703660/ 937. Nú er fyrsta kafla sumarfrísins lokið og menn mættir aftur til starfa syðra. En blíðan fyrir norðan var engu lík eins og þeir vita sem þar voru. Mælirinn á Sparisjóðnum sýndi allt upp í 24 stiga hita yfir miðjan daginn. Blár himinn og glampandi sól megnið af þeim dögum sem ég staldraði við. Hvað er hægt að biðja um meira? Varla nokkurn skapaðan hlut - nema þá kannski risastóran ís... Sé hins vegar leitað samanburðar frá liðnum árum, er myndin hér að ofan líklega eitt af því fyrsta sem dúkkar upp. Sat, 21 Jun 2014 12:51:19 GMT http://leor.123.is/blog/record/702748/ 936. Í dag er fyrsti dagurinn í fyrsta hlutanum af sumarfríinu þetta árið. Það er því búið að pakka niður nauðsynlegu dóti og senn verður haldið af stað út úr bænum. Ekki verður þó þeyst eitthvað stefnulaust út í buskann á vit einhverra ævintýra, heldur farið rakleiðis norður í Síldarbæinn og dvalið þar alla þá laustu daga sem til falla eða til 19. júní. . Ekki er mikið aðgengi í tölvu nyrðra og því verður líka frí hér á síðunni. Sem sagt...Engin tölva. Enginn strætó. Engin vekjaraklukka. Ekkert vesen.- Halló Sigló.! Mon, 09 Jun 2014 13:49:08 GMT http://leor.123.is/blog/record/702574/ 935. Drengurinn sem gægðist upp úr kláfnum forðum á leiðinni suður yfir heiðar hét Jón Brandsson. Hann var bróðir Guðrúnar sem lesa má um hér að neðan og langafi skrifara. Hann var fæddur að Prestbakka í Hrútafirði 24. mars 1875. Fimm ára að aldri flytur hann með foreldrum sínum austur að Ásum í Skaftártungum þar sem fjölskyldan býr næstu 12 árin, eða þar til faðir hans andast og móðir hans ásamt börnum sínum flytur á fornar slóðir þar sem flest skyldmenni þeirra bjuggu. Séra Jón minntist oft dvalar sinnar í Ásum og náttúrufegurðarinnar þar syðra. Um það bil sem hann flutti heim í átthaga sína, hóf hann nám í Lærða skólanum, varð stúdent 1899 og tók guðfræðipróf 1903. Hann dvaldi eftir það í eitt ár á Hólmavík og starfaði þá við verzlunarstörf. Þegar Arnór prestur Árnason lét af embætti í Tröllatunguprestakalli, sótti Jón Brandsson um embættið og fékk það þar sem hann var eini umsækjandinn. Hann var síðan vígður um haustið 1904. Séra Jón að koma út úr Kollafjarðarneskirkju eftir messu. - Ljósmyndari ókunnur. Presturinn og guðshúsið. Í minningargrein um séra Jón sem Guðbrandur Benediktsson ritar í Morgunblaðið árið 1959, tengir hann saman persónu Jóns og kirkjuna á Kollafjarðarnesi sem er ekkert skrýtið, því þau eru svo sannarlega tengd órjúfanlegum böndum. "Kirkjan á Kollafjarðarnesi er reist á traustum blágrýtiskastala, þar er og hátt til lofts og vítt til veggja. En í þöglu kyrru umhverfi sínu, tign sinni og mjúkum línum, bendir hún sjáandanum til þeirra heima þar sem grunnurinn er enn traustari og viðsýnið enn meira. Kollafjarðarneskirkja má teljast minnisvarði hins nýlátna prestaöldungs sér Jóns Brandssonar. Á fyrstu prestskaparárum sínum í Tröllatunguprestakalli og fyrir hans atbeina var kirkja byggð á Kollafjarðarnesi og þar með sameinaðar Fells- og Tröllatungukirkjur með þvi að þá var Kollafjarðarnes gjört að prestsetri. Séra Jón Brandsson vígist til Tröllatunguprestakalls árið 1904 tæplega þrítugur að aldri. Þar höfðu forfeður hans verið prestar í um 70 ár, þeir feðgar séra Hjálmar Þorsteinsson og Björn sonur hans. Fyrstu dvalarár sín í prestakallinu átti séra Jón heima á Broddanesi, en vorið 1908 settist hann að á Kollafjarðarnesi sem eins og að framan getur var lögákveðið prestsetur. Næsta ár var svo kirkjan byggð þar og er hún því 50 ára nú í ár. í þessu musteri sínu og safnaðarins hafði hann unnið flest hin kirkjulegu störf, flutt söfnuði sínum í gleði hans og sorg boðskap og blessun þess máttar er alls staðar ræður og ríkir". Áður en séra Jón gerðist prestur í Kollafjarðarnesi hafði ríkt nokkur ófriður í Tröllatungu og Fellssókn, en flestir bændur í fyrrnefndu sókninni höfðu þá leyst sóknarbönd við prest sinn séra Arnór Árnason og tekið sér prestinn á Stað fyrir kjörprest. Með tilkomu hins unga prests voru sóknirnar ekki aðeins sameinaðar, heldur var aðalkirkjustaðurinn færður frá Felli í Kollafirði og úr Tröllatungu að Kollafjarðarnesi í hina nýju kirkju og voru samstarfserfiðleikar safnaðarins og hirðis hans þar með úr sögunni. Ekki er vitað til að í Kollafjarðarnesi hafi staðið bygging helguð kristinni trú fyrr en kirkjan var byggð og ekki heldur eftir að séra Jón lét af prestskap, en hún varð 105 ára á þessu ári. Kollafjarðarnes eins og það leit út um haustið 2012. Jörðin mun hafa verið seld nýlega og frést hefur að verulegar endurbætur séu í undirbúningi, en þegar nýr eigandi skoðaði ýmis gögn um íbúðarhúsið kom í ljós að það var teiknað að Guðjóni Samúelssyni. Hann hyggst nú færa það að miklu leyti í upprunalegt horf. - Ljósmynd LRÓ. Mannasættir, fjölskyldufaðir, sálusorgari, þjónn og embættismaður, Með dyggri aðstoð góðra manna gekk séra Jóni fljótt og vel að sáttum innan safnaðanna og var þjónandi prestur á Kollafjarðarnesi fram til 1950 þegar hann lét af prestsskap fyrir aldurs sakir og hafði þá verið prófastur í 30 ár. Honum hefur verið lýst sem hlédrægum manni sem vildi lítt láta á sér bera, en ákaflega fastur á skoðunum sínum. Þéttum á velli og þéttum í lund, jafnt í kirkju sem hversdagslega. Rökföstum og kveðjuhandtakið hlýtt og innilegt. Séra Jón hóf búskap á Kollafjarðarnesi um vorið 1908 og gekk þá að eiga heitmey sína Guðnýju Magnúsdóttir bónda að Miðhúsum í Hrútafirði. í Kollafjarðarnesi voru þau í 43 ár, eða til 1951, en hann var þjónandi prestur í heil 44 ár. Kollafjarðaneskirkja og kirkjugarðurinn í september 2012. - Ljósmynd LRÓ. Síðasta bókabrennan á Ströndum. Séra Jón var rökfastur eins og áður sagði og hafði mjög fastmótaðar skoðanir sem mótuðust af lífsviðhorfi hans, starfi og köllun. Ekki er það heldur alveg útilokað með öllu að eilítið hafi stundum blandast saman pólitíkin og guðfræðin. Eitt sinn spurðist það út um sveitir að ungt og efnilegt skáld úr Dölunum, Jóhannes Bjarni Jónasson væri í þann vegin að senda frá sér nýtt efni. Jóhannes Bjarni sem hafði áður gefið út nokkrar ljóðabækur sem allar höfðu fengið góðar viðtökur, hugðist nú harsla sér völl á nýjum völlum skáldagyðjunnar og að þessu sinni var von á skáldsögu frá þessu upprennandi skáldi. Í hreppnum mun hafa verið til svolítill vísir að bókasafni sem vistaður var á fáeinum hillum í forstofuherbergi, sumir segja hjá hreppstjóra. Fyrir þá aura sem inn komu vegna útlána, voru svo keyptar nokkrar bækur á ári sem voru þá lesnar nánast upp til agna af íbúum hreppsins. Jón var einn þeirra sem beið útkomu bókarinnar og þegar hún kom loksins út, var hann einna fyrstur til þess að fá hana lánaða til aflestrar. Nokkur tími leið og prestur skilaði ekki bókinni, en aðrir sveitungarnir spurðu mikið um hana. Og enn leið og beið