03.08.2011 12:56

Á Síldarævintýri 2011

Það var þéttbýlt á flestöllun grænum svæðum í bænum og þó sést ekki nema hluti af tjaldsvæðunum. Það vakti þó athygli mína að venjuleg tjöld var því sem næst hægt að telja á tám og fingrum.

736. Margir trúbadorar og hljómsveitir stigu á pall á nýliðnu Síldarævintýri, en eftir að hafa farið yfir fréttaflutning á Sksiglo.is, siglfirðingur.is og 625.is, má sjá að tónlistarfólk hefur höfðað mismikið til umsjónarmanna umræddra fréttavefja. Mig langar því að minnast örlítið á þá sem fengu þar enga umfjöllun eða sáust hvergi á þeim fjölmörgu myndum sem birtar hafa verið síðustu daga. Varla verður þó plássleysi kennt um, því ágætar myndir var að finna t.d. af Hólshyrnunni, ein virkilega falleg sólarlagsmynd, bátur að sigla út fjörðinn, bílar á leið um Héðinsfjarðargöng auk mynda þar sem gangnamunnar eru í forgrunni, mávur sem horfir svolítið undirfurðulega á íslenska fánann blakta við hún, nokkrar fallegar bæjarmyndir í talsverðum fjarska, nokkrum vel til höfðum húsum sem hefðu getað verið teknar hvenær sem er og hafa takmarkaða skírskotun til þessarar bæjarhátíðar og svo mæti lengi telja. Allt saman flottar og vel teknar myndir, en tengingin við iðandi mannlífið í bænum er vandséð.


Edda Heiðrún Backman hefði að ósekju mátt fá meiri umfjöllun, en hún hélt málverkasýningu í Veiðarfæraverslun Sig. Fanndal sem nú heitir Svarta Krían. Því var hvíslað að mér að skömmu áður en sýningunni lauk, hafi hún verið búin að selja allar myndirnar nema tvær, en það skal ítrekað að það eru óstaðfestar fréttir.

Hin stórskemmtilega hljómsveit Papar, steig á sviðið við Ráðhústorg og lék síðan fyrir dansi á Allanum. Tónlist þeirra með sínu Keltneska yfirbragði hefur löngum farið vel í landann, enda ekkert skrýtið þar sem genasamsetning okkar Íslendinga er að stórum hluta af þeim stofni. Það er því ekkert undarlegt þó okkur renni blóðið til taktsins og tónlistarinnar sem fær jafnvel þunglamalegustu fýlupúka til að brosa út í annað og dilla sér.


Ég heyrði á tal fólks sem fannst greinilega mikið til um hvað miðbærinn er afgerandi á Siglufirði, vegalengdir stuttar milli Ráðhústorgs, tjaldsvæðis, allrar verslunar og þjónustu að ógleymdri smábátahöfninni og Rauðkusvæðinu. Þetta er auðvitað alveg einstakur bær. 

Þegar ég heyrði að Fjallabræður ættu að troða upp á föstudagskvöldinu, datt mér strax í hug Óli Palli og félagar hans sem starfað hafa undir því nafni á Reykjavíkursvæðinu. Þeir munu hins vegar ekki hafa verið á faraldsfæti um helgina, heldur mætti til leiks samnefnd hljómsveit héðan úr Fjallabyggð sem var sett saman að mér skilst sérstaklega fyrir þetta kvöld. Og ég komst reyndar að því að það voru fleiri sem héldu það sama og ég. Mér datt í hug að vel væri hægt að aðgreina þessa hópa tónlistarmanna með því að nefna þá Fjallabræður nyrðri og Fjallabræður syðri, líkt og Fjallabaksleið nyrðri og syðri sem var nokkuð í umræðunni þegar hljóp í Múlakvísl. Það munu hafa verið þeir Gísli Rúnar, Maggi Ólafs, Rúnar Sveins og Ási Tona sem mynduðu þetta band. Harðsnúinn hópur reynslubolta sem eru flestir tónlistarvegir færir. Því miður var ég alveg upptekinn annars staðar og náði því hvorki að heyra og sjá Papana né Fjallabræður (nyrðri) og á því enga mynd af þessum megaböndum.