án þess að bókin kæmi aftur í hús, og þar kom að haft var samband við sérann og hann spurður hvernig lesturinn gengi. "Já bókin sú" svaraði hann, "ég náttúrulega brenndi hana". Presur hafði eftir lestur hennar talið allt of margt í henni vera lítt uppbyggjandi efni og geta jafnvel haft neikvæð áhrif á söfnuðinn og skoðanir hans. Hann var nú einu sinni sálnahirðirinn sem hafði þann starfa að hlú sem best að hinni andlegu hlið síns fólks. Þetta álit Jóns voru sveitungar hans ekki fyllilega sáttir við og fór svo að prestur var krafinn um andvirði bókarinnar sem hann mun hafa innt af hendi með semingi. Nýtt eintkak var þá keypt sem var auðvitað lesið af enn meiri athygli og jafnvel áfergju en ella hefði verið gert. Þess má geta að unga skáldið úr Dölunum, Jóhannes Bjarni Jónasson tók sér nafnið Jóhannes úr Kötlum. Að lokinni athöfn í Kollafjarðarneskirkju. Ekki er vitað hver athöfnin var og ljósmyndari er ókunnur. Um samskipti við biskupa. Séra Jón var líka mjög alþýðlegur maður. Eitt sótti hann prestastefnu til Reykjavíkur og bjó þá hjá Ragnheiði dóttur sinni í Skipasundinu meðan hann dvaldi syðra. Þaðan tók hann strætisvagn til fundarins, en því hafði biskup spurnir af og líkaði stórilla. Hann tók Jón á eintal og fann að ferðamátanum við hann sem hann taldi ekki sæma virðingu stéttarinnar. Prestar ættu að koma akandi á bíl eða jafnvel gangandi frekar en að blanda of miklu geði við alls konar fólk sem væri eins misjafnt og það væri margt. Jón svaraði því þá til að hann teldi að best færi á því að prestar væru í nánum tengslum við söfnuði sína en forðuðust þá ekki. Öðru sinni var Jón staddur á prestastefnu og var þá verið að minnast biskups sem var nýlega látinn. Að lokinni langri lofræðu voru viðstaddir beðnir um að standa á fætur og lúta höfði í virðingarskyni við hann. Allir stóðu þá upp nema Jón sem sat sem fastast og horfði beint fram, en nokkur kliður myndaðist í salnum í kjölfarið. Jón var auðvitað spurður að því hverju sætti að framkoma hans væri með slíkum ólíkindum. Hann svaraði því þá til að hann hefði aldrei getað borið nokkra virðingu fyrir umræddum biskupi sem hefði ekkert batnað þótt hann væri nú dauður. Eitt sinn var biskup að vísitera á Ströndum og kom þá við á Kollafjarðarnesi. Þegar hann fór þaðan varð prestur honum samferða áleiðis því hann átti erindi á bæ þar skammt frá. Á leiðinni þangað gekk kona nokkur í veg fyrir ferðalangana og bað Jón að taka fyrir sig skírnarkjól sem hún hafði fengið lánaðan og koma honum til eiganda sins á bæ sem hann ætti leið hjá í bakaleiðinni. Prestur taldi það lítið mál og tók við kjólnum. Þetta líkaði biskupi ekki alls kostar vel og vandaði um fyrir Jóni. "Vér eigum ekki að koma alþýðubændum upp á að nota oss sem sendisveina". Jón svaraði því þá til að þetta væri góð kona sem ætti allt gott skilið og málið þar með endanlega afgreitt af hans hálfu. Öðru sinni átti biskup leið um og kom þá að Kollafjarðarnesi eins og ráð hafði verið fyrir gert, en mun hafa verið öllu fyrr á ferðinni en áætlað hafði verið. Prestur var ekki heima við og ekki hafði verið byrjað að undirbúa komu hins tigna gest í mat og drykk, en þó var nýbúið að baka firnin öll af rúgbrauði og nóg var til af fiski. Guðrún Magnúsdóttir systir Guðnýjar konu Jóns var heima við og reyndi að bjarga málum sem hún frekast gat og tíndi eitt og annað til úr búri ásamt soðningunni og rúgbrauðinu sem biskup gerði hin bestu skil. Biskup mun hafa verið fámáll meðan hann dvaldi við, en þegar hann var farinn varð henni að orði að "nú ætti þó að heyrast í biskupi". Guðrúnu mun hafa þótt miður að geta ekki gefið biskupi og föruneyti hans eitthvað merkilegra og staðbetra en fisk, en síðar spurðist að biskup hefði haft orð á hvað það hefði verið mikil og góð tilbreyting að koma að Kollafjarðarnesi og fá þar fiskmeti eftir allar stórsteikurnar sem fram hefðu verið bornar á öllum hinum stöðunum sem hann hefði haft viðdvöl á. Fjölskylda og heimilisfólk á Kollafjarðarnesi. Séra Jón í miðju og Guðný kona hans vinstra megin við hann.- Ljósmyndari ókunnur. Kýrnar frá Hvalsá. Séra Jón mun ekki hafa haft verulega afskipti af búrekstrinum, enda hélt hann alla tíð bæði vinnumenn og vinnukonur á Kollafjarðarnesi. Eitt sinn hafði hann átt erindi til Hólmavíkur, en þá var ekki tekið að myndast þorp á þeim stað. Í bakaleiðinni fer hann fram hjá Hvalsá sem er næsti bær við Kollafjarðarnes og sér hann þá að kýr eru á beit milli bæjanna. Degi var tekið að halla og stutt í mjaltir. Þykir Jóni þá upplagt að reka þær með sér heim á leið þar sem hann er hvort eð er á sömu leið og þær. Gengur reksturinn ekkert sérlega vel þrátt fyrir að leiðin sé stutt, en að endingu eru þær komnar heim að bænum. Kemur þá vinnumaður út og spyr hverju það sæti að kýrnar frá Hvalsá séu nú komnar að fjósinu á Nesi. Myndin mun vera tekin í Fellsrétt um miðbik síðustu aldar. Þarna sést séra Jón vinstra megin við miðju með hatt á höfði. - Ljósmyndari ókunnur. Að lokum. Þeim hjónum Jóni og Guðnýju varð níu barna auðið en eitt lést í bernsku. Kollafjarðarnesheimilið var ávallt fjölmennt, einkum þó á fyrri árum og mun þá hafa þurft að gæta mikillar hagsýni í rekstri þess. Jón sat í sýslunefnd Kirkjubólshrepps um árabil og einnig í hreppsnefnd, var formaður skólanefndar og sat í fasteignamatsnefnd Strandasýslu. Hann ásamt Guðjóni Guðlaugssyni alþingismanni lögðu grundvöllinn að mati fasteigna í sýslunni sem enn er miðað við. Öll þau verkefni sem honum voru falin, innti hann af hendi með sérstakri vandvirkni, samviskusemi og réttsýni. Hafði hann því einróma traust allra. Þegar séra Jón Brandsson prófastur á Kollafiarðarnesi lét af embætti um vorið 1951, var Kollafjarðarsókn lögð undir Staðarprestskall í Steingrímsfirði, Séra Jón var heilsuhraustur fram til sjötugsaldurs, en þá fór hann að kenna þess sjúkdóms sem dró hann til dauða árið 1959. Langafi minn séra Jón Brandsson hvílir í Staðarkirkjugarði í Hrútafirði. LRÓ. Heimildir:DV 2000 - Guðfinnur FinnbogasonMorgunblaðið 1959 - Guðbrandur Benediktsson.NN.Sæunn Óladóttir systir mín. Sigurður Hjálmarsson föðurbróðir minn. Sat, 07 Jun 2014 02:12:51 GMT http://leor.123.is/blog/record/701442/ 934. Þegar séra Brandur faðir þeirra Guðrúnar og Jóns gerði tilraun til að flýja baslið, áfengisbölið og drykkjuvinina í Hrútafirðinum og fluttist suður í Skaptafellssýslu, voru börnin mjög ung að árum. Drengurinn aðeins fimm ára en stúlkan árinu eldri. Dvöl þeirra þar syðra varð þó styttri en til stóð eða aðeins tólf ár, því þegar faðir þeirra andaðist fluttust þau ásamt móður sinni aftur norður á Strandir. Hlutskipti þeirra í lífinu gátu varla orðið ólíkari því hún lifði í sárri fátæk alla sín tíð, en hann gekk menntaveginn og varð prestur og síðar prófastur. Börn séra Brands urðu alls fimmtán, en