Cargo á Ráðhústorgi. Upp kom sú kómíska og í raun óvitlausa hugmynd að nefna hljómsveitina Cargolux að þessu sinni. Rökun voru þau að þetta væri eins konar deluxe útgáfa af þeirri gömlu vegna fjölgunarinnar.

Hljómsveitin Cargo "var uppi" á árunum 1986-1989 og átti alveg frábært "kombakk" um helgina. Á sínum tíma voru meðlimir hennar lengst af þeir Steini Sveins, Jói Abbýar, Össi Gunnu, Jón Erlings að ógleymdum Leifa Elíasar. Stjarna þeirra reis e.t.v. hæst þegar þeir unnu hljómsveitarkeppni á Skeljavíkurhátíð sem Bítlavinafélagið stóð fyrir. Það var árið 1988 og þeir fluttu þar fjögur frumsamin lög og fengu að launum hljóðverstíma í hljóðveri þeirra Bítlavinafélagsmanna. Þar sem þeir Jón og Leifi áttu ekki heimangengt um helgina voru kallaðir til afleysingamenn sem voru ekki af verri endanum. Það voru þeir Þröstur Þórhallsson gítarleikari úr Saga Class og Kiddi (kennari) Kristjáns Óla. Auk þeirra bættist við söngkonan Sesselja Magnúsdóttir við, en hún hefur sungið með hljómsveitum á borð við Áttavillt og Saga Class. Cargo kom fram á föstudagskvöldið og þá hlustaði ég alveg agndofa á þetta þétta og skemmtilega band, en svo voru þeir aðalhljómsveitin á laugardagskvöldinu á Ráðhústorgi.

Vanir menn á Ráðhústorgi

Við "strákarnir" í Vönum Mönnum spiluðum fjórum sinnum á þeim þremur dögum sem sjálft ævintýrið stóð yfir. Fyrst á litla pallinum á Rauðkutorgi föstudagskvöldið, en það hafði þá hafði fengið yfir sig myndarlegt "parruk" til varnar lítilsháttar úrkomu, síðan á stóra sviðinu við Ráðhústorg og aftur á Rauðkutorgi á laugardagskvöldinu. Á þeim ágæta bæ töldu menn að þar hafi verið samankomið hátt í þúsund manns á öllu svæðinu. Ekki vil ég þó fullyrða neitt um það en þegar ég leit upp úr texta og nótnabókinni, sá ég að sundið milli Hannes Boy og Rauðku var sneysafullt stafna á milli, örtröð var fyrir framan pallinn hjá okkur, innan dyra var Kaffi Rauðka greinilega full af fólki og talsvert mannhaf var til beggja hliða frá okkur séð. Þá heiðraði Baldvin Júlíusson fyrrum söngvari hinna landsfrægu Gauta, okkur með nærveru sinni og söng nokkur lög sem hljómuðu gjarnan á Gautaböllunum fyrir hartnær hálfri öld.


Vanir  Menn á Kaffi Rauðku

Á sunnudagskvöldinu hafði útihitinn lækkað svolítið og við vorum fluttir inn í stóra salinn á Rauðku. Þar myndaðist notaleg stemming þegar leið á kvöldið, nokkur ágætlega fótmenntuð pör nýttu sér "frímerkið" fyrir framan sviðið og fengu sér snúning.



Á sunnudagskvöldinu stóðu Hjálmarnir fyrir tónleikum á nýja Ísafoldarsviðinu, en þeir eru að mínu mati eitt af því sem stóð upp úr á nýliðnu Síldarævintýri. Þar mátti ekki aðeins heyra frábæra tónlistarmenn flytja hágæða tónlist, heldur sýndi og sannaði hið nýkeypta hljóðkerfi þeirra Rauðkumanna einnig ágæti sitt. Það verður að segjast að það er verulegur fengur að því og víst er að nýjir möguleikar munu opnast hvað varðar allt tónleikahald í bænum í framtíðinni með tilkomu þess.