ég mun aðeins fara yfir sögu tveggja þeirra. Jóns sem var langafi minn og Guðrúnar m.a. vegna þess hve heimildir eru aðgengilegar um hana. Saga hennar er mikil átaka og harmsaga, en hún var sterk til sálarinnar og stóð áföllin og brotsjóina af sér eins og klettur í lífsins ólgusjó. Guðrún Brandsdóttir Baslið beið eftir henni í sveitinni heima. Guðrún Brandsdóttir var átján ára þegar hún kom í Hrútafjörð aftur og afburða myndarleg stúlka. Ljóst hárið liðaðist niður um fingerðan líkamann, í gráum augunum speglaðist enn bjarmi Skaftfellskra gleðistunda og allt fram á elliár birti yfir svip hennar þegar minnst var á þá sveit. En hafi hana forðum þegar hún fór um landið í kláfnum dreymt um að lífið yrði eitt heillandi ævintýri, þá var það aðeins tálsýn og heilmikill blekkingingarvefur. Fyrr en varði stóð hún í strangri lífsbaráttu, blásnauð húsmóðir í harðbýlu landi og á erfiðum tímum. Bróðir hennar og besti vinur gekk hins vegar menntaveginn og varð að lokum prófastur. Sjálf var hún að vísu mjög bókhneigð, en fátækar sveitastúlkur í lok nítjándu aldar áttu líltinn kost á námi. Hún giftist náfrænda sínum, Búa Jónssyni frá Kollsá og þau fóru að búa móti föður hans. Frændsystkinin Guðrún og Búi voru mjög ólík í skapi. Búi var mjög örlyndur, en hún ákaflega stillt og ýmislegt varð því til að gera sambúð þeirra erfiða og þá einkum framan af. Þrátt fyrir að hann væri dugnaðarmaður, búnaðist honum ekki vel og þau voru jafnan mjög fátæk. Þá voru engar tryggingar og sjaldnast neina fyrirgreiðslu að hafa, fáar eða engar skemmtanir voru haldnar og lífsbaráttan fólst að miklu leyti í því að lenda ekki á sveitinni. Danskur kaupmaður Riis, var þá á Borðeyri og annaðist allan útflutning. Hann var einráður um kaupverð afurða og réði því líka hvað hann seldi kramvöru sína dýrt og hversu hátt verð sem hann bauð fyrir saltkjöt Strandamanna, þá hrökk það oftast skammt til kaupa á brýnustu nauðsynjum úr verzlun hans. Hann hafði góðar gætur á reikningum fátækari bænda og neitaði þeim alveg um úttekt frá réttum til jóla ef þeir skulduðu sem oftast var. Fyrir jólin fékkst þó alltaf eitthvað smávegis, en meiri háttar viðskipti urðu að bíða fram yfir áramót. Tíu pottar af olíu urðu t.d. eitt sinn að endast frá hausti og fram á aðventu og ekki var hægt að hafa ljós öll kvöld í lágri og kaldri baðstofunni þar sem bókin var eina afþreyingin og það eina sem slegið gat á eymdina. Guðrún átti alltaf ákaflega erfitt með að hætta lestri, en um annað var ekki að ræða því slökkva þurfti snemma til að spara ljósmetið. Börnin voru líka hrædd við myrkrið og dreymdi, að tröllskessur væru að reyna að krækja í þau í dimmum bæjargöngunum. En svo komu jólin og þá fékkst meiri úttekt hjá kaupmanninum, en það dýrðlegasta við hátíð ljóssins var einmitt að fá að sofna við ljós og vakna síðan við það aftur. Kuldinn, myrkrið - og svo hann Ásgeir blessaður. Kuldinn var jafnvel skárri en myrkrið, en á vetrum var baðstofuglugginn loðinn innan af þykku hrími. Börnin skófu það með skeið niður í vaskafat og báru út á hlað og kysstu síðan á glerið til að gera það gegnsætt. Eina hitunin var ofnrör, sem lá upp úr eldhúsinu að neðan og upp í gegnum þekjuna. Til að nýta ylinn frá líkömum hvers annars sváfu tveir elstu drengirnir í rúminu hjá ömmu sinni, maddömu Valgerði. Alls urðu börn þeirra Guðrúnar og Búa fimm, fjórir drengir og ein stúlka. Yngsti sonurinn Ásgeir, var líkamlega bráðþroska, en þroskaheftur. Hann lifði langt fram á fimmtugsaldur og móðir hans skildi hann aldrei við sig. Hún fór með hann til Reykjavíkur þegar hún var orðin ekkja eftir langan búskap og bað til guðs að hún mætti lifa hann svo hann stæði ekki uppi einn í heiminum sem hún og gerði. Enginn gladdi hana meira og betur en sá eða sú sem var góður við hann "Geira", og hana tók sárt ef menn gerðu gys að honum. Ásgeir lést í Reykjavík árið 1945. Dóttirin Sólveig. Einkadóttirin, Sólveig Sigríður var falleg telpa og líktist móður sinni mjög og hafði m.a. Ijóst og sítt hár. Þegar hún óx úr grasi, dafnaði hún sérlega vel og virtist ætla að verða hin gjörvulegasta, en um vorið áður en hún átti að fermast smitaðist hún af barnaveiki. Þá var snjóþungt og ill færð, en faðir hennar fór kringum Hrútafjörð og sótti lækni á Hvammstanga sem greindi sjúkdóminn og sendi eftir öðrum lækni frá Búðardal. Saman framkvæmdu þeir barkaskurð á barninu við vægast sagt slæmar aðstæður sem var þá komið að köfnun. Í fyrstu virtist aðgerðin ætla að takast og telpunni létti um nóttina, en þá bilaði hjartað. Dauði einkadótturinnar var eflaust sárasta atvikið i lífi Guðrúnar, en henni gafst lítill tími til að syrgja. Hún þurfti nú að annast læknana tvo auk annars heimilisfólk og þurfti auk þess að ferðbúa mann sinn svo að hann gæti fylgt þeim til síns heima. Hún fór því snemma á fætur um morguninn eftir lítinn eða engan svefn til að gera honum skó. Sonur hennar Hermann, sem varð stór ættfaðir í Borgarnesi en þá smásnáði, tók eftir því að tárin hrundu í sífellu niður á hendurnar á henni meðan hún gerði skóna. Þá var hann of ungur til að skilja hvað gerst hafði og spurði: "Mamma, ætlarðu alltaf að gráta svona?" En hún svaraði: "Ég veit það ekki vinur minn." Tíminn eftir missi Sólveigar varð óbærilegur og í framhaldinu dreymdi hana um nætur að hún væri komin austur að Ásum í Skaftafellssýslu og allt væri eins og í gamla daga. Sonurinn Georg Elsti sonur þeirra hjóna hét Georg. Hann líktist einnig mjög móður sinni og hafði fengið bókhneigð hennar og næmi í arf, auk viljaþreksins og dagfarsprýðinnar. Hann var staðráðinn í að verða verkfræðingur og lét jafnvel ekki féleysið draga úr sér kjarkinn. Frændi hans lánaði honum fyrir fæði og húsnæði einn vetur í gagnfræðaskóla, en eftir það fékkst hann bæði við kennslu og vann í síldarbræðslu. Með ýtrustu sjálfsafneitun tókst honum að ljúka fjórða og fimmta bekk menntaskólans. Næsta haust greiddi hann fyrir húsnæði og fæði fyrirfram og keypti sér bækur, en síðan urðu guð og lukkan að ráða hvort hann ætti kol í ofninn. Bróðir hans Brandur, bjó með honum um tíma og minnist þess að einu sinni gátu þeir ekki kynt í heila viku og Georg las þá með vettlinga á höndunum. Það varð því mikil gleði þegar Brandur fékk greidd vinnulaun fyrir uppskipun og kom heim með kolapoka á bakinu. Sumarið eftir fimmta bekk ætlaði Georg enn að vinna fyrir sér við síldarbræðslu, en afli brást þá og um haustið var hann gersamlega félaus. En ekki datt honum þó í hug að gefast upp, heldur las síðasta bekkinn heima, náði prófinu um vorið og fékk styrk sem í hans augum var óhemju fé. Um haustið fór hann utan, en þrem mánuðum síðar var hann allur. Hann hafði fengið spönsku veikina og upp úr henni lungnabólgu sem í þá daga var nánast dauðadómur. Nú átti Guðrún aðeins eftir auk Ásgeirs, tvo heilbrigða syni þá Brand (1896-1982) og Hermann (1909-2005). Sonurinn Brandur. Brandur ólst upp í foreldrahúsum til tólf ára aldurs. Þá flutti hann með ömmu sinni, rnaddömu Valgerði að Kollafjarðarnesi til móðurbróður síns séra Jóns Brandssonar. Séra Jón fermdi þar frænda sinn og var hann fyrsta barnið sern fermt var í þá nýbyggðri kirkju að Kollafjarðarnesi. Vorið 1919 réðst Brandur til starfa hjá Riisverslun á Borðeyri sem þá var enn mikill verslunarstaður, en síðar hjá Kaupfélagi Hútfirðinga á sama stað Búi faðir Brands missti heilsuna á besta aldri og dó af berklum árið 1930. Þá fór Brandur heim að Litlu-Hvalsá til að veita búi móður sinnar forstöðu og fórst honum búreksturinn vel úr hendi. En vorið 1934 bregða Brandur og móðir hans búi. Fór þá Guðrún ásamt Ásgeiri syni sfnum að Kollafjarðarnesi til Jóns bróður síns, en Brandur vann tvo vetur við ýmis störf í Reykjavík og við vegavinnu á Holtavörðuheiði á sumrum. Sagt var að starf hans hafi að mestu verið fólgið í því að mylja grjót með sleggju. Hefur hann aðspurður játt því og að hann hafi mulið allan undirburð í veginn frá Sæluhúsi og norður á Grunnavatnshæðir sem er dágóður spotti. Haustið 1936 verða þáttaskil í lífi Brands, en þá réðst hann til starfa sem verkstjóri hjá Grænmetisverslun ríkisins sem síðar varð Grænmetisverslun landbúnaðarins. Þar starfaði hann óslitið til haustsins 1964 er hann var kominn fast að sjötugu. Önnur þáttaskil urðu í l´æifi hans árið 1942, en hóf hann búskap með konu sinni Guðrúnu Halldórsdóttur. Árið 1937 fluttu móðir Brands og bróðir hans Ásgeir til Reykjavíkur og hélt hún um skeið heimili með þeim bræðrum. Brandur ólst upp í fátækt, en með þrotlausu striti og sparsemi eignaðist hann eigið húsnæði og komst í nokkur efni. M.a. átti hann um árabil hlut í veitingastofu að Laugavegi 28 og rak hana ásamt Magna Guðmundssyni hagfræðingi og fleirum. Voru þeir Magni góðir vinir og þó Brandur minntist margra góðra vina og vinnufélaga, held ég að fáa hafi hann metið meir en Magna. Eftir að Brandur lét af störfum hjá Grænmetisversluninni 1964 kominn fast að sjötugu, hélt hann sig enn við vinnu næsta áratuginn. Fyrst starfaði hann sem húsvörður en síðan næturvörður í Arnarhváli. Og svo mikil var eljusemi hans að eftir það annaðist hann innheimtustörf fyrir ýmis fyrirtæki, eða allt þar til heilsan var þrotin. Verklaus gat hann ekki verið því vinnan var hans líf. Sonurinn Hermann Eftir barnaskólagöngu Hermanns í sinni heimasveit, lá leiðin í Héraðsskólann á Laugum í Suður-Þingeyjarsýslu. Þá vann hann að venjulegum bústörfum, við vegagerð á Holtavörðuheiði og um tíma hjá Kaupfélaginu á Borðeyri. Eftir það stundaði hann ýmis störf í Reykjavík. Árið 1942 flutti hann í Borgarnes ásamt Hallberu konu sinni og gerðist hótelstjóri og meðeigandi í Hótel Borgarnesi. Í lok stríðsins fór Hermann til starfa hjá Kaupfélagi Borgfirðinga, þar sem hann vann það sem eftir var starfsævinnar eða í rúm 40 ár. Hermann var félagslyndur maður, sat m.a. í stjórn Verslunarmannafélags Borgarness og Starfsmannafélags KB. Hann tók þátt í undirbúningi að stofnun Félags eldri borgara í Borgarnesi og var fyrsti formaður þess. Mest starfaði hann þó fyrir Ungmennafélagið Skallagrím þar sem hann var formaður um skeið, tók virkan þátt í störfum leikdeildar félagsins og lék ýmis hlutverk í leiksýningum þess. Þá hélt hann ýmsum fróðleik til haga og birtust m.a. nokkrar greinar eftir hann í Strandapóstinum. Af honum er mikill ættbogi kominn. Að lokum. Guðrún horfði til þess í harmi sínum að sumar frændkonur hennar höfðu misst meira en hún og mest af öllum Valgerður föðursystir hennar. Valgerður systir séra Brands giftist efnuðum dannebrogsmanni í Húnavatnssýslu sem síðar tapaði öllu sínu fé vegna ábyrgða sem hann gekkst í fyrir menn sem síðan stóðu ekki í skilum. Þau eignuðust fjórtán börn og misstu þau öll. Yngstur var sonurinn Jón sem varð rúmlega tvítugur. Hann var á leið heim frá Reykjavík þegar hann veiktist í Borgarnesi og fréttist ekkert af honum norður á Strandir fyrr en búið var að jarða hann þar. Mestu synd mannlífsins ef til vill að morðum og ránum undanskildum, taldi Guðrún vera mannlast. Hún talaði aldrei illa um aðra og væri hún þar sem menn höfðu uppi bakmælgi, kom þjáningasvipur á andlit hennar sem venjulega dugði til að breytt væri um umræðuefni. Hún lést árið 1963, áttatíu og átta ára gömul. Lengi var hún furðu ung í anda og heimsótti Skaftafellssýslur þegar hún var um sjötugt sér til mikillar ánægju. Hún hafði þá ekki komið þar í hálfa öld, en var vel fagnað af fjölmörgum vinum sem mundu eftir henni sem kornungri stúlku. Skilningur hennar og samúð með öðrum aflaði henni vina á efri árum sem voru miklu yngri en hún sjálf. "Kæmi ég til hennar í þungu skapi, var ég jafnan sáttari við lífið þegar ég fór aftur," sagði ung stúlka sem sótti til hennar huggun í erfiðleikum sínum. Guðrún Brandsdóttir fékk ekki ráðið örlögum sínum, ekki umflúið fátækt og strit, hjónabandsörðugleika, missi tveggja efnilegra barna , vanheilsu þess þriðja og allar þær brostnu vonir sem sérhver maður og kona hlýtur að bera í brjósti sér. Aðeins einu fékk hún stjórnað, - sinni eigin lund, og hún gerði það vel. Heimildir: Tíminn frá 1967 og Lesbók Morgunblaðsins frá sama ári. Fri, 23 May 2014 01:49:44 GMT http://leor.123.is/blog/record/701028/ 933. Sagt er að þegar menn fara að grúska í ættfræði og leita uppruna síns jafnvel aftur um marga ættliði, sé það óbrigðult merki þess að aldurinn sé farinn að færast yfir. Ég vil þó miklu frekar halda því fram að það sé miklu frekar merki um aukinn þroska. En hvað sem öllu þvílíku líður, þá hélt ég af stað í einn slíkan leiðangur fyrir margt löngu en hef verið lengi á leiðinni því mörg ár eru liðin frá því að af stað var farið. Raunar má alveg eins segja að þess konar vegferð ljúki aldrei, því lengi bætast einhverjir molar við heildarmyndina þó svo að þá sé ekki alla að finna hér. Mér þótti afar merkilegt, en þó bæði skemmtilegt og sorglegt í senn, að skoða það af lífshlaupi langa, langa afa míns í beinan karllegg sem einhverjar heimildir finnast um. Sá hét Brandur Tómasson og var fæddur 3. nóvember1836, en lést 19. júlí 1891. Sonur hans var Jón Brandsson prestur og síðar prófastur að Kollafjarðarnesi. Af honum er kominn Hjálmar Jónsson afi minn lengst af bóndi að Ásfelli á Skipaskaga, þá faðir minn Óli Jakob Hjálmarsson svæfingalæknir og síðan ég sjálfur. Ungur prestur sem kvæntist systrum. Séra Brandi var veitt Einholt á Mýrum daginn eftir að hann hafði lokið prófi í Prestaskólanum sumarið 1862. Þar var hann í fimm ár, en fékk þá Stað í Hrútafirði og síðan Prestsbakka einnig í Hrútafirði og þjónaði hann þá báðum brauðunum. Þegar Staður var síðan veittur sr. Páli Ólafssyni frá Mel, sótti sr. Brandur