Tónleikagestir sem munu hafa verið eitthvað á þriðja hundraðið skemmtu sér hið besta allt til loka, en hljómsveitin komst við "illan leik" af sviðinu þegar klukkan var að verða hálf þrjú, því þeir voru klappaðir upp aftur og aftur.



Eftir því sem ég best veit voru þetta fyrstu tónleikarnir sem haldnir voru á þessum nýja stað og óhætt er að segja að tilraunin hafi tekist með ágætum. 



Hver stórsmellurinn rak annan, seiðandi og þægilegur takturinn kom tónleikagestum á hreyfingu. Líklega getum við alveg talað um "fjöldahreyfingu".



Ég gat ekki setið á mér og smellti af inn í bílinn til hljóðmannsins. Þarna inni var mikið af dóti og fullt, fullt af tökkum, en vonandi hefur honum ekkert orðið meint af blossanum af flassinu.



Ofan af annarri hæðinni á gamla frystihúsinu fylgdist þessi með því sem fram fór og svei mér ef hann var ekki með cameru svo kannski er von á einhverjum bootlegum á svarta tónlistarmarkaðinn innan skamms.



Færanlegum bar var komið fyrir í dyrum græna hússins sem vissi að sundinu, allir lögðu hönd á plóginn og dælan var látin ganga sem mest hún mátti.



Taktu mynd af okkur NÚNA...! Ólöf Elefsen stillti sér upp við hliðina á þessum dularfulla manni sem ég veit engin deili á og ég smelli auðvitað af.



Gamlir félagar, Tommi Kára, Óli Kára og Gulli Helga píp.



Frændurnir Maggi Guðbrands og Björn Jörundur, en eins og búast má við af náfrændum eiga þeir eitt og annað sameiginlegt og báðir eru þeir gítareigendur með meiru.



Fanný og Bjarni



Jónsteinn Jóns mætti fyrir hönd okkar Brekkuguttanna.



Sveinn Hjartar ætlaði að smella mynd af mér og ég af honum á sama tíma. Ég varð á undan en hann uppskar aðeins mynd af blossanum af flassinu mínu.



Ómar og Fanný 



Óli sparisjóðsstjóri og Helgi pípari greinilega mjög sáttir við það sem boðið var upp á.



Guðmundur Óli og Fanný (sem virtist vera næstum alls staðar sem ég smellti af).



Stebbi stóð eins og klettur í miðri þvögunni og lagði við eyru.



Bjarni í Visnesi jr. og Elli Ísfjörð (líka) jr. sem voru báðir að vitja æskustöðvanna.



Kolbrún Marvia Passaro og er þetta ekki Unnur Guðrún?



Alli kom til að vera til taks ef gamla Ísafoldarrafkerfið þyldi ekki nýja hljóðkerfið.



Maddý, Systa og Sigurbjörg Danna Bald.



Þröstur og Árni,



Jói Abbýar kom og fylgdist vel með hljómsveitinni. Kannski hefur hann verið að athuga hvort hann gæti lært nokkr ný gítargrip, en líklega hefur hann kunnað þau öll.



Sorrý, þessi mynd átti ekki að vera hérna en þetta eru engu að síður mjög flottar gallabuxur.



Þessi ofurtjúttari fílaði sig í seiðandi reggiinu.



Stebbi Ben og Þröstur (aftur). Ekki var annað að sjá en þeir væru verulega sáttir hina karabísku tóna og það sem þeir höfðu með þeim. 

Nafn:

Leó R. Ólason

Staðsetning:

Ýmist í Hafnarfirði eða á Siglufirði
Flettingar í dag: 321
Gestir í dag: 46
Flettingar í gær: 469
Gestir í gær: 41
Samtals flettingar: 2137733
Samtals gestir: 299265
Tölur uppfærðar: 15.12.2018 23:03:29
clockhere

Tenglar