um austur að Ásum í Skaftártungu. Það kall fékk hann og hélt því til dauðadags, en þjónaði jafnframt öðrum brauðum í Skaftárþingi þegar þau voru prestslaus. Hann var stórskuldugur Staðarkirkju í Hrútafirði þegar hann kom að norðan, en innheimta þeirrar skuldar tók mörg ár og kostaði miklar bréfaskriftir og eftirleitan af hálfu yfirvalda. Séra Brandur var trúaður og góður kennari, lúfmenni hið mesta, en ákaflega drykkfelldur. Hann kvæntist fyrst Guðrúnu Jónsdóttur frá Skriðinsenni í Óspakseyrarhreppi, en þegar hún dó giftist hann systur hennar Valgerði. Hann átti sex börn með Guðrúnu og níu með Valgerði. Komust mörg þeirra upp og eru niðjar séra Brands fjölmennir í dag. Meðan hann þjónaði að Prestsbakka í Hrútafirði byggði hann þar nýja kirkju. Sá var háttur á í þá daga að bændur áttu að gjalda sinn hlut þar í, en illa gekk presti að innheimta þeirra hlut. Jukust við það skuldir hans að miklum mun en höfðu þó verið talsverðar fyrir. Reyndi að flýja Bakkus. Til er stutt frásögn um það þegar Brandur hafði í raun hrakist úr Hrútafirði og var á suðurleið. "Í brattri brekku er klyfjalest á ferð. Séra Brandur Tómasson er að flytja búferlum með skyldulið sitt norðan úr Hrútafirði suður um land og austur í Skaftártungu. Hann ætlar sér að freista þess að hefja nýtt líf á nýjum slóðum þar sem hann vonast til að sér farnist betur. Eitthvað af búslóð mun hann hafa tekið með en margt varð þó að skilja eftir. Á einum hestinum ruggar sinn kláfurinn hvorum megin. Upp úr öðrum kláfnum gægist lítill drengur, en upp úr hinum lítil telpa. Þó að ferðin gangi hægt þykir börnunum hún spennandi, enda er þetta er þeirra fyrsta ferðalag. Lestin silast áfram yfir landið, það er staldrað við og fólk og hestar hvílast, en síðan er lagt aftur af stað. Þannig gengur þetta fyrir sig aftur og aftur, en sveitirnar vestan lands og sunnan líða hjá eins og furðuveraldir, bæði ólíkar hver annari og einnig afar ólíkar heimaslóðunum. Allt í einu hrasar sá hesturinn sem börnin ber, og eitt augnablik er ekki annað að sjá en hann muni hrapa fram af gilbrúninni þar sem farið er um og farþegarnir muni þá láta lífið í urðinni fyrir neðan. Móðir þeirra biður heitt til guðs. Hún er bænheyrð og kraftaverkið gerist, klárinn nær jafnvægi og heldur áfram eins og ekkert hafi í skorizt. Forsjónin ætlar nefnilega systkinunum og leikfélögunum að eiga langt líf þó að hlutskipti þeirra verði afar ólíkt. Hann varð prestur og síðar prófastur í sinni sveit, en hún varð bóndakona og lifði í mikilli fátækt og basli alla sína æfi". Hefur hann eflaust vonast til að fjárhagurinn myndi að batna í hinu nýja brauði, enda yrði hann þar fjarri drykkjuvinum sínum. Ferð úr Hrútafirði í Skaftafellssýslu, yfir ótal óbrúaðar ár, var ekki smáræðis fyrirtæki kringum 1880. Presturinm og maddama Valgerður skildu tvær yngstu dætur sínar eftir hjá bróður hans, Jóni Tómassyni á Kollsá. Sömuleiðis lét prestur þar eftir skatthol sitt, sem náði frá gólfi til lofts og var hinn veglegasti gripur. En sú, sem honum var mest í mun að yrði um kyrrt í Hrútafirði þ.e. fátæktin, fylgdi honum dyggilega eftir alla hans tíð. Fyrsta búskaparárið að Ásum í Skaftártungu, féll ekki aðeins allur bústofn þeirra hjóna i harðindum, heldur reyndust nýir drykkjuvinir auðfundnir og fylltu fljótlega skarðið sem þeir gömlu skildu eftir sig. Væri mark takandi á ritningargreininni sem segir að gjafmildum verði þúsundfalt aftur borgað, hefði séra Brandur orðið vellauðugur maður í lifanda lífi. Hann var mjög örlátur og til marks um það kom hann eitt sinni gangandi heim úr ferðalagi með hnakk sinn á bakinu. Hafði hann þá hitt einhvern sem hann taldi að þyrfti meira hesti en hann sjálfur og gaf honum sinn. Grasið reyndist ekki grænna hinum meginn við lækinn. Það mun hafa verið komið fram á sumar þegar sr. Brandur kom austur. Þá var prestsetrið enn í byggingu, enda hafði verið prestslaust í Tungunni á annan áratug. Það var því ekki fyrr en vorið eftir 1881, sem hann gat hafið búskap að Ásum og festi þá kaup á nýjum búsmala. Ein kýr fylgdi þó staðnum en 40 ær fékk hann á leigu og 60 keypti hann með því að borga fyrir þær 600 kr. á þremur árum með 4% rentu. Sumarið á eftir var með eindæmum mikið grasleysissumar og heyjaðist sáralítið í Ásum. Hann varð því að kaupa meginhlutann af fóðrunum og var allan veturinn gangandi því ekki gat hann haft reiðhestinn heima. Kúnni varð hann að koma fyrir og sá varð endirinn að prestur missti meginhlutann af fénu og líka talsvert af því sem á fóðrum var. Og nú rak hvert hallærisárið annað fram eftir áratugnum. Vetrarharðindi og vorkuldar, grasleysi og óþurrkar, basl og bágindi. Ómegðin var mikil en bústofninn enginn. Skuldheimtumenn gerðu síðan kröfur í litlar embættistekjur og kaupstaðarferðir voru ekki hollar efnahag þeirra, sem reyndu að gleyma erfiðleikum lífsins yfir staupi i Bakkabúð. Það var ein af ástæðum þess að efnahagur sr. Brands rétti aldrei við eins og vonir höfðu staðið til. Vínhneigðin var honum lítt viðráðanleg ástríða, þótt hann rækti enibætti sitt af einstökum dugnaði og frábærum vaskleika. Þessi löstur hans hefur eflaust verið ástæða þess að bindindismálum var hreyft á fyrsta héraðsfundinum sem hann sat í Vestur-Skaftafellsprófastsdæmi. Báru þeir sr. Oddgeir á Felli og sr. Hannes á Mýrum fram þá uppástungu að prestar í prófastsdæminu og sóknarnefndarmenn yrðu forgöngumenn að því að koma í veg fyrir óhóflega nautn áfengra drykkja. "Þessa uppástungu samþykkti fundurinn, en að skuldbinda nokkurrn til að ganga í almennt bindindi var fundurinn hins vegar alfarið mótfallinn. En þessi fundarsamþykkt kom sr. Brandi að litlu haldi í baráttunni við Bakkus. Dugðu einnig lítt vinsamlegar aðvaranir sóknarnefnda og föðurlegar áminningar biskups. En upp úr öllu þessu að því er virðist vonlausa stríði við ölhneigðina, gnæfir þó persóna sr. Brands. "Hann var góðmennið sem í fátækt sinni gaf sóknarbörnum sínum eftir lögboðin gjöld, klerkurinn sem prédikaði af andríki og krafti, af hug og hjarta hinnar stórgáfuðu, breysku trúarhetju", segir Stefán í Litla-Hvammi í endurminningum sínum. Hann minnist fermingarföður síns af mikilli hrifningu og getur þess að hann hafi kynnst mörgum prestum á lífsleiðinni, en enginn þeirra komist nálægt sr. Brandi að mannkostum. Svo mikil hafi skyldurækni hans og ábyrgðartilfinningin verið, að þrátt fyrir dykkjuástríðuna vissi enginn til þess, að hann svo mikið sem dreypti á víni áður en hann gekk að prestverkum, hvort sem það var messugerð, eða það var skírn eða hjónavigsla sem átti að fara fram. Síra Brandur Tómasson var prestur í Ásum á árabilinu 1880-1891, en auk þess þjónustaði hann önnur brauð í Vestur-Skaftatfellsprófastsdæmis sem hér segir: í Meðallandi árin 1881-1884 í Álftaveri - 1881-1888 í Mýrdal -- 1885-1886 í Meðallandi - 1885-1888. Á þessum árum voru tvær kirkjur í Skaftártungu og fjórar í Mýrdalnum. Munu ekki aðrir prestar hafa haft erfiðari prestsþjónustu hér á landi en sr. Brandur hafði þau misseri sem hann þjónaði beggja vegna Mýrdalssands. Til að sýna hvernig þessi þjónusta var rækt, skal hér birt skrá yfir messur sr. Brands, frá trínitatis til aðventu 1885 og á útmánuðum 1886. Hvað skuldar Brandur prestur hér?Skaftfellingar virðast hafa fyrirgefið honum breyskleikann og það margsinnis. Eitt sinn sem oftar var hann staddur á Eyrarbakka sem var næsti kaupstaður við Ása, en fékk enga úttekt því reikningur hans í versluninni stóð mun verr en kaupmanni líkaði. Sóknarbörn hans þau er nærstödd voru vildu liðsimna sálusorgara sínum og sá sem var í forsvari fyrir hópnum gekk inn í búðina og mælti stundarhátt: "Hvað skuldar Brandur prestur hér?" Kaupmaður nefndi töluna, en bændur höfðu gert samtök um að greiða upp skuldina svo prestur fengi úttekt eins og aðrir. (Þannig kunna niðjar Brands söguna, en aðrir vilja láta hama gerast í Reykjavik og Daníel mágur hans á þá að hafa greitt skuldina).Loforðið efnt. Meðan sr. Brandur var enn í prestaskólanum í Reykjavík var það eitt sumar að hann var í kaupavinnu, að æskuvinur hans sem var bóndasonur að norðan bað hann um að jarða sig ef hann lifði hann. Brandur var skiljanlega ekki viss um hvort hann mundi lifa hann en játti þó bón vinar síns. Alllöngu síðar voru Brandi sem hafði þá tekið prestavígslu, veittir Ásar í Skaftártungu. Skrifaðist hann eftir það lengi á við vin sinn sem var orðinn stórbóndi fyrir norðan. En árin liðu og smátt og smátt dró úr bréfaskriftunum uns þau lögðust af. Þá var það vor eitt að beinagrind af karlmanni rak á fjöru Þykkvabæjarklausturs. Var beinagrindin óþekkjanleg, en við hana hékk ísaumað vaðmálsbelti með nafni mannsins sem enginn þar um slóðir kannaðist við. Um þetta leyti þjónaði séra Brandur Þykkvabæjarprestakalli ásamt Ásum og var honum tilkynnt um beinagrindina og fært beltið. Brá honum mjög þegar hann sá þar nafn æskuvinar síns. Um svipað leyti hafði hann frétt að hann hefði drukknað um veturinn og líkið ekki fundist. Jarðaði séra Brandur þá æskuvin sinn eins og hann hafði lofað. Og hann bað fyrir guðshúsinu, söfnuðinum, Jóni og sjálfum sér. Það rættist og sem spáð hafði verið að Meðallendingum héldist illa á prestum sínum þegar það gerðist að verið var að flytja prédikunarstóllinn sem tilheyrði kirkjunni í Langholti, en hann valt af hestinum og ofan í Skarðsá. Voru prestar þar jafnan stutt eftir það og oft prestlaust. Var þá brauðinu þjónað af nágrannaprestum og einn þeirra var sr. Brandur Tómasson í Ásum. Jón nokkur Sverrisson sagði svo frá að þegar hann var um fermingu, þjónaði sr. Brandur í Langholtssókn. Hann sagði prest hafa verið góðan mann með lítil efni en stórt hjarta, tilþrifamikinn og skörulegan. Jón minnist þess að eitt sinn þegar Brandur kom í húsvitjun, stóð hann um stund úti fyrir bænum og kallaði síðan: "Hann síra Brandur vill koma inn". Var þá skjótt til dyra gengið og prestur leiddur í bæinn. Jón var þá að læra kverið og kominn að 6. kaflanum sem var bæði langur og tornuminn og kvörtuðu foreldrar hans yfir því við prest hve illa lærdómurinn gengi. En prestur svaraði: "Verið þið alveg róleg. Þið skuluð ekki hafa ábyggjur af þessum dreng. Hann Jón litli spjarar sig". Eitt dimmt haustkvöld kom sr. Brandur að Grímsstöðum, þar sem foreldrar Jóns bjuggu þá. Hann var að koma frá því að skíra barn og bað um fylgd að Fjósakoti því þar ætlaði hann að gista. Fór Jón með honum, en prestur bað Jón segja sér þegar þeir væru komnir móts við kirkjuna sem Jón gerði. Fór þá sr. Brandur af baki, tók ofan hattinn og bað heitt og innilega fyrir guðshúsinu, söfnuðinum, Jóni og sjálfum sér. Samskiptin við Mýrdælinga.Um nokkurn tíma þjónaði séra Brandur Mýrdalsþingum auk síns eiginlega prestakalls. Mýrdælingar tóku honum illa því þeir vildu fá sinn eigin prest eins og áður hafði verið. Fyrsta sunnudag sem hann messaði þar mætti enginn til kirkju. Séra Brandur tók því með mestu ró, labbaði sér niður að Hvoli til hreppstjórans sem hann vissi harðastan í andstöðunni gegn sér og beiddist gistingar. Hún fékkst, en ekki var mikið haft við gestinn. Honum var vísað til svefns hjá börnunum, en hann tók því vel og sagði þeim sögur og ævintýri fram eftir kvöldinu. Morguninn eftir kvaddi prestur og þakkaði mikið fyrir sig en fór ekki langt, því hann gisti næstu nótt á bæ þar örkammt frá. Þannig fór hann um dalinn alla næstu vikuna, en talaði alls staðar mest við bömin. Næsta sunnudag messaði hann aftur í Mýrdal, en nú brá svo við að kirkjan var troðfull. Þurfti hann ekki að kvarta undan lélegri kirkjusókn Mýrdælinga eftir það. Brandur var einlægur trúmaður og muna hafa verið margar sögur sagðar af trú hans þó flestar séu þær nú glataðar. Einhverju sinni hvessti mjög meðan Skaftfellingar voru á sjó og komust bátarnir ekki í land því að ógurlegir brimskaflar risu ógnarhátt við sendna ströndina. Uppi á sjávarkambinum stóð fjöldi fólks og horfði á hvernig eiginmenn og synir reyndu að brjótast til lands þegar séra Brand bar þarna að. Þegar hann sá hve tvísýnt var með lendingu og að bátamir bjuggust til að snúa frá, bað hann alla viðstadda að krjúpa á kné og biðja með sér. Heit og innileig bænin steig upp frá litla hópnum á hinni kaldranalegu og eyðilegu strönd og kannski hefur hún komist í gegnum dimm óveðursskýin, því að skyndilega sló á báruna, skipin renndu upp á sandinn og engan sakaði. En ölvaður sté Brandur aldrei í stólinn. Allir, sem þekkja til staðhátta austur þar, vita hvert þrekvirki það hefur verið að rækja prestsþjónustu í Skaftárþingi á þessum tíma með þeim hætti sem sr. Brandur mun hafa gert. Eitt dæmi um það hve mikinn vaskleik prestur sýndi í starfi sínu, nefnir sr. Þórhallur Bjarnarson í Kirkjublaði sínu er hann minntist hans. Maður í Ásasókn bað prest að jarða fyrir sig á laugardegi, en messa var boðuð daginn eftir á Sólheimum. Sr. Brandur brást vel við beiðni mannsins, jarðsöng, skírði síðan barn á leiðinni og lagði eftir það á Mýrdalssand í náttmyrkri og vonskuveðri. Náði hann að Sólheimum til messugerðar í tæka tíð, en þetta var á þorranum. Talið var að beiðnin um jarðsetninguna hafi verið gerð af glettni við prest til að gera honum erfiðara með að rækja þjónustuna í Mýrdalnum. En hvað sem um það er að segja, kunnu sóknarbörn sr. Brands vel að meta kosti hans og báru til hans óblandna hlýju sakir hjartagæsku og ljúfmennsku. Og svo mikið er víst að hjálpsamir reyndust þeir honum og freistuðu að rétta við hag hans þótt lítt stoðaði. Aðeins einu sinni mun hafa orðið messufall hjá séra Brandi sem herma má upp á hann. Var það daginn eftir að hann hélt brúðkaup Hallfríðar dóttur sinnar og Magnúsar Sigurðssonar, sem var þá vinnumaður í Ásum. Þau voru foreldrar Guðbrands Magnússonar sem lengi var forstjóri Áfengisverslunarinnar. Sjálfsagt hefur hinn fátæka og vínhneigða Ásaklerk síst af öllu órað fyrir því að dóttursonur hans yrði í fyllingu tímans eins konar æðsta ráð yfir öllu áfengi á Íslandi, en umræddan dag mun séra Brandur enn hafa verið all nokkuð ölvaður eftir veisluna og því ófær um að sinna prestverkum. Ölvaður steig séra Brandur nefnilega aldrei í stólinn, enda hefði hann tæpast getað það, því vín gerði honum afar erfitt um mál. Önnur silfurskeiðanna af uppboðinu sem eru í eigu afkomendanna.Leiðarlok. Síra Brandur Tómasson varð ekki gamall maður. Hann andaðist 54 ára á miðju sumri 1891. Það var á sunnudegi og þá hafði messa verið boðuð í Ásum sem varð eigi af, en fjöldi manns var þó þegar mættur til messunnar þegar andlátið bar að. Í kjölfarið var bú hans boðið upp til greiðslu skulda hans sem aldrei höfðu sagt skilið við hann í lifanda lífi og eftir það uppboð átti maddama Valgerður ekkert eftir nema fötin sin og börnin ef frá eru taldar tvær silfurskeiðar, skreyttar fögru hörpudiskamunstri. Skeiðarnar voru upphaflega tólf, og voru boðnar tvær krónur í þær allar. Sá sem bauð gaf ekkjunni kost á að kaupa þær aftur á sama verði, en hún sá sér ekki fært að taka nema tvær þeirra og eru þær enn í eigu niðja hennar. Hún átti nú ekki annan kost en ferðast aftur yfir fjöll og heiðar heim í Hrútafjörð Tvö stjúpbörn hennar ílentust í Skaftafellssýslu, en fjögur fóru með henni. Þau Guðrún og Jón, sem verið höfðu í kláfunum fáeinum árum áður, svo og tvö yngri sem höfðu fæðst að Ásum. Heimildir: Tíminn frá 1967, Lesbók Morgunblaðsins frá 1967, sr. Sigurður Ægisson og Sigurður Hjálmarsson föðurbróðir minn. Sun, 18 May 2014 04:33:52 GMT http://leor.123.is/blog/record/700711/ 932. Ef ég er reiður við Bjarna, þá lem ég bara hann Jón ef hann liggur betur við höggi. Einhvern vegin þannig kemur mér verkfall flugmanna og á næstunni einnig flugfreyja mér fyrir sjónir, þ.e. ef það er einfaldað hæfilega mikið. Í styrjöldum eru óbreyttir borgarar algengustu fórnarlömbin. Pétur Blöndal sagði í viðtali við DV. að þeir hefðu gjarnan hæstu launin sem yllu mestu tjóni. "Verfallsrétturinn er stjórnarskrárbundinn réttur til að beita ofbeldi. Þeir hafa hæstu launin út úr kjarasamningum sem valda mestu tjóni þriðja aðila, verstu tjóni án mikils eigin framlags," sagði Pétur H. Blöndal, RUV greindi frá að Clive Stacey, framkvæmdastjóri bresku ferðaskrifstofunnar Discover the World, hvetur flugmenn Icelandair til að draga úr launakröfum sínum. Hann segir furðulegt að fámennur hópur flugmanna geti haldið íslenskum ferðamannaiðnaði í gíslingu. RUV sagði einnig frá því að flugmenn færu fram á allt að 30% hækkun launa. Um launakröfur flugmanna mátti svo lesa á Pressan.is "Byrjendalaun flugmanns hjá félaginu, eru um 500.000 krónur. Ofan á það bætast svo við önnur laun, yfirvinna og aðrar greiðslur, og skv. útreikningum má gera ráð fyrir því að þau nemi um 100.000 krónum," segir í Morgunblaðinu. "Þá eru dagpeningar enn óreiknaðir, en þar má gera ráð fyrir um 150.000 kr. til viðbótar. Samtals gerir þetta um 750.000 krónur, en hafa ber í huga að dagpeningar eru ekki skilgreindir sem laun, heldur eiga þeir að duga fyrir útlögðum kostnaði." "Flugmaður með tíu ára starfsaldur hefur 650.000 krónur í grunnlaun. Algengar aukagreiðslur eru 150.000 krónur á mánuði og dagpeningar 200.000 krónur. Í heild gera þetta um eina milljón króna. Eftir 25 ára starf geta greiðslur til flugstjóra alls numið 1.700.000 krónum. Þar af eru 1.150.000 krónur í mánaðarlaun, 300.000 krónur í önnur laun og um 250.000 krónur í dagpeninga". Visir.is "Flugstjórar hjá Icelandair eru flestir með mun hærri heildarlaun en forsætisráðherra og bróðurpartur flugmanna er á ríflegum ráðherralaunum. Þeir sætta sig ekki við þær launahækkanir sem samið hefur verið um á almennum vinnumarkaði". Mbl.is Af 100 launahæstu starfsmönnum félagsins voru 92 flugmenn," RUV. "Helga Árnadóttir framkvæmdastjóri Samtaka ferðaþjónustunnar segir að vinnustöðvanir hafi margfeldisáhrif: "Þau eru að hafa mikil áhrif á hverjum einasta degi núna, vegna þess að það er verið að aflýsa flugferðum á hverjum degi. Við erum búin að missa mikið af hópum og annað núna síðustu daga. Þannig að við erum að finna verulega fyrir afbókunum". "Þórir Garðarsson, stjórnarformaður rútufyrirtækisins Iceland Excursions, segir að ferðamenn hafi afbókað rútuferðir hjá þeim og fyrirtækið verði að endurgreiða þeim sem búnir séu að greiða fyrirfram. Þetta gildi um einhverja farþega hafi bókað ferðir á næstu tveimur vikum: "Það er að breyta sínum plönum. Það er að afbóka og fá endurgreitt. Menn vilja ekki taka áhættu á að fara upp á eyju í miðju Atlantshafi og verða innilyksa þar". Þá hefur hann áhyggjur af því að erlendar ferðaskrifstofur tapi peningum, sem geti skaðað íslenska ferðaþjónustu til lengri tíma". Mbl.is Fjártjónið er gríðarlegt að sögn Bjarnheiðar. "Þetta eru tapaðar tekjur fyrir alla sem að þessu standa. Það eru rútufyrirtæki, leiðsögumenn, ferðaskrifstofur, hótel, veitingastaðir. Bara þessir hópar fela í sér tugmilljóna tap," segir hún. Hina hliðina á málinu segir hún vera ímyndarskaðann. "Þegar þú ert að ferðast og heyrir af einhverju sem er í gangi í landinu, verkföllum eða náttúruhamförum, þá upplifirðu sem svo að áfangastaðurinn sé óöruggur og þú ferð frekar eitthvað annað. Ég er handviss um að það fari að streyma inn afbókanir ef þetta heldur áfram." Sé dregin einhver ályktun af þeim fréttaflutingi af málinu sem borið hefur fyrir augu og eyru að undanförnu, verð ég að segja eins og er að hún er þá helst sú að tjónið er mikið og ég hef litla sem enga samúð með flugmönnum í kjarabaráttu þeirra og tel málstað þeirra í dapurlegra lagi. Sérstaklega ef laun þeirra eru borinn saman við kjör ýmissa annarra stétta í íslensku samfélagi sem óskað hafa eftir leiðréttingu sinna mála að undanförnu og fengið 2,8% hækkun sem deilst hefur niður á næstu 12 mánuði.En vopn flugmanna virðast ætla að bíta rétt eins og kjarnorkuógnin í Kalda stríðinu, árangurinn gæti orðið í réttu hlutfalli við eyðileggingamáttinn, öll sátt um hóflegar kjarabætur á línuna verður endanlega fyrir bí og við verðum fljótlega komin með talsverðan efnivið í nýja verðbólguskriðu. Wed, 14 May 2014 02:15:25 GMT http://leor.123.is/blog/record/700606/ 931. Hlutirnir breytast og mennirnir með. Það sem einu sinni stóð fyrir eitt, stendur nú fyrir eitthvað allt annað og meira að segja orð og orðasambönd í okkar ástkæra ylhýra hafa mörg hver fengið alveg splunkunýja og jafnvel öndverða merkingu frá því sem áður var. Ég gat ekki annað en brosað út í annað þegar ég rakst á forsíðu NEISTA frá árinu 1934. Á þeim tíma fór stéttvíst fólk fór í kröfugöngu hinn 1. maí og dagurinn var ekkert minna heilagur í hugum margra en ýmsar kirkjulegar stórhátíðir nema síður væri. - Meðal framámanna í Jafnaðarmannaflokki Siglufjarðar á þessum tíma voru t.d. Gunnlaugur Sigurðsson, Jóhann F. Guðmundsson, Arnþór Jóhannsson, Kristján Sigurðsson, Kristmar Ólafsson, Jón Jóhannsson, Guðmundur Sigurðsson og Pétur Vermundsson svo einhverjir séu nefndir, en ábyrgðarmaður NEISTA var Kristján Dýrfjörð. - Væntanlega hafa þessir ágætu menn tengt slagorðið fyrst og fremst við hina stoltu vinnandi stétt og hugsanlega einnig drauminn um frjálst og fullvalda Ísland tíu árum fyrir lýðveldisstofnunina, en nú stendur það m.a. fyrir þjóðrembu, fordómum og rasisma eins og við vitum. Mon, 12 May 2014 21:40:33 GMT http://leor.123.is/blog/record/700475/ 930. Úrslitin í söngvakeppni Evrópskra sjónvarpsstöðva sem fram fór í gærkvöldi voru ekki alveg fullkomlega í samræmi við spár veðbanka þó segja mætti að það munaði kannski ekki svo ýkja miklu. Aðeins fáeinir tugir stiga röðuðu sér á örlítið annan hátt en spekúlantarnir reiknuðu með, en það ruglaði auðvitað röðinni all nokkuð. Ég hef því miður haft alveg sáralítinn tíma undanfarið til að velta fyrir mér bæði mögulegum og ómögulegum sigurvegurum í keppninni og þegar hún brast á var ég að aka strætisvagn á leið 28 sem hafði upp á að bjóða frekar dapurt útvarp hvað hljómgæði varðar. Ég gaf mér því tíma til að kíkja á valda kafla þegar heim kom.-Fyrir okkur voru líklega mestu stórtíðindi hvað stigagjöf varðar, hin áttan sem við fengum frá San Marino og voru jafnframt voru okkar fyrstu stig. En um San Marino er það að segja að það er svo mikið örríki að íbúafjöldinn er aðeins 10% af íbúafjölda smáþjóðarinnar Íslands. Bestu þakkir San Marino.Þess utan fengum við 7 stig frá Frakklandi og Ítalíu, 6 stig frá Hollandi og Norðmönnum, 4 stig frá Bretum og Svíum, 5 stig frá Ungverjum og Dönum, 2 frá Þjóðverjum og sigurvegurunum Austurríkismönnum. 1 stig kom svo frá Rússlandi og annað frá SpániEn takið eftir; við fengum ekkert stig frá Svíum og Finnlandi, eða þá Eystrasaltslöndunum.Og við enduðum eins og flestir vita í 15.sæti sem ég prívat og persónulega get verið meira en sáttur við miðað við að hafa tekið það 19. frá fyrir Pollana.-En það má alveg halda því fram að boðskapurinn um "enga fordóma" hafi kannski skilað sér með ágætum, eða í það minnsta átt góðan hljómgrunn ytra þrátt fyrir að okkar stig hefðu alveg mátt vera eitthvað fleiri. Í hvert sinn sem Rússland fékk stig, púaði salurinn sig næstum því hásan og lét þannig í ljós vanþóknun sína með mjög svo ótvíræðum hætti og vesalings tvíburaljóskurnar guldu þannig fyrir misgjörðir misvitra ráðamanna heima fyrir. Það velkjast líklega fáir í vafa um að nýlegar lagasetningar sem mismuna minnihlutahópum og þá sér í lagi samkynhneigðum og landvinningalögin sem veita þeim sjálfum heimild til að hlutast til um málefni nágrannaríkjanna eru ástæða hinna dapurlegu og neikvæðu undirtekta. Að Conchita Wurst hafi unnið, má heimfæra sem skýr skilaboð til handa fordómafullra ráðamanna og undirlægja þeirra austan tjaldsins sem er kannski ekki endanlega fallið. En hópur íhaldssamra Rússa, Armena og Hvít-Rússa stóðu fyrir undirskriftasöfnun þar sem keppnin í ár er sögð "gróðrarstía kynvillu" og hópurinn krafðist þess að Wurst yrði bannað að taka þátt í keppninni. Þá vildi sami hópur að Eurovision yrði tekin af dagskrá Rússneska ríkissjónvarpsins.- Segja má því og það alveg skuldlaust að úrslitin ásamt viðbrögðum áheyrenda bæði í sal og annars staðar hafi komið vel á vondan.(Ein af fjölmörgum myndum sem birst hafa undanfarið þar sem Putin er lílkt við Hitler). Sun, 11 May 2014 03:57:27 GMT http://leor.123.is/blog/record/699924/ 929. Þessi ákaflega sérstaka smáfrétt frá árinu 1934 ber það með sér að hafa ratað inn á "Lífið á Sigló" hér á árum áður, enda þykist ég kannast við fingraförin hans Steingríms neðst til hægri á úrklippunni. Líklega hef ég séð hana og skoðað vel og vandlega á sínum tíma, enda fylgst býsna vel með siglfirskum miðlum hin síðari ár, hvort sem þeir eru á prenti eða vef. En það eru þessir hugrænu lágþokubakkar sem framkalla fyrningar minninganna og ég rak því upp stór augu þegar ég rakst á hana (aftur) á nýlegu netflakki. Það sem ég staldraði við að þessu sinni var nafnið "Magnús Nordal" sem mig minnir að ég hafi áður séð titlaðan verkstjóra frá Siglufjarðarárum sínum, en hvar eða við hvað veit ég ekki. Eftir að hann flutti suður sem gæti vel verið skömmu fyrir 1940, mun hann hafa starfað mikið fyrir Þjóðræknisfélagið. Það dúkkaði líka upp í kollinum á mér að hann mun hafa byggt húsið að Hverfisgötu 11 sem til að byrja með var skráð sem Lindfargata 20c þar sem það kom á undan götunni sem það stendur við. Hann bjó á efri hæðinni í einhver ár, en seldi hana Baldvin Þ. Kristjánssyni þegar sá maður flutti suður á mölina. Baldvin sem vann síðar mikið fyrir klúbbana "Öruggur akstur" syðra, bjó þar um tíma en seldi þá afa mínum og nafna hæðina einhvern tíma á árabilinu 1947-48. Afi og amma sem framan af höfðu búið á neðri hæðinni rétt eins og núverandi eigandur (Tryggvi Sigurjónsson og Erla Hlífarsdóttir síðan 1996 ef ég man rétt) fluttu þá upp, en seldu þá Jóhanni Möller og Helenu Sigtryggsdóttir neðri hæðina. Verulegar líkur eru á að slysið sem um getur í fréttinni hér að ofan hafi átt sér stað á Brekkunni á Sigló, eða nánar tiltekið í húsi númer 11 við Hverfisgötu. Sun, 04 May 2014 03:34:46 GMT http://leor.123.is/blog/record/699923/ Hávegur 7928. Ég fékk á dögunum senda ábendingu vegna færslunnar "Blá hús", en Hlynur Arndal taldi að ég hefði alveg mátt hafa rúntinn örlítið stærri þar sem all nokkuð vantaði upp á úttektina. Hann var þá svo vinsamlegur að senda mér mynd af hinu glæsilega húsi sínu sem er númer 21 við Hverfisgötu hinnar syðri. Hann hefur nú bætt um betur og sent mér tvö blá hús til viðbótar og ég hef vegna frábærs árangurs hans í bláhúsaveiðum, útnefnt hann sem sérlegan bláhúsaleitarmann síðunnar. Ég gerði mér ekki grein fyrir að það væru svona mörg blá hús á Siglufirði, en eftir á að hyggja hefði ég auðvitað átt að vita betur. Bæði húsin sem bættust við að þessu sinni standa við Háveg hinn nyrðri og er örskammt á milli þeirra. Annað húsið er númer 7, en þar búa Ólafur Kárason og Þórey Guðjónsdóttir. Á undan þeim bjuggu þar Sigurður Þór Haraldsson og María Jóhannsdóttir sem nú búa að Suðurgötu 57. Hitt húsið er skráð 14b. Þar hefur enginn haft fasta búsetu um áratuga skeið, en síðast bjó þar Þorvarður T. Stefánsson byggingafulltrtúi (1900-1980) ásamt konu sinni Guðrúnu Pálsdóttur (1909-1994). Myndunum hefur auk þess að fylgja þessum nýskrifuðu orðum verið bætt í færsluna "Blá hús" hér að neðan.Hávegur 14b Sun, 04 May 2014 03:29:44 